nicole bus bloeit op met haar nieuwe album 'magnolia'

Nicole Bus [27] studeerde aan de Popacademie, won De Grote Prijs van Nederland, strandde in de kwartfinales bij The Voice of Holland en geeft vier dagen in de week muziekles op verschillende scholen. Vorig jaar bracht ze haar eerste ep ‘Nederlandse...

door Berkan Selvi
|
17 maart 2017, 12:25pm

Je had al een ep, en nu ook een album. Waar is het allemaal begonnen?
In de kerkbanken. Ik ben in de kerkelijke sfeer opgegroeid, een beetje de gospel-vibe. Dus niet het gereformeerde of het katholieke, maar het aanbidden door middel van zang, koor en bandmuziek. Daar raakte ik bekend met bandjes en livemuziek, en sindsdien wilde ik niet meer anders.

Je nieuwe album heet Magnolia, net als de struik. Kun je me uitleggen waar jouw album over gaat?
De magnolia is een bloesemboom. De naam is voortgekomen uit een gesprek met mijn zus. We reden in de bus langs een bloesemboom, en we hadden het over de voortgang van het album en over dat we net waren verhuisd. Er voltrokken zich nogal wat veranderingen in ons leven. M'n zus zei toen dat je de seizoenen kunt herkennen in een bloesemboom, en dat het belangrijkste moment van de bloesemboom is wanneer hij in bloei staat. Dat seizoen voelt voor ons ook alsof we in bloei staan. Alsof je de eerste blaadjes al op ziet komen. Zo voelt het album ook, het voelt als naar buiten komen, je glorie delen en die laten zien.

Kun je het proces beschrijven van het album? Hoe is dit album tot stand gekomen?
Toen ik mijn ep van vorig jaar uitbracht, heb ik daar alles zelf voor gedaan. Ik had alles geproduceerd, de engineering gedaan en alles zelf opgenomen. Met deze plaat heb ik dat stukje van controle losgelaten en andere producenten erbij betrokken. Ik heb elke producent opgebeld en gevraagd of ze hun materiaal van de afgelopen tien jaar naar me konden sturen. Van de ene kreeg ik 100 beats, van de ander 4, ga zo maar door. En zo heb ik dagenlang zitten luisteren, zonder zang of wat dan ook, en daarna een selectie gemaakt om mee verder te gaan.

Heb je het gevoel dat het voor vrouwen ingewikkelder is dan voor mannen om een plek binnen de scene te bemachtigen?
Nee. Er zijn verschillen tussen mannen en vrouwen, dat zeker. Maar dat geef ik in mijn leven geen ruimte om zich te kunnen manifesteren. Ik neem er geen genoegen mee. Het is inderdaad makkelijker voor een man om op een platte manier te zeggen wat je wilt en wat je doet wordt eerder getolereerd, maar daar laat ik me niet door beïnvloeden.

Waarom ben je ooit weer begonnen met het zingen in het Nederlands? Bereik je dan juist geen kleiner publiek?
Ik ben nooit gestopt met in Engels zingen. Ik werk in Amerika met een Amerikaanse producent en songwriter, maar dit is niet het seizoen om Engelstalige muziek uit te brengen. Als dat seizoen eraan komt, hoor je het wel. Het Nederlands zingen is begonnen op het conservatorium, toen ik een songwritingcursus volgde. We kregen de opdracht om heel abstract te schrijven, en op een gegeven moment besloot ik om dat in het Nederlands te doen. De docent zei dat ik daar eigenlijk muziek onder zou moeten zetten omdat de teksten heel gevoelig, puur en naakt waren. Daar was ik eerst sceptisch over, maar uiteindelijk ben ik er toch stiekem in mijn kamer mee aan de slag gegaan.

Je staat ook voor de klas. Hoe combineer je zo'n leven?
Ik wil de controle hebben over mijn schema omdat ik anders het stereotype muzikant wordt. Ik geef op maandag om 8 uur les en ben vaak weer om 8 uur thuis. De rest van de dagen heb ik een vergelijkbaar dagschema. Maar wat ik dan toch doe - en ik weet dat ik dat niet moet doen - is op ieder vrij moment mailtjes beantwoorden. Of ik sta vroeger op, en doe dat voordat ik naar me werk ga. Alle gaatjes vul ik op met managen, dat is een druk bestaan. Zelfs als ik thuiskom, werk ik alsnog door tot elf of twaalf uur. Vrijdag is mijn muziekdag, en die geef ik helemaal aan de muziek: het labelwerk, publiciteitswerk, studioklussen, noem maar op.

Kun je je eerste optreden nog herinneren?
Ja, dat was in de kerk. Ik was iets van zes jaar en ik ging voor de musical een nummer met mijn broertje playbacken. We waren aan het playbacken, maar mensen moesten ook huilen. Het was echt een soort toneel, we speelden de mensen echt na die het nummer hadden gemaakt. Aan het eind kwam er een huilende vrouw naar ons toe die ons vertelde dat het heel mooi was hoe we net deden alsof het echt was, heel puur.

Als je jezelf in een rijtje van wereldberoemde artiesten zou mogen zetten, tussen wie zou je dan staan?
Als ik het zou mogen en kunnen, zou ik me heel vereerd voelen als ik tussen het rijtje van Bob Marley zou komen te staan. Of Sade, Lauryn Hill, Mary J. Blidge, Solange Knowles.

Credits


Tekst Berkan Selvi
Fotografie Lois Cohen

Tagged:
Magnolia
Nicole Bus