Advertentie

‘de laatste maagd’ portretteert de levens van tieners in spanje

We praten met de regisseuse Bàrbara Farré over het filmproject dat zich zal focussen op de band tussen tienermeisjes, sociale netwerken, en de gevaren waar de nieuwere generaties aan onderworpen zijn.

door Borja Domínguez
|
20 mei 2016, 4:15pm

De ESCAC is een van de Spaanse filmscholen die de meeste talenten herbergt. Filmmakers die er van zijn afgestudeerd zijn onder andere J.A. Bayona, Kike Maíllo en Mar Coll. Door zijn geschiedenis zijn de blikken vaak op de school gericht voor nieuw aanstormend talent, en onder de nieuwe namen valt er eentje op: Bàrbara Farré en haar La Última Virgen.

Het project richt zich op het weergeven van de levens van tieners en vrouwen en zal vanaf volgende zomer te zien zijn. In samenwerking met de ESCAC is Farré een crowdfundingscampagne gestart om de film te kunnen financieren. Op de website van de film is al veel informatie over het project te lezen, maar wij wilden meer weten over de kern van het project, de wereld van pubers, Farré's persoonlijke visie en haar inspiraties voor het maken van de korte film.

Hoe zou je La Última Virgen/De Laatste Maagd uitleggen aan mensen die niet met het project bekend zijn?
Het is een reis die terugkeert naar het tiener-zijn. Het gaat over een puberteit die wordt getoond zien vanuit het oogpunt van de 'post-millenials,' maar die zeker herkenbaar is voor alle vorige generaties.

Wat dit project anders en interessant maakt, al zeg ik het zelf, is het feit dat ik de nadruk leg op de dag van vandaag. De jeugd van vandaag begint steeds vroeger met het leven en wordt zich zo minder bewust van bepaalde dingen. De Laatste Maagd gaat over de kruising tussen concepten als het internet, beïnvloeding, de puberteit en schijn.

Hoe begon je met de film? Waar komt het idee vandaan?
Ik ben nu net acht maanden bezig met schrijven en denken. Ik kon bepaalde ideeën maar niet loslaten: ik wilde niet al te ingewikkelde of klassieke verhalen die geen betekenis zouden hebben. Ik wilde iets persoonlijkers maken; een verhaal waarin de kijker zichzelf kon vinden. Iets wat echt en eerlijk was. Dus zo was het dat ik na veel dagen van stress, waarin ik mij een idioot voelde omdat ik niet vond wat ik wilde, het opeens eindelijk wist.

Waarom zou ik niet datgene weergeven dat voor onze neuzen gebeurt maar waar niemand zich druk om lijkt te maken? Waarom zou ik niet focussen op de dingen die zo makkelijk te negeren zijn? Daar kwam het idee vandaan om op een gedetailleerde manier de wereld om mij heen te laten zien - zowel de virtuele als de echte.

Zal de film zich vooral richten op de generatie waar het over gaat of ook oudere generaties?
Ik denk dat het vooral pas interessant is als ik mij op beide kan richten. Op het niveau van de generatie van vandaag wil ik vooral dat de onschuldige meiden zich begrepen voelen en dat de deugnieten iets van zelfreflectie zullen leren. Hoewel ik ook voorstander ben van fouten maken en daarvan leren. En wat betreft de volwassenen… Ouders, open je ogen! Kinderen zijn niet zo lief en ouders niet zo slecht als we denken.

Beeld vía @ultimavirgen

Op de website van het project heb je het over morele waardes, slachtoffers, de gevaren van het internet voor een hele generatie en de puberteit. Wat is als maker van de film je houding tegenover al deze dingen? Vanaf welk perspectief wil je dingen laten zien?
Mijn houding en perspectief zijn echt niet heel ingewikkeld. Ik geef alleen datgene weer dat ik zie, niets meer en niets minder. Ik denk dat de tienertijd altijd al slachtoffers heeft gemaakt, maar dat het internet dingen vervroegt en uitvergroot. Als je vandaag de dag niet veel likes krijgt ga je dood van schaamte; als je niet elk moment van je gelukzalige en populaire leven vastlegt en deelt ben je raar en ongelukkig; als je nog geen seksuele verlangens hebt wordt het eens tijd. En zo zijn er nog miljoenen voorbeelden.

Op een bepaalde manier bekritiseer ik in mijn film hoe makkelijk we toegang hebben tot verschrikkelijk veel informatie, ook op een sociaal en persoonlijk niveau. Het internet heeft ook goede dingen, maar die kent iedereen al. Daarom is het goed eens de minder goede dingen te noemen.

Waar heb je voor deze film inspiratie vandaan gehaald?
Ik denk dat er voor die project niet een duidelijk punt van inspiratie is geweest. Mijn inspiratie is geboren uit de werkelijkheid, en daarom heb ik geen echte inspiraties kunnen vinden. Ik wilde mezelf weghouden van de tijden waarin andere dingen zijn gemaakt. Wat filmografie betreft zou je Larry Clark kunnen noemen omdat hij focust op thema's als de puberteit op een realistische en rauwe manier.

Ook kan ik het meesterwerk van Maja Miloš, Klip, noemen. Al is dat veel harder en ingewikkelder. Maar toch is mijn grootste inspiratie de realiteit en alles wat tieners het internet op gooien: van hun inspirerende quotes tot de gekke poses die ze aannemen om hun konten maar zo groot mogelijk te laten lijken.

Wie zijn de hoofdpersonen van de korte film?
Mijn meiden zijn pure clichés rechtstreeks uit elke gemiddelde vriendinnengroep uit je tienertijd. Clichés die niet samenkomen in een fantasiewereld maar in het jaar 2016. Er zijn vier meiden: de leider, de wannabe, de moederkloek en onze hoofdpersoon: de weirdo. Als jullie de meisjes beter willen kennen raad ik aan onze Instagram- en Facebookpagina's te bezoeken.

Waar heb je de personage's op gebaseerd?
Het zijn dan misschien wel emblematische voorbeelden, maar ik heb mij toch echt gebaseerd op eigen ervaring. Wie heeft er nou nooit in een soortgelijke vriendengroep gezeten?

Is de casting al gesloten?
Ja, en ik ben zo blij! Ze zijn allemaal speciaal en anders. De casting is een van de belangrijkste onderdelen van dit project, dus we hebben tot in den treure gezocht totdat we de vier perfect meisjes hadden gevonden. Het is namelijk ook moeilijk om ouders te vinden die toestemming geven voor zulke projecten, zeker voor de hoofdrol.

De jongste is twaalf, zij is onze hoofdrolspeelster. Maar de rest is allemaal vijftien en de oudste is zestien. Ze zijn allemaal geen actrices: we hebben duizenden Instagram-en Facebookprofielen doorzocht en zijn scholen afgegaan om maar een bepaalde oprechtheid te vinden en persoonlijkheden die met de rollen matchten. Het is een lange en intense zoektocht geweest, maar ik kan zeggen dat ik echt mijn meiden heb gevonden. 

verkami.com

Credits


Tekst Borja Domínguez
Fotografie Bàrbara Farré