waarom onze eigen modeontwerpers de noodklok luiden (deel 3)

i-D interviewde vier grote namen die een succesvolle internationale carrière in de mode hadden, maar besloten het roer radicaal om te gooien. Alle vier verzetten ze zich tegen een systeem waarin sneller en meer de norm is. Alle vier stelden ze een...

door Aynouk Tan
|
29 september 2015, 9:40am

Bruno Pieters (40) deed werkervaring op bij Margiela en Lacroix om in 2001, pas twee jaar na zijn afstuderen aan de Antwerpse mode academie, zijn eerste couture collectie te presenteren. Hij runde een succesvol label onder eigen naam, werd creatief directeur van Hugo Boss. Totdat hij besefte: "alles waar ik waarde aan hecht, is besmet met een manier van doen waar ik niet meer achter kan staan." In 2010 richtte hij Honest By op - het eerste modelabel ter wereld dat volledige transparantie biedt over de herkomst van de materialen en de manier waarop de prijs is opgebouwd.

Je hebt ruim acht jaar in het hart van de mode industrie gewerkt. Hoe kijk je terug op die tijd?
Bij Boss was ik de meeste tijd kwijt aan het afleggen van verantwoording aan iemand die niet perse verstand van zaken heeft, maar die er al jaren werkt. Ook in mijn eigen werk was ik niet ongebonden: je moest op gezette tijden collecties uitbrengen, leveringen doen. Zelfs in je ontwerp keuzes was je weinig vrij. Wanneer je een bepaalde stijl hebt, moet je die aanhouden aangezien dat hetgeen is wat verkoopt. Ik dacht: dit heb ik al zó vaak gedaan. Ik probeerde andere vormen en volumes aan te brengen, maar dan hoor je achteraf van je klanten dat ze niet blij zijn, dat de vorige collectie beter was. Ik snap ontwerpers wel die elk seizoen dezelfde soort collectie uitbrengen. Het is zoals met de aankoop van een blikje frisdrank, de klant wilt altijd dat die hetzelfde smaakt.

Op welk moment besloot je dingen anders te gaan doen?
Op het moment dat ik had bereikt waar ik altijd van gedroomd had. Ik kreeg persaandacht en had financieel comfort. Ik beleefde momenten die me een high gaven, maar het was geen permanent geluk want er was altijd weer een volgende collectie die ontworpen moest worden. Langzaamaan veranderde ik van ontwerper in zakenman. Daar kies je niet voor als student maar dat word je wel. Ik kreeg een burn- out omdat ik dingen aan het doen was waar ik niet meer in geloofde.

Waar geloofde je specifiek niet meer in?
In mijn studententijd was ik gek op de ateliers en het vakmanschap. Uiteindelijk vond ik mezelf terug in een industrie die op kleding schreef: Made in France, terwijl dat niet zo was; in een industrie waarin de stoffen misschien wel luxueus oogden, maar giftig waren.

Wat zijn de oorzaken van een mode industrie waarin vervuiling zoveel voorkomt?
Als ontwerper denk je: ik maak luxe kledij. Als ik 250 euro voor een meter stof betaal, dan is het onlogisch om te denken dat het niet duurzaam is. Later besefte ik dat duur niet gelijk staat aan duurzaam. Dat komt ook omdat veel lokale fabrikanten met fabrieken in bijvoorbeeld China werken. Door het snelle tempo van de collecties heb je geen tijd om je in die materie te verdiepen.Als je wel even tijd hebt ben je bezig met je imago.En ook al zou je verandering willen, dan weet je echt niet waar je moet beginnen. Ik denk dat het goed zou zijn als academies aandacht zouden besteden aan de productionele kant van mode en zouden beginnen met het stellen van ethische vragen.

Je bent er twee jaar tussenuit geweest. Wat heb je in die periode gedaan?
Ik heb mezelf veel vragen gesteld: wat is er nu gebeurd waar ik niet meer akkoord mee ben? Wat wil ik veranderen? Ik ben naar India gegaan. Als ik daar iets kocht konden de verkopers mij vertellen van waar het kwam, wie het gemaakt had. Ik was vergeten dat een dergelijk verhaal even mooi kon zijn als het ontwerp zelf. Uit die ervaring is Honest By voortgekomen.

Hoe moeilijk was het om een modelabel te beginnen dat voldeed aan jouw voorwaarden?
Ik wilde als ontwerper weer zicht hebben op het hele (productie)proces - van de stof tot de knoop. Veel merken gebruiken biologisch katoen, maar daar is dan wel een polyester draad doorheen gestikt. Je moet veel moeite doen om tot de oorsprong te komen. Met een onderzoeksteam ben ik me gaan verdiepen in de materie: wat is duurzaam? Wat betekent een certificaat? We wisten niks. Gedurende het proces kom je erachter dat alles met elkaar verbonden is; jouw keuze als ontwerper, maar ook als consument, hebben grote invloed op mensenlevens. Ik vind dat ik verplicht ben om te vertellen waar een product zijn oorsprong vindt. Zonder die informatie kan je als consument geen overwogen aankoop doen.

Waarin onderscheidt Honest By zich naast duurzaamheid en transparantie nog meer?
We verkopen niet aan winkels maar enkel via onze webshop. Zouden we met winkels werken, dan zijn we afhankelijk van collecties en seizoen. Daar willen we juist vanaf. Honest By werkt enkel en alleen volgens het ritme van de klant: als er iets uitverkocht raakt, maken we iets nieuws. Het idee dat we elke zes maanden of elke week nieuwe kleren nodig hebben vind ik absurd. Ik bewonder mensen die nog nog altijd plezier hebben van wat ze in hun kast hebben hangen. Dat er door de media neergekeken wordt op beroemdheden die een keer hetzelfde aan hebben, dat vind ik kwalijk.

Hoe zou jij het huidige modeklimaat omschrijven?
Het is dubbel. Ergens heerst er een klimaat dat vastomlijnder is dan ooit. Wil je succesvol worden als ontwerper dan zijn er bepaalde regels die je moet volgen: je neemt bijvoorbeeld deel aan NewGen in Londen, dan krijg je dezelfde mentor als alle anderen. Het kader van met wie en hoe je moet werken is heel duidelijk. Als je je daaraan onttrekt word je gemarginaliseerd. Tegelijkertijd is er een momentum waarin mensen op zoek zijn naar nieuwe ideeën. De aanhoudende berichtgeving over duurzaamheidsproblematiek helpt om een breed publiek te laten zien dat de industrie niet zo rooskleurig is als ze lijkt. Ik heb het gevoel dat het establishment stilletjes aan weer klaar is om te luisteren.

Wat zijn de drie belangrijkste veranderingen die nodig doorgevoerd moeten worden in de mode?
Ik zou graag zien dat de wetten rondom de oorsprong van een kledingstuk aangepast zouden worden. Handtassen van luxe merken waar consumenten enorme bedragen voor betalen worden bijvoorbeeld in Vietnam gemaakt en in Frankrijk afgewerkt. Toch mag er dan Made in France in het label staan. Dat is een leugen. Daarnaast trek ik me het welzijn van dieren erg aan. Ik vind het onmogelijk dat de mode zich als 'innovatief' omschrijft, terwijl ouderwetse materialen als bont en leder de meest giftige industrieën ter wereld in stand houden. Bovendien zijn er duizenden alternatieven die zoveel mooier, beter en sterker zijn. Tenslotte: kinderarbeid is nog veel te alom aanwezig. Dat kan echt niet meer.

Je bent hebt onlangs de Future of Fashion Scholarship geïnitieerd. Wat houdt dat in?
We hebben een student van de Antwerpse Academie een beurs van 10.000 euro gegeven. We hebben haar meegenomen naar duurzame leveranciers, we hebben haar geadviseerd bij stofkeuze. We zijn nu bezig dergelijk traject grootschaliger op te zetten zodat we iedereen kunnen begeleiden die geïnteresseerd is in duurzame en transparante mode. Dat kan variëren van het opzetten van een webshop tot het aanbieden van een workshop in ondernemerschap. Wie een mooi idee of concept heeft en niet weet waar die moet beginnen kan bij ons terecht. Dan gaan we kijken hoe we kunnen helpen.

Wat is je advies aan net afgestudeerde mode ontwerpers?
Als je zo jong bent is het belangrijk om werkervaring op doen. Op kleine schaal kan je ook voor verandering zorgen. Je kan duurzame stoffenleveranciers introduceren bij het modehuis waarvoor je werkt. Vaak zien de medewerkers het verschil niet eens. Op die manier draag je iets bij zonder veel lawaai te maken.

Hoe ziet de mode industrie er over 10 jaar uit?
Dat kan alleen de consument bepalen. Ik vind het ergens een lelijk woord: 'consument'. Niemand wil zo omschreven worden. Toch gedragen we ons naar mijn idee te veel als consumenten, te weinig als mensen. Consumenten kopen gewoon. Mensen stellen vragen, mensen handelen naar waar ze waarde aan hechten. Ik zeg dit omdat ik weet dat het aan de top van de mode piramide alleen maar gaat om één ding: de klant. Voor elke ontwerper, zijn er minstens drie keer zoveel mensen bezig met het uitzoeken wat de klant wil. Soms worden er politieke beslissingen gemaakt, maar ook die hebben maar één doel: geld verdienen. Dat kan positief zijn, want dat betekent dat je als klant in de bevoorrechte situatie bent om dingen te doen veranderen. De beslissingen die jij maakt, hebben gigantische invloed.

http://www.honestby.com

Lees hier ook de andere delen:

Deel 1: Alexander van Slobbe

Deel 2: Saskia van Drimmelen

Credits


Tekst Aynouk Tan
Beeld via Bruno Pieters

Tagged:
honest by
bruno pieters
mode interviews