Advertentie

amsterdamse meisjes thuis

Ramona Deckers wilde geen jongens meer op haar foto’s, dus ze besloot Amsterdamse meisjes in hun Amsterdamse huizen op te zoeken.

door Robin Alper
|
08 januari 2016, 2:45pm

Scheve kozijnen, overvolle badkamers, opgezette dieren, tweedehands lampenkappen en antikraakpanden - het zegt veel over de persoon die ertussen woont. Fotograaf Ramona Deckers haalt uit deze persoonlijke aspecten haar inspiratie en besloot voor haar meest recente project Amsterdamse Meisjes Thuis datgeen wat de titel al zegt vast te leggen.
Ze begon als documentair fotograaf bij club Trouw, maar ze was het zat om jongens te fotograferen. Ze besloot iets heel anders te gaan doen - iets persoonlijks en intiems. Via feestjes en het internet vindt ze meisjes die haar inspireren en legt hen vast in hun eigen huis.

Ramona schiet alles analoog en betrekt graag de typisch Amsterdamse huizen in het verhaal, "want dat zegt ook veel over onze stad én over de persoon". Haar fascinatie voor de menselijke rauwheid en de grote stad is erg aanwezig. De serie die ze schoot met de Amsterdamse Lo Ra biedt ze exclusief aan i-D aan. Wij spraken met haar af om te horen wat ze zoal tegenkomt in de huizen en wat haar hier zo aan inspireert.

Wat heb je voor je werk als fotografe gedaan?
Ik heb eerst Engelse taal en cultuur gestudeerd aan de UvA. Daarna ben ik naar Londen verhuisd omdat ik altijd al gefascineerd was door de grote stad. Daar heb ik modejournalistiek gestudeerd aan de London College of Fashion en me vooral bezig gehouden met beeld. Ik heb ook wel geschreven, maar ik vond het heel erg moeilijk om mijn eigen stem te vinden in het schrijven. Met fotografie denk ik daar helemaal niet over na. Het gaat zo intuïtief. Toen ik fotografie weer begon op te pakken vond ik het wel moeilijk. Het leek ook eenvoudiger dan het was natuurlijk. Het was iets heel anders na al die studies. Maar uiteindelijk is het toch de juiste keuze geweest en hebben al die andere studies daar ook aan bijgedragen.

Zit er een bewuste reden achter je keuze om alleen analoog te werken?
Ja! Het verassingselement. Toen ik vroeger klein was, rond mijn achtste of negende, liepen mijn neef en ik altijd al met een analoge camera rond. Hij valt op mannen en maakte altijd de kleding van Madonna na op de naaimachine, want we waren groot fan van haar. Ik trok die kleding aan en dan maakte hij foto's van me. We pakten er allemaal plaatjes van Madonna bij en deden haar na. In die vroege jaren negentig had je nog allemaal analoge camera's. Wat ik er altijd al leuk aan heb gevonden is de spanning die je voelt wanneer je de rolletjes gaat ophalen bij de fotozaak. Jammer genoeg hebben we de negatieven nooit bewaard, ik had het graag terug willen zien. Maar daar is het in ieder geval een beetje mee begonnen. En de fotografen tegen wie ik opkijk werken gek genoeg ook allemaal analoog.

Wie zijn je voorbeelden?
Nan Goldin, Larry Clark, Mary Ellen Mark, Annie Leibovitz, Henri Cartier Bresson, Anton Corbijn, Sally Mann… Ze zijn allemaal heel excentriek op hun eigen manier. Ik zie mezelf niet als een Sally Mann, maar ik vind het verhaal dat ze vertelt en het resultaat dat het geeft heel mooi. De foto's hebben soms vlekken en scheurtjes, dat vind ik echt prachtig.

Hoe kwam je op het idee om Amsterdamse meisjes bij hen thuis te fotograferen?
Toen ik begon met fotograferen werkte ik voor club Trouw achter de schermen, als documentair fotograaf. Daar was ik alleen maar jongens aan het fotograferen, het waren bijna allemaal mannelijke artiesten. Op een gegeven moment dacht ik: het roer moet om, ik wil meer met meiden werken. Ik heb een keer een expositie gedaan in het Volkshotel, waarvoor ik de clubcultuur heb gefotografeerd. Daar heb ik veel meiden leren kennen die ik heel interessant en leuk vond. Daarna heb ik een individuele oproep gedaan waar die meisjes op hebben gereageerd en dat ben ik nu een beetje aan het uitbreiden. Ik ga er een longterm serie van maken, om uiteindelijk een soort meidenboek te maken. Daar wil ik heel graag ook Amsterdam bij betrekken omdat dat weer een persoonlijk element is dat ik aan mijn werk geef.

Waar ga je op af bij het kiezen van de meisjes. Is het vooral uiterlijk, persoonlijkheid of hun huis?
Dat maakt me niet uit. Alle vormen, maten, kleuren - ik vind het allemaal interessant. Ik wil me zo veel mogelijk houden aan de realiteit, zodat mensen zich daaraan kunnen meten en denken: hé, dit zou ik ook kunnen zijn. Ik wil geen ideaalbeelden of utopieën creëren, maar juist het rauwe van de mens weergeven en ook de imperfecties laten zien.

Wat zeggen de huizen over de meisjes en de stad Amsterdam?
Sowieso de krakkemikkige huisjes, de kleine badkamertjes waarbij je soms half op de wasmachine staat te douchen, de gekke keukentjes - dat is typerend voor deze stad. Lo Ra woont bijvoorbeeld antikraak. Ze hebben de vloer eruit gehaald waardoor er een super mooie cementen ondervloer over is gebleven. Alles hing een beetje scheef. Dat soort dingen vind ik heel erg leuk en is typisch Amsterdams. In Londen zijn de huizen juist weer typisch Engels of Londens. Ik denk dat de huisjes een leuke toevoeging zijn. Het is niet cruciaal voor mijn werk, maar het is wel leuk om bij de meisjes thuis te komen. Het is ook grappig om ineens op de stoep te staan en te zeggen: "hé, ik kom je fotograferen!". Het is soms een beetje ongemakkelijk, maar ik heb denk ik wel de gave om mensen bij me op hun gemak te stellen.

Dat wilde ik al vragen - hoe creëer je zo'n ongedwongen sfeer?
Ik observeer ze en zorg eerst dat ze een beetje ontspannen worden. Ik begin dan met wat fotograferen. Soms is het nog een beetje ongemakkelijk en giechelig het eerste kwartier. We tasten het af, proberen wat kamertjes uit en kijken waar het het fijnst voelt. Eigenlijk is het alsof je bij een vriendin thee gaat drinken. Je kletst een beetje, drinkt wat en rookt een paar sigaretten. Ondertussen neem ik af en toe een foto. Zo banjeren we door de kamers en het huis heen.

In hoeverre stuur je de modellen?
Ik stuur ze een beetje. Sommige meisjes hebben van tevoren al allemaal ideeën. Dat vind ik super leuk want ik wil niet heel dominant zijn. Het is een dialoog die je met elkaar hebt. Ik laat mensen heel erg de vrije loop. Als ze me van tevoren vragen wat ze aan moeten doen, zeg ik altijd dat ze moeten aantrekken waar ze zich fijn in voelen of hoe ze thuis op de bank zouden zitten. Er zijn ook meisjes die het juist wel leuk vinden om iets speciaals aan te doen. Laatst fotografeerde ik twee meiden die zeiden dat ze thuis wel eens feestjes geven, waarbij ze zich mooi opmaken en aankleden en gek doen en dansen voor het raam. Een van hen woont op de Wallen, waar veel mensen langskomen. Dat soort dingen zijn heel leuk, dus laat ik ze hun gang gaan. Ik heb natuurlijk wel altijd een bepaald beeld in mijn hoofd, maar alles gebeurt vrijwel spontaan en improvisatorisch. Ik weet van tevoren niet met wat voor huis ik te maken krijg en hoe het licht daar zal zijn.

Werk je weleens met meisjes die zich er juist niet prettig bij voelen of de foto's achteraf niet mooi vinden?
Ik heb nog nooit iemand gehad die zich niet in de foto's herkende. Sommige mensen willen wel iets minder zichtbaar zijn op Facebook, dat vind ik prima. Ze vinden het fijn als het in mijn portfolio komt of in een expositie, maar mensen zijn toch wel een beetje huiverig voor Facebook. Dat is ook begrijpelijk. In het begin heb ik daar veel van geleerd, het gaat namelijk wel om het profiel van een ander. Het is niet aan mij om al die foto's zomaar te delen. Je moet van tevoren duidelijke afspraken maken.

Zit er een persoonlijk element van jou in de foto's?
Ja, de intimiteit en de rauwheid zijn zeker dingen waar ik naar zoek. En het hedendaagse, de natuur van de mens. Daarmee blijf ik het dichtst bij mezelf. Ik ben zelf ook een heel basic persoon. Het hoeft allemaal niet zo overdreven te zijn.

Ben je momenteel nog bezig met andere projecten?

Ik ga binnenkort met een platenlabel samenwerken, ik zal een jaar lang resident zijn en platenhoezen maken, maar dat staat nog op losse schroeven. Het worden kleine kunstobjectjes en de foto's zullen ook als print worden verkocht.Ook weer met meisjes - met veel naakt en close-ups waarbij je enkel bepaalde lichaamsdelen ziet. Het is een stuk dromeriger dan wat ik nu doe. Verder fotografeer ik ook veel koppels, bijvoorbeeld voor mijn serie Love Before Breakfast.

Voel je je nooit het derde wiel bij het fotograferen van stelletjes?
Jawel, ik kom daar 's ochtends aan terwijl ze net wakker zijn en spring bij ze op bed, dat is wel gek. Gelukkig ken ik de koppels. Er was ook een getrouwd stel dat ik op hun eerste trouwdag meteen 's ochtends heb gefotografeerd. Ik volgde ze bij hun ochtendritueel, zo voelt het ook heel natuurlijk voor henzelf waardoor ze zich meer op hun gemak voelen.

Denk je dat het wel mogelijk is om de chemie tussen mensen vast te leggen? Is dat überhaupt je bedoeling?
Je kan natuurlijk bepaalde emoties vastleggen. Je ziet mensen lachen en huilen. Soms twijfel ik aan mezelf, dan denk ik: wat ik kan toevoegen en wat zeg ik met deze shoot eigenlijk? Laatst las ik een quote van regisseur Harmony Korine die zei: "I don't want to make sense, I want to make perfect nonsense". Dat vond ik wel een goede manier om je werk te beargumenteren en te valideren. Ik ben vooral op zoek naar menselijk emotie en bepaalde karakteristieke eigenschappen van een persoon. Ik ben sowieso heel erg geïnteresseerd in mensen.

Hoe iemands huis eruit ziet zegt veel over de persoon, trekt dat je zo aan aan het fotograferen van mensen thuis?
Ja, het is heel intiem en persoonlijk. Ik ken de meisjes vaak alleen van het uitgaan of via Facebook. Wat mensen op hun Facebook plaatsen is natuurlijk anders dan hoe ze zijn wanneer je bij ze thuis bent. Het ene huis werkt veel lekkerder dan het ander. Ik was ook een keer bij een meisje dat echt in een rothuis woonde, ik kon er niks mee. Het was er heel donker en ik was al binnen twintig minuten klaar.

Komen de huizen vaak overeen met wat je ervan verwachtte?
Zo denk ik er niet over na, maar goede vraag. Kan je je het huis al inbeelden als je de persoon ontmoet? Ik heb een keer drie zusjes gefotografeerd en hun huis had ik me niet zo voorgesteld. Het was zo leuk. Ze hebben een hele collectie aan bontjassen en overal opgezette dieren. Ze hadden dode vlinders aan de wand en dierenhoofden - het was een grote taxidermisch paradijs. Het was echt fantastisch. Dat had ik nooit verwacht. Een huis kan heel illustratief en kleurrijk zijn, of het is juist heel strak of studentikoos. Ik denk niet dat ik dat van tevoren kan raden.

Wat is je favoriete foto uit deze serie?
Ik vind de foto waarbij Lo Ra de banaan in haar handen houdt heel mooi. Het geeft de mysterie en rauwheid van analoge fotografie weer. Het verrassingselement waar we het eerder over hadden zie je hier ook in terug. Dat is waarom ik zo dol ben op analoog. Ik ben een sucker voor stofjes en haartjes.

Ramona Deckers is altijd op zoek naar nieuwe meisjes om te fotograferen. Via Facebook kan je haar bereiken. 

Credits


Tekst Robin Alper
Fotografie Ramona Deckers

Tagged:
Amsterdam
Cultuur
analoog
ramona deckers