Corinne Day, dat de cirkel nooit verbroken zal worden

Ze legde mensenlevens en relaties vast – het was echt, het was onwrikbaar. Corinne Day heeft met recht haar plaats verdiend als een van de meest iconische fotografen van onze tijd. Nu, vier jaar na haar dood, is haar ongepubliceerde werk het onderwerp...

door i-D Team
|
25 augustus 2014, 3:50pm

May the Circle Remain Unbroken is een single van de laatste LP van The 13th Floor Elevators, genaamd Bull of the Woods. Het is het geluid van een zonnige herfstdag en had een speciale plek in het hart van de geliefde fotografe Corinne Day. Haar partner, filmproducent en voormalig model Mark Szaszy, legt ons uit waarom de titel van het nummer zo belangrijk is. May the Circle Remain Unbroken begon als een catalogus voor de uit 2011 afkomstige tentoonstelling Heaven is Real, "vanuit daar ontstond het idee om er ook een boek van te maken", vertelt hij. Het boek bevat meer dan tweehonderd afbeeldingen van Day's vroegste werk - beelden die geschoten werden tussen 1985, het jaar waarin Corinne begon met fotograferen en Mark ontmoette, en 1996, het jaar waarin er bij Corinne een hersentumor werd ontdekt die in 2010 het einde van haar leven zou betekenen. Het is de oorsprong van Corinne Day's esthetiek en de toepassing daarvan op de dagelijkse levens van een groep vrienden die hun weg vinden door de goten en sterren van Londen. Kate Moss, die in de jaren negentig door Corinne ontdekt werd, verschijnt alleen incidenteel. "De titel stamt volgens mij al uit de oude Engelse tijd, en er rust daarom geen copyright op", zegt Mark. "Omdat het boek zijn eigen vorm begon aan te nemen doordat het specifiek gericht was op mensen uit Corinne's vroegere periode, zoals Tara St Hill en George Clements, leende het zichzelf voor dat idee van een ononderbroken cirkel van vrienden. Het klinkt mooi, ook al zijn een paar van die vrienden tijdens de reis afgevallen."

"Het werk is het werk van het allereerste begin", vertelt Mark. "We hebben elkaar ontmoet in Tokio, in 1985 aan boord van een trein. We waren allebei in die stad voor modellenwerk, dus besloten we wat tijd met elkaar door te brengen, tot Corinne opeens eerder weg moest. Ze kreeg uiteindelijk een gigantische job in Amerika en vertrok naar Los Angeles om een campagne te doen. Ze bleef daar uiteindelijk een paar jaar, vond een nieuwe liefde, maar hield twee jaar lang contact met me via postkaartjes. In 1987 dook Corinne opeens op in Melbourne waar ik bezig was met het in elkaar zetten van een portfolio om toegelaten te worden aan de Swinburn filmschool. Ze dumpte haar vriendje toentertijd en we vielen weer als blokken voor elkaar." Corinne begon te experimenteren met Marks half-kader Yashica, en nam foto's van alle plekken die ze bezocht.

De jaren vestreken, Corinne kreeg weer een baan aangeboden in Tokyo en Mark liet de filmacademie voor wat het was en volgde haar. Bijna een kwart eeuw lang keek het echtpaar nooit terug. Mark werd uiteindelijk toch een filmproducent en muziekvideoproducer en Corinne dook dieper in de fotografie. "Corinne was erg onder de indruk van het feit dat fotografen zoveel macht konden hebben in de mode-industrie", weet Mark zich nog te herinneren. "Ze begon haar vriendinnen uit Milaan te fotograferen in hun goedkope pensionnetjes. Ze had veel werk omdat modellen vanuit de boerengehuchten naar de grote stad kwamen zonder fatsoenlijke foto's van zichzelf te hebben, wat betekende dat ze daar zonder werk kwamen te zitten. De modellenbureaus begonnen te merken dat de klussen voor hun modellen binnenstroomden zodra ze door Corinne waren vastgelegd. Corinne was instaat om hun kleding en een paar tweedehands items te combineren en dat om te vormen tot heel mooie beelden. Door haar hele carrière heen heeft ze dat altijd gedaan - ze kocht tassen vol met vintage kleding en nam die mee naar fotoshoots van bijvoorbeeld Vogue om de stukken stiekem toe te voegen aan de outfits wanneer de editor even niet oplette."

Nu ziet Mark in dat de echtheid van zijn partner soms teveel was voor de industrie die haar vandaag de dag verafgood. Corinne was soms bang dat ze gezien werd als iemand die moeilijk was of tegendraads, en dat ze als resultaat daarvan klussen zou mislopen. "Ze was op sommige vlakken heel gesloten, vooral na haar diagnose. Kun je je voorstellen dat je een hersentumor hebt en dat je het geheim moet houden terwijl het je zo opbreekt? We waren bang dat de industrie niet met iemand zou willen werken die ziek was. Corinne had het gevoel dat ze het allemaal voor zichzelf moest houden, zelfs bij haar vrienden, en jarenlang is dat was ze gedaan heeft. Ze wilde gewoon als normaal behandeld worden."

Veel mensen in de mode wisten dat ze een operatie had gehad om een hersentumor te laten verwijderen, maar slechts een paar wisten dat die operatie niet succesvol was geweest. Corinne zou de rest van haar leven last houden van epileptische aanvallen. Ondanks haar slechte gezondheid spaarde Corinne al haar energie op voor haar werk, en bleef ze reizen zolang ze dat kon. "We hebben ons veel afgezonderd de laatste paar jaar van haar leven", vertelt Mark. "Het werd voor haar steeds moeilijker om mensen onder ogen te komen, en niemand mocht weten dat ze ziek was. Ze voelde een drang om zoveel mogelijk geld te verdienen voor het allemaal over was, om een huis te kopen, om een beetje zekerheid te krijgen... Ze was zo gefocust op haar werk omdat het hetgeen was waar ze het meest van hield; het hield haar op de been."

Het komt vaker voor dat oud-modellen goede fotografen worden - een schoolvoorbeeld is Lee Miller die begon als Man Ray's muze om daarna een van de eminentste fotografen van haar tijdperk te worden. Ze wist precies hoe ze de modellen moest kleden en hoe ze hen moest fotograferen. Corinne had voordelen ten opzichte van gevestigde mannen die op een verzameling van kappers, visagisten en stylisten vertrouwden om het voor hen te doen. "Corinne bleef maar schieten - veertien testshots op een dag", zegt Mark bewonderend. "Ze hield van het naturalisme; ze hield niet van make-up omdat ze wist dat elke tijdschriftredacteur daar ook niet van hield. Ze willen niet een gezicht zien dat bedekt is met smurrie; ze willen een natuurlijke vrouw zien, hoe ZIJ is, zodat ze kunnen zien wat ze in huis heeft en waar ze mee werken. Corinne begreep dat."

Het naturalisme in Corinne's werk, dat als een rode draad door haar portfolio loopt, is vooral duidelijk te zien in het vroege werk in het nieuwe boek. Terwijl je door haar werk bladert word je steeds verrast door de vlagen van schoonheid: George Clements, zijn lichaam gedrapeerd op een treinbank; Tara St Hill in een lachstuip; een eenzaam klein meisje dat in haar eentje speelt op een stoel in Milaan… Volgens Mark is vooral de juxtapositie in haar werk belangrijk - en het verhaalelement. "De manier waarop mensen haar werk begonnen te zien klopte niet - koel, drugsoverladen en afkomstig van de duistere kant", zegt hij, "iedereen vond haar een supercoole, duistere vrouw, maar Corinne was zoveel meer. Dat is een van de dingen die ik heb willen laten zien met Heaven Is Realen ook weer met dit boek. Ons leven hier op aarde kan de hemel zijn, er is zoveel schoonheid in dit leven. Corinne zag dat, en fotografeerde dat."

Credits


Tekst Susan Corrigan 
Fotografie Corinne Day

Tagged:
Cultuur
boek
corinne day
may the circle remain unbroken