carine roitfeld: "je moet geen garderobe met je dochter delen"

i-D had een bijzonder gesprek met Carine Roitfeld, een Frans icoon uit de mode-industrie, al noemt ze zichzelf liever niet zo.

door Tess Lochanski
|
29 september 2015, 11:55am

Je hebt oude jeugdigen en jeugdige ouderen. Jeugdigheid heeft niets met leeftijd te maken. De moed hebben om vrij te zijn, dat is de ultieme jeugdigheid. Doen wat ons hart ons ingeeft, zonder ons iets aan te trekken van wat een ander daarvan vindt. Carine Roitfeld heeft altijd gedaan waar ze het meeste zin in had. Niet als een verwend kind, maar als een stiekeme rebel. Op het moment dat ze ook in de vergetelheid had kunnen raken, lanceerde ze CR, haar eigen tijdschrift waarmee ze alles doet wat ze wil. Zeven edities later wordt ze er alom door geprezen. Carine Roitfeld rockt de wereld van de mode nog altijd.

In 2011 stond je op de cover van i-D. In de tijd dat je zei: "Ik ben een citroen en er komt nog altijd jus uit." Is dat nog steeds zo?
Ja, dat is nog steeds zo. Werken in deze wereld maakt me gelukkig. Ik heb nog steeds heel veel ideeën. "Nog jus hebben" betekent: het leuk vinden om vroeg in de ochtend naar een shoot te gaan, en nieuwe designers te ontmoeten. Ik ben nog altijd heel nieuwsgierig.

Hoe houd je die nieuwsgierigheid?
Hoe houd je het hart van een 20-jarige? Ik heb een erg jong team en zelf veel ervaring. Dertig jaar in de mode, kun je het je voorstellen? Ik ontdek nieuwe gezichten, omdat ik ook met jonge fotografen werk. Zij geven mij hun energie, ik breng ze mijn kennis over. De "jus" ontstaat door door de chemie met anderen.

Je omgeven met zoveel jeugdigheid, is dat het geheim om jong te kunnen blijven?
Ik kom net Martin Margiela op straat tegen, ik vond het leuk hem te zien. Ik ga niet alleen maar met jonge mensen om, ik ben erg trouw aan mijn vriendschappen in het vak. Zoals met Karl Lagerfeld, een excentriek figuur, zo geraffineerd en gecultiveerd ook. Je moet niet alleen maar jong willen zijn. Ik ben erop tegen om mensen aan de kant te schuiven waar we op een bepaald moment zogenaamd geen behoefte meer aan hebben. Ik ben voor de verhalen die mogen doorgaan. Jezelf jeugdigheid tegen iedere prijs verschaffen: nee. Jezelf omringen met jeugdigheid: ja. De minirok is verleden tijd voor mij, zo werkt dat op een bepaald moment. Je moet geen garderobe met je dochter delen. Wanneer een tijd voorbij is, is 'ie voorbij. Ik heb liever dat men zegt: "Dat oudje ziet er niet slecht uit", dan: "Die is oud geworden!" De jeugd... Roman Polanski ziet er al 40 jaar goed oud uit. Ik ken mensen van een oudere generatie met een jongere geest dan sommige tieners van vandaag. Jeugdigheid is een levenshouding, een energie. En je hebt veel energie nodig om alle trends in de mode te kunnen blijven volgen.

Gaan die trends te snel?
Absoluut, veel wel. Vier collecties per jaar, het is niet bij te houden. Het is een marathon die niet stopt voor de ontwerpers. Zij moeten leren zichzelf te beschermen, en bepaalde keuzes durven te maken: weten wat te kiezen, bepaalde dingen terugbrengen tot een kern. Een eigen tempo aanhouden.

Het lijkt erop dat jij je veel vrijheid kunt permitteren.
Dat klopt. Ik heb het geluk mijn instinct te kunnen volgen. Lady Gaga, Beyoncé, Candice Huffine of Vivienne Westwoord: ik heb geen vooroordelen over hen. Als ik iets wil, dan doe ik het. Dan zet ik ze op de cover.

Over Vivienne Westwood gesproken, om de tijdsgeest te begrijpen, moet je een beetje weten wat het is om een beetje punk te zijn, toch?
Vivienne staat boven de wet, vind je niet? Ik houd haar al sinds de jaren '80 in de gaten, ze is een punker, maar lief, en ze heeft een mooie huid. En een mooie man! Die zouden we allemaal wel willen hebben. Om er nu zo'n punk-stijl op na te houden is niet per se logisch, volgens de mode van vandaag. Het is niet altijd hedendaags. Je moet weten hoe je het kan dragen. Met mijn eigen magazine geef ik mezelf de vrijheid me uit te drukken. Ik vind het heel erg fijn om voor mezelf te werken en die vrijheid te kunnen nemen Ik heb trouwe lezers, en trouwe adverteerders. Sterker nog: ik heb mijn adverteerders zelf gekozen, dat is een luxe. Net zoals dat het een luxe is dat ik kan werken met mensen die erg geliefd zijn in het vak. Het zijn mensen die ik enorm respecteer. 

Vivienne Westwoord en haar compagnon Andreas Kronthaler door Michael Avedon in CR7

Hoe punk ben je zelf?
Ik heb altijd van het woord punk gehouden, net zoals de schoonheid ervan. Ik heb geen tatoeages, geen piercings, ik heb ook mijn hoofd nooit kaal geschoren. Maar mijn manier van naar dingen kijken zou je punk kunnen noemen, dat is mijn rebelse kant. Ik vind het niet leuk als mensen zeggen dat het niet authentiek is. Ik ben goed opgegroeid, in Auteuil. Ik had een makkelijke jeugd, dat is waar. Het is denk ik de crisis die ik doorging als late puber. Aan de andere kant: ik sta met beide benen op de grond, ik ben erin geslaagd een gezin te stichten en mijn dierbaren bij me in de buurt te houden.

Welke ontwerpers van de nieuwe generatie gaan dingen veranderen?
Jonathan Anderson stelt me nooit teleur. Riccardo Tisci (vooruit, niet per se heel aanstormend, maar ik ben gek op hem) heeft me omver geblazen in New York. Wist je dat ik hem scoutte toen hij zijn shows nog in een klein grotje in Milaan hield?

Je hebt flair. Vind je dat zelf ook?
Ik heb een goede neus. Dat komt door mijn opleiding en mijn instinct. Ik heb veel fouten gemaakt, dat is risico van het vak. Maar goed, aan het eind van het liedje hebben we het over de lengte van een rok of iets dergelijks. CR richt zich eigenlijk op een hoger opgeleid publiek, maar door Instagram hebben we een bereik van meer dan 360.000. Dat is de kracht van het wereldwijde web.

Je reist tussen New York en Parijs, hoe is dat?
Ik ben geboren in Parijs, ik ben een Parisienne, hoe dan ook. Parijs is rustig, in New York ligt het tempo hoger. En Parijs blijft de hoofdstad van de mode, en ik hoop dat dat zo blijft. Wat ik het interessantste vind aan Parijs is dat we meer gevoel hebben. Parijs is de meest ideale stad voor de modeshows, we hebben zo'n uitzinnig cultureel erfgoed. En mode is onderdeel van onze cultuur. Niet dat mijn moeder Chanel draagt, maar toch hoort het bij haar, omdat ze het jaar in jaar uit de etalages ziet, zoals iedere Parijzenaar. De charme van een Parisienne kun je niet precies uitleggen, het is een gevoel dat wereldwijd bekend is. De Franse identiteit laat zich goed exporteren, wij profiteren van een imago die in de hele modewereld stand houdt. Ik ben daar trots op, op deze cultuur. Ik vind het goed dat Chanel zich bevrijd heeft van die oude huizen van veren en borduursels. Van de andere kant begrijpen wij precies wat we in stand moeten houden en wat we moeten beschermen. Dat is de goede koers.

Je bent een vrouwengek, of heb ik dat mis? Volgens mij ben je een van de weinige mensen in de wereld met zo'n sympathieke houding ten opzichte van andere vrouwen.
Als ik zou moeten kiezen tussen mode en de vrouw, dan zou ik de vrouw kiezen. Ik hou van alle soorten. Ik heb mannequins zoals Lara Stone geplugd, waarvan gezegd werd dat ze te curvy zou zijn. Ik hou van oudere modellen, met rondingen, ander soort vrouwen. Ik hou van de verschillen, ik heb geen rechtlijnig idee van schoonheid. Ik ben geen 20 meer, maar ik ben er nog steeds. Dat moet bepaalde vrouwen zelfvertrouwen geven. Ze kenden me als covermodel, nu ben ik oma!

Maar je bent nog steeds een covermodel. Je stond nog niet zo heel lang geleden op die van i-D.
Dat bedoel ik, dat is chic, toch? De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Ook al word je steeds minder herkend in je eigen land, je kan een cover sieren. Maar dat is typisch Frans.

Weet je dat een icoon bent voor heel veel mensen?
Dat woord maakt me een beetje angstig. Ik ben veel simpeler dan dat. Iedereen wil altijd alles weten van mensen in de mode, dat is vreemd. Ik ben benaderbaar als je me op straat tegen komt en op de foto met me wil. Al draag ik een grote zonnebril, mensen spreken me aan. Dan moeten ze me wel schattig vinden, toch?

Wat wens je de wereld toe, en je kinderen en kleinkinderen voor in de toekomst?
De wereld is niet gemakkelijk. Als je de TV aanzet, zie je overal verschrikkingen. En de mode gaat ons geen klein beetje helpen daartegen. Ik weet niet waar mijn kinderen of kleinkinderen mee zullen moeten leven. Het lijkt me ingewikkeld zware klappen te moeten verwerken. Ze zullen moeten leren te incasseren en zich te wapenen. Maar eigenlijk maak ik me geen zorgen. Mijn kleindochter maakt diepe indruk. Hoe meer tijd er verstrijkt, hoe dapperder men wordt. En slimmer.

De cover van CR7, Lady Gaga door Bruce Weber

Credits


Tekst Tess Lochanski
Fotografie Terry Richardson voor i-D nummer 315 "The Dreams and Aspirations issue"
Vintage t-shirt. Tas "The Carine" Tom Ford

Tagged:
FASHION WEEK
carine roitfeld
mode interviews