Advertentie

de contrasten van zuid-afrika, gevangen door anne barlinckhoff

Waarom fotograferen zo veel vrouwelijke fotografen zo vaak hun bloedmooie vriendinnen? Anne Barlinckhoff kan alleen voor zichzelf spreken, maar geeft wel antwoord.

door Olga Kortz
|
28 januari 2016, 4:25pm

Deze expositie is inmiddels niet meer te bezichtigen. Fotograaf Anne Barlinckhoff was te eigenzinnig voor het werk dat ze bij een reclamebureau deed, dus ze vertrok, naar de kunstacademie. Op de kunstacademie zei ze: 'Ik blijf hier alleen als ik naar het buitenland mag', dat mocht, en ze nam in 2014 het vliegtuig naar Zuid-Afrika, waar ze een half jaar bleef. Vanavond opent een expositie met werk uit deze periode. 

Wat kun je vertellen over de expositie?
Dit is een beetje mijn comeback. Toen ik terug kwam uit Zuid-Afrika was ik erg druk met allerlei andere projecten, en heb ik het het werk dat ik in Zuid-Afrika had gemaakt voor de helft een beetje voor mijzelf gehouden. Totdat ik door Amuse werd benaderd, en een paar werken met hen gedeeld heb. Toen is het balletje een beetje gaan rollen. Ik kreeg het aanbod drie exposities te gaan doen met werk uit die periode. Dit is de eerste. Ik zit ook in het laatste jaar van de Rietveld, dus ik zie het ook een beetje als mijn afstuderen.

Waarom ging je naar Zuid-Afrika?
Ik wilde heel graag ver weg en ik wilde naar mijn gevoel luisteren, en mijn intuïtie zei me dat ik naar Zuid-Afrika moest. 

Wat vind je van het land?
Ik kreeg voordat ik ging allerlei berichten van mensen die er vervelende dingen hadden meegemaakt, of verhalen via via. 
Wat voor mijzelf daar het meest storende was, was het contrast tussen blanke mensen en donkere mensen. Ik vind kleuren verschrikkelijk mooi, en ik hou van contrast, maar voor mij maakt huidskleur niet uit. Ik werd er een beetje ongemakkelijk van dat als ik in een restaurant was er door donkere mensen werd geserveerd, en de floor manager of de baas van de toko een witte Zuid-Afrikaan is. Er is natuurlijk ook racisme tegen witte mensen, maar vooral tegen zwarte mensen en dat heeft mij onbewust wel beïnvloed.

Je maakt in je fotografie gebruik van dat contrast.
Ja, ik heb er altijd van gehouden, ik hou van harde contrasten. En van vervreemding, van dingen in een andere context plaatsen. De serie die ik heb gemaakt waarbij ik verschillende huidskleuren ben gaan gebruiken was aan het eind van mijn trip. En die kwam eigenlijk onbewust tot stand. Ik was verschillende mensen tegengekomen, en de ergernis die ik vanaf het begin had als het om racisme ging, was nog altijd aanwezig. Daar ontstond een verhaal uit. Sommige mensen schrijven het op, ik maak foto's van dat verhaal.

Heeft de onveilige situatie op straat je beperkt in het fotograferen?
Mensen dicht bij me zijn verkracht of hebben een mes op de keel gekregen. Ik ben niet eens bestolen. Het is in het begin wel een ding voor me geweest. In Amsterdam is het enige dat van je gestolen wordt misschien je fiets, en als je je sleutel in de voordeur van je slot laat zitten, zit hij er bij terugkomst vaak nog in. Daar is dat niet zo. Er werd me geadviseerd niet met mijn camera in mijn hand rond te lopen over straat. Maar ja, ik kwam daar om foto's te maken. In het begin vond ik het erg vermoeiend steeds te checken: heb ik mijn tas wel dicht, ben ik niets vergeten? Dat kost veel energie. De mensen die daar wonen zijn daar gewoon mee opgegroeid. Toch merkte ik aan mezelf: hoe meer ik op de edge zit, hoe meer werk ik maak. In het half jaar dat ik daar woonde heb ik meer werk gemaakt dan in een normaal jaar in Nederland.

Nu ben je weer in Nederland. Waar ben je nu mee bezig?
Momenteel ben ik onder andere bezig aan een serie waarvan vandaag een filmpje online komt, en op 16 februari in Eye vertoond wordt. In de serie staat het vrouwelijk lichaam centraal. De 'human body als landscape'. We kijken naar twee borsten die twee bergen vormen. Ik heb een gezonde obsessie voor het vrouwelijk lichaam. 

Ik zie heel veel vrouwelijke fotografen met zo'n gezonde obsessie voor het vrouwelijk lichaam, allemaal hebben ze bloedmooie beste vriendinnen, die met volle overgave model willen staan. Hoe onderscheid jij je?
Ik fotografeer al heel lang op deze manier. Ik zie tegenwoordig dat heel veel mensen mij kopiëren. Givenchy heeft mijn werk zelfs gejat. Ik krijg vaak berichten van mensen die zeggen: 'Ik heb een foto gemaakt, inspired bij you.'

Wat vind je daarvan?
Dat laatste vind ik leuk, maar er zijn ook mensen die het op Instagram zetten zonder te vertellen dat een foto van mij is.

Wat doe je daartegen?
Ik vuur dan allemaal e-mails op die mensen af. Het is mijn werk, en ik wil het voorkomen dat er met mijn werk aan de haal wordt gegaan. Ik heb allemaal lieve volgers op Instagram en die mijn werk ergens tegenkomen en dat dan doorsturen zeggen: 'He, dat is toch van jou?'
Ik kan er niet zelf de hele tijd bovenop zitten, het is gewoon niet meer bij te houden. Om die reden heb ik afgelopen jaar ook een stop gehad op Instagram, ik heb de afgelopen vier maanden misschien drie keer een werk van mezelf gepost. Verder alleen maar foto's van foto's. 

Door wie laat jij je inspireren?
Het gaat mij meer om de experience die ik heb met mensen. Mensen die zich tot mij aangetrokken voelen, of ik tot hen. Verder heb ik niet echt iets specifieks. Ik waardeer Helmut Newton heel erg. We zijn alle twee schorpioen en ik zie veel overeenkomsten in zijn en mijn werk. Ook om de dingen die hij zegt. Dat is heel erg mooi om te zien. Toch doen we dingen op een andere manier, of wat er uit komt qua beeld is in ieder geval anders.

Hij is binnenkort met een overzichtstentoonstelling in Foam te zien.
Oh, tof! Ja dat is wel een beetje mijn vaderfiguur. 

Waar komt jouw fascinatie voor het vrouwelijk lichaam vandaan?
Dat is heel persoonlijk. Ik kan heel snel vertrouwen opbouwen met iemand. Je kan wel zeggen 'Je fotografeert alleen maar mooie vrouwen', maar ik kan vrouwen ook mooi laten zijn, doordat ik dat vertrouwen heel snel kan opbouwen met iemand. Want ik fotografeer ook gewoon 'normale' mensen, of mensen die voor het standaardbeeld wat dikker zijn. Ik fotografeerde laatst een meisje, een Chinees, ik zeg dat ze Aziatisch is omdat dat later voor het verhaal er nog toe doet, en zij zei me dat door de shoot die ik met haar had gedaan ze nu anders tegen haar lichaam aankijkt, en veel meer zelfvertrouwen heeft. Ze voelde zich niet passen in het beeld van Aziatische dunne meisjes. Ze zei me dat ik een deur voor haar had geopend. Dat is voor mij heel erg belangrijk. Dat het een exchange wordt. Niet van: ik ben fotograaf en jij model, ga maar mooi zijn.
De band is voor mij zo sterk dat mensen die ik vaker fotografeer mijn beste vriendin kunnen worden. Dat het echt een relatie wordt. Daarom noem ik het ook wel een liefdes-exchange.
Ik krijg veel e-mails van mensen die zeggen: 'Ik ben geen model, maar ik wil het wel een keer proberen, ik wil wel een keer uit de kleren.'
Vrouwen zien dat sneller dan mannen. Mannen denken eerder: oh, een geil plaatje. Vrouwen zien niet alleen een mooi plaatje, maar ook het verhaal dat er verteld wordt. Het moet wel iets met je doen, en dat doet mijn werk. 

Wat is je favoriete foto van de expositie?
Ik heb er een aantal, maar ik denk toch wel de grootste die er hangt. Van Michelle en Julia die op het strand liggen en elkaar heel hard knuffelen.

Wanneer is een foto voor jou geslaagd?
Als het licht goed is, het moment daar, en als er exchange is. Ik heb weleens een shoot gedaan met een model-model, dat ook heel erg veel fashion doet, en op de een of andere manier had ik die exchange niet met haar. Het waren hele mooie plaatjes, maar dat heeft voor mij een totaal andere waarde. Als de exchange er niet is, dan bestaat mijn werk niet.

Vanaf vandaag hangen er tien werken van Anne aan de Haarlemmerdijk 138, Amsterdam. Het evenement vind je hier
Alle foto's zijn te koop. Ook zullen er ansichtkaarten verkocht worden, die ook meteen weer te posten zijn in de brievenbus die er zal staan, naar waar je maar wil. 

Anne Barlinckhoff

Anne op Instagram

Credits


Tekst Olga Kortz 
Fotografie Anne Barlinckhoff