Advertentie

vrouwen in de wereld van emoji's

Onze levens draaien kennelijk alleen om roze gelakte nagels en flamencodanseressen, dus het is goed dat daar nu iets aan gedaan wordt.

door Nina Lissone
|
11 mei 2016, 2:55pm

Er bestaan al langer campagnes die zich inzetten voor een betere verbeelding van vrouwen in emoji's, zoals die van Always. Maar deze week heeft ook techgigant Google zich gemengd in de strijd om emoji's beter af te stemmen op vrouwen. Google heeft een open brief gestuurd naar het Unicode Consortium, de organisatie die beslissingen maakt over de toevoeging van nieuwe emoji's. Het is een uitgebreid plan, waar het data voor verzamelde over de vertegenwoordiging van mannen en vrouwen in verschillende arbeidssectoren om te beslissen welke banen icoontjes verdienen. Nu stelt Google onder andere een dokter, academicus, kok en boer voor, met voor ieder icoontje zowel een man als een vrouw. Laten we hopen dat het doorgaat, want wat zijn vrouwen dan wel in emoji-land, als ze geen dokter, academicus, kok, of boerin kunnen zijn? Hoe ziet een dag eruit voor een vrouw in het land der emoji's?

Je wordt wakker in je roze hemelbed. Je rekt je eens goed uit, doet je paarse satijnen oogmasker af, en staat op; vandaag is weer een nieuwe dag voor een avontuur aan vrouwelijk vermaak. Je man is politieagent, die is allang naar zijn werk, maar jij hebt alle tijd om naar hartenlust al die dingen te doen die een vrouw betaamt. Het wordt een drukke dag, dus je kleedt je snel aan. Vandaag kies je voor je blauwe jurkje met sweetheart-neckline, de roze polo laat je voor morgen. Uiteraard combineer je dat jurkje met je nieuwe beige hakken - het is veel te warm voor die hoge gehakte laarzen. Dan trek je de wijde wereld in, een bezoek aan de kapper staat als eerste op de planning.

Je laat je eens lekker verwennen, want het gaat er niet alleen om dat je eruit gaat zien als een prinsesje met een kroontje en rode lippen. Je droomt echt even lekker weg als je haar wordt gewassen en je hoofdhuid wordt gemasseerd. Vervolgens gaat er een flink stuk van je haar af, maar dat is oké, je zag laatst een foto van de trouwdag van een vriendin van de middelbare school en daar had ze ook wat korter haar. Als je klaar bent bij de kapper ga je meteen door naar de nagelsalon, je denkt eventjes na over de tint roze die je vandaag gaat kiezen. Uiteindelijk wordt het toch suikerspinroze, net als gisteren.

Terwijl je nagels worden gedaan denk je na over de ambities die je ooit had. Ooit wilde je natuurlijk danseres worden, maar de keuze tussen flamenco en het dansen in een konijnenpakje werd je teveel, dus trouwde je maar met die politieagent. Je zucht eventjes en je denkt: wat fijn eigenlijk, dat niet hoeven kiezen. Het einde van je drukke dag is bijna weer in zicht.

We kunnen het er allemaal over eens zijn dat de dag van een gemiddelde vrouw er op geen enkele manier zó uitziet. Dus waarom zouden we er genoegen mee nemen dat dit de enige manier is waarop we onszelf kunnen uitdrukken? We hebben allemaal weleens gehad dat we iets willen sturen, maar tot onze verbazing ontdekken dat er geen emoji voor theepot bestaat. Een theepot is dan nog onbenullig, maar andere dingen zijn dat zeker niet. De carrièremogelijkheden die vrouwen hebben zijn allesbehalve onbenullig, en de dingen die vrouwen elke dag bereiken alles behalve verwaarloosbaar. Omgekeerd is het ook niet zo dat mannen nooit naar de kapper gaan, of geen dansers kunnen zijn. Waarom laten onze telefoons dan zo'n vertekend beeld zien van wat we wel en niet kunnen doen?

We leven niet in emoji-land. Onze levens draaien om heel erg veel meer dan trouwen en prinsesjes willen zijn. Als het goed is hebben we de keuze, dus ook de keuze om te bepalen dat wij niet tevreden zijn met de manier waarop vrouwen worden geportretteerd in een vorm van communicatie die we elke dag gebruiken. In tegenstelling tot het meisje uit het verhaal, kunnen wij wél veranderen hoe we denken over de mogelijkheden en het kunnen van de mensen om ons heen. En we hoeven ons niet te kleden in roze polo's. Dát is het mooie aan niet leven in een wereld waar we allemaal emoji's zijn. We mogen kiezen. 

Credits


Tekst Nina Lissone

Tagged:
Emojis
Cultuur
gelijkheid