braids bespreekt wat de menigte verzwijgt

BRAIDS maakt dat wat we liever niet onder ogen komen, bespreekbaar door hun muziek. De Canadese artrockband is momenteel op tour door Europa, en op 3 december treden ze op in OT301 in Amsterdam. Met hun melancholische, elektronische sound en...

door Ruby Cruden
|
17 november 2015, 12:15pm

Jullie leerden elkaar kennen op de middelbare school, hoe ging dat precies?
Raphaelle: Austin en ik kennen elkaar al heel lang, sinds we een jaartje of twaalf waren. We gingen naar dezelfde middelbare school en zijn sindsdien niet meer van elkaars zijde geweken. Het idee om een band te beginnen speelde toen al een tijdje. Toen kwam Austin bij Taylor in de klas bij muziekles en stelde hem aan me voor. Zo leerden we elkaar kennen.
Austin: Onze prioriteiten verschilden ontzettend van de rest van de mensen op school. Voor ons stond muziek altijd op de eerste plaats. Op een gegeven moment dachten we: we zouden best een bandje kunnen beginnen. Dat idee nam een serieuze vorm aan toen Raphaelle en Taylor afstudeerden. Ik zat toen in mijn examenjaar, en ze beloofden om op me te wachten in plaats van te gaan studeren, zodat we een band konden opzetten. Gedurende dat jaar oefenden ze non-stop. Toen ik mijn diploma haalde, spraken we altijd af in de garage van Taylor waar we uren repeteerden. Onze sound en stijl heeft toen vorm gekregen. Het heeft veel tijd en repetities gekost om het eens te worden over een sound, omdat we allemaal naar erg verschillende muziek luisterden.

Naar wat voor muziek luisterden jullie?
Austin: We haalden vooral inspiratie uit artiesten die niet bang waren om te experimenteren, om uitgesproken muziek te maken.
Raphaelle: Echt naar van alles. Veel negentigerjaren-rock, jazz en alles wat te horen was in The O.C. Mede dankzij dat programma ontdekten we indiemuziek. We waren verslaafd aan die show, daar hoorden we voor het eerst van bands zoals Spoon en Death Cab for Cutie. Maar we schreven ook wel eens folkmuziek, weten jullie nog?
Austin: Ja, maar dat heeft niks te maken met wat we nu doen.
Raphaelle: Weet ik, toen klootten we ook maar wat aan.

Austin Tufts

Welk optreden is jullie het meest bijgebleven?
Taylor: Voor mij was dat gewoon in onze thuishaven Calgary in Canada. We noemden ons eerst The Neigbourhood Council, maar een jaar voor de release van ons eerste album werd dat Braids. In Calgary is er het Folk Music Festival. Daar mochten we in het voorprogramma van Deerhunter spelen, toen we zelf nog zeventienjarige fans van die band waren. We vroegen de leadzanger, Bradford Cox, of hij naar ons optreden wilde komen kijken. Hij zat op de eerste rang, en toen we klaar waren bracht hij een staande ovatie op gang. We speelden nog een toegift en voelden ons onoverwinnelijk. Na afloop vroeg hij ons zelfs voor hun tour. Dat was het moment waarop we realiseerden dat dit meer kon worden dan slechts een hobby-project.
Raphaelle: Voor mij was het concert in San Francicso het speciaalst. Dat was de avond waarop ik voor het eerst voelde dat het klikte. In het begin was ik bang om een band te starten met z'n drieën, maar na die show in San Francisco viel al die onzekerheid weg. Die vibe hebben we zeker ook overgebracht op het publiek.

Ik bewonder het hoe jullie songteksten gebruiken om bepaalde onderwerpen onder de aandacht te brengen, zoals verliefd worden, seksualiteit en eenzaamheid. Streven jullie ernaar om taboes te doorbreken door middel van jullie teksten?
Raphaelle: Zeker weten. Ik doorbreek graag taboes, en niet alleen in muziek. Ook in gesprekken wil ik juist bespreken wat misschien verzwegen wordt. Dat heb ik van mijn moeder, zij is soms bijna ongepast in dit soort situaties, maar het kan haar niets schelen. Daar neig ik soms ook naar.

Raphaelle Standell-Preston

Zou je je songteksten feministisch noemen?
Raphaelle: Zonder enige twijfel.

Feminisme is tegenwoordig een ontzettend aanwezig onderwerp in de maatschappij. Echter wordt het woord vaak verschillend geïntepreteerd, wat een hoop meningsverschillen veroorzaakt. Hoe defineer jij feminisme?
Raphaelle: Het is inderdaad een vrij beladen woord. Ik vind dat feminisme staat voor gelijkheid. Elke vrouw zou in staat moeten zijn zich op haar gemak en veilig te voelen. Dat vind ik het allerbelangrijkste, hier verwijs ik ook naar in ons nummer Miniskirt. De boodschap van het nummer is dat elke vrouw zich zeker zou moeten voelen, wat ze ook draagt en hoe haar lichaam er ook uitziet, een goed dat vrouwen vaak ontnomen wordt in verschillende culturen. Dus ja, de songteksten zijn feministisch, want ik ben feministisch. Mensen die tegen feminisme ingaan, zal ik nooit begrijpen. Feminisme is vaak het slachtoffer van onbegrip.

Ik vond de video bij het nummer Taste erg indrukwekkend en krachtig, wat is de boodschap erachter?
Austin: De regisseur van de clip haalde zijn inspiratie uit de zin, 'we experience the love we think we deserve'. Op basis daarvan schreef hij een verhaal. In de video zie je mensen in de puurste vorm: naakt, ongemaskerd en in hun eigen omgeving. Hierdoor is hun verhaal te lezen op hun lichaam: de liefde die ze hebben ervaren, hun aura en geest. Een naakt persoon, ontdaan van allerlei beïnvloedende factoren is te lezen als een kaart. Ik vond het een prachtig idee, het sloeg de spijker op z'n kop.
Raphaelle: We wilden de moeilijke tijden in een relatie uitbeelden, en de dansers hebben dit prachtig gedaan. Het ene moment omhelzen ze elkaar, dan duwen ze elkaar weg, net als in een relatie. Soms ben je dolgelukkig, het andere moment is het moeilijk. Ze waren fantastisch, ik kon mijn ogen niet van ze afhouden op de set.

Taylor Smith

Hoe heb je de modellen voor de video gevonden?
Raphaelle: Eerlijk? Via Craigslist.
Austin: Dat veroorzaakte nogal wat rare reacties.
Raphaelle: Klopt, maar onze oproep was ook ontzettend creepy. 'Naaktmodellen gezocht voor 100 dollar voor een indievideo' (lacht). We waren blij verrast door het grote aantal mannen boven de vijftig die zich aanmeldden. Echter waren er weinig vrouwen boven de leeftijd van 35 die zich opgaven, waar ik wel begrip voor heb. Zelfs de vrouwen die ik persoonlijk vroeg, wilden het liever niet. Ze vonden het niet prettig om naakt in een video te verschijnen, omdat ze vonden dat hun lichaam er niet meer geschikt voor was. Dat vond ik opmerkelijk en droevig tegelijkertijd. Het is niet makkelijk om ouder te worden in een maatschappij waar zoveel nadruk ligt op jeugdigheid. Uiteindelijk stemden er een aantal vrouwen in, daar waren we erg blij mee.

Braids speelt op 3 december in OT301 in Amsterdam. Kaarten zijn enkel aan de deur verkrijgbaar.

Credits


Tekst Ruby Cruden
Beeld Carlijn Jacobs

Tagged:
indie
Canada
Interview
AUSTIN
taylor
Braids
artrock
Feminisme&
Band
miniskirt
taste
taboes
folk music festival
raphaelle