de slices of life van yuki kho

Yuki Kho legt in haar fotoserie 'Slice of Life' haar eigen herinneringen vast met beelden van anderen.

door Robin Alper
|
11 december 2015, 11:15am

Yuki Kho's analoog geschoten serie Slice of Life had net zo goed een verzameling foto's uit je ouders' jeugd kunnen zijn. In januari 2014 begon ze aan dit doorlopende project. Tijdens haar reizen en studie in het buitenland legt ze haar eigen herinneringen vast middels het dagelijks leven van andere mensen. "Grappig genoeg," zegt Yuki, "zie je in al die verschillende steden amper verschil in het dagelijks leven van de mensen die er wonen. De scènes die je tegenkomt, komen overal behoorlijk overeen: mensen eten samen en wachten bijvoorbeeld op de bus. Al die dingen zijn best wel hetzelfde, en dat is heel interessant. Mensen die de serie zien kunnen vaak niet ontwaren waar de foto gemaakt is. Dat maakt het ook wel een uitdaging. Ik vertel graag verhalen, en zo is het een beetje begonnen".
Wij spraken af met Yuki Kho om meer te weten te komen over deze verhalen achter haar foto's.

Dit is eigenlijk een foutje. Het zijn namelijk twee foto's over elkaar heen, terwijl mensen vaak denken dat het een weerspiegeling in een raam is. Ik gebruik voor mijn foto's een hele oude analoge camera, die ik altijd bij me heb. Op een gegeven moment liep die vast. Ik was echter in the middle of nowhere aan de kust in Californië, vlakbij Santa Cruz. Daar was geen enkele camerawinkel te vinden, maar ik dacht wel: shit, ik wil foto's maken. Ik had geen rolletjes meer, dus toen heb ik hem gewoon teruggedraaid en het rolletje opnieuw geschoten. Dan schieten de foto's dus over de oude foto's heen. Wat ik heel mooi vind aan dit beeld is de man links die zin kindje draagt. Dat ontroerde me wel. Het andere beeld dat je er doorheen ziet is een rommelmarkt waar allerlei schelpen en dat soort dingen te koop waren.

Deze foto heb ik in San Francisco gemaakt. Ik heb daar een tijdje gestudeerd, en dit is op de plek genomen waar ik heb geleerd hoe ik film moet ontwikkelen. Ik was er die dag veel te vroeg en heb daar twee uur buiten zitten wachten, terwijl de batterij van mijn telefoon leeg was. Deze vrouw zat daar en ze had heel veel interactie met haar hond. Ze was heel erg blij en het was echt haar vriend. Dat vond ik heel mooi. Daarnaast vind ik de geometrie van de trapleuning heel interessant. Dit was voor mij wel een soort geluksmomentje terwijl ik daar twee uur zat te wachten.

Dit is op Ibiza. De foto ziet er superouderwets uit en dat vond ik heel vet. Ibiza kennen we namelijk vooral van de witleren banken en Café del Mar. Maar ik was in het noorden waar echt niks was. Ik was op het strand en dit waren de echte Spanjaarden, hoe cliché dat ook klinkt. Zij waren daar vakantie aan het vieren en ik vond het heel leuk om zo'n moeder met haar zoon zo trots op de foto te zien gaan. En ook de andere mensen - het hele beeld vond ik hilarisch. Die vrouw rechts is aan het helpen regisseren, en er ligt ook een man in een veel te strakke knalgele speedo met een soort tanorexia. Ik vond dat tafereel heel mooi, en dat vatte voor mij ook die paar dagen dat ik op Ibiza was samen. Daarnaast vind ik het leuk dat de foto zo gedateerd lijkt, terwijl ik hem een jaar geleden genomen heb.

Dit is een zelfportret die ik ergens aan de kust in LA geschoten heb. Doordat de zon hoog stond is de schaduw heel kort, en lijk ik een soort van dik popje. Ik had hiervoor net een documentaire over Vivian Maier gezien. Dat is een fotografe die pas ver na haar dood ontdekt is. Zij maakte heel veel zelfportretten van haar schaduw, dus daar was ik door geïnspireerd.

Dit is in Amsterdam aan het IJ. Het is een heel klein strandje naast een grote elektriciteitsmast waar ik in de zomer vaak ga zwemmen, maar bijna niemand kent het. Ik was vertederd door deze meisjes. Ze waren echt vakantie aan het vieren, wat ik super schattig vond. Ik was daar gewoon op een zaterdagmiddag naartoe gefietst om even lekker te zwemmen, maar zij waren daar zo erg aan het genieten. De meeste mensen uit Amsterdam gebruiken dat water eigenlijk helemaal niet daarvoor. We varen er doorheen, maar we zwemmen er niet in. Deze foto bevestigt voor mij dat je niet ver weg hoeft voor een vakantiegevoel.

Deze heb ik geschoten in Austin, Texas, afgelopen maart. Ik was daar naar SXSW. Tussen twee praatjes door ging ik wat eten. Je kan daar allemaal super lekker eten halen. Ik heb zelf ook een beetje Joodse roots, dus toen ik een kraampje vond met Israëlisch eten, vond ik dat helemaal geweldig. Ik zat daar een beetje in mijn eentje te eten, en toen ik naar rechts keek, zag ik een hele familie zitten die enorm aan het genieten was. Je ziet dus eigenlijk dat ik vaak andere mensen fotografeer om een moment dat ik zelf heb gehad te vereeuwigen. Dat was hier eigenlijk ook zo. Ik had bijvoorbeeld ook een foto van mijn eten kunnen maken, maar deze foto roept veel meer het moment voor mij op dan wanneer ik een foto van mijn eten zou terugzien.

Deze foto heb ik in New York genomen. Je zou het niet meteen zeggen, maar dit is dus een vrouw. Ik was vorig jaar een maand in de stad, en toen heb ik een uur achter haar aan gelopen omdat ik haar zo interessant vond. Mensen in New York hebben het te druk om dat door te hebben, en ik had alle tijd. Ze had een hele lichte, gebleekte afro, een hele lange jas, en zo'n gekleurde bril. Ze was super mooi. Er is best wel een grappig detail aan deze foto; ik heb hem namelijk gespiegeld. Als je goed kijkt zie je dat de letters in spiegelbeeld zijn. Het valt bijna niet op, maar op de een of andere manier vond ik hem zo veel mooier. Dit is wel een van mijn lievelingsfoto's. Deze heb ik laatst ook enorm groot laten afdrukken. Dus dat is wel een beetje mijn trots.

Deze foto is ook in San Francisco genomen, op de dag dat ik daarheen verhuisde. Om me thuis te voelen dacht ik: ik heb drie dingen nodig, een telefoon met goed internet, een fiets en een huis. Een huis had ik, een telefoon met internet lukte niet helemaal, maar ik had uiteindelijk wel een fiets gevonden, helemaal aan de andere kant van de stad. San Francisco bestaat echt alleen maar uit heuvels, maar dat had ik me van tevoren niet gerealiseerd. Ik heb er uiteindelijk drie uur over gedaan om naar huis te fietsen. Deze foto verbeeldt voor mij daarom wel een bepaald gevoel van vrijheid, en laat zien dat je overal zelf de weg wel kan vinden.

@yukikho

Credits


Tekst Robin Alper
Fotografie Yuki Kho

Tagged:
Cultuur
analoog
yuki kho