Fotografie Ward Roberts

lege, publieke plaatsen die je onrustig maken

Fotograaf Ward Roberts weet perfect hoe hij de emoties van verlaten plaatsen moet vastleggen.

door Wendy Syfret
|
08 juni 2016, 8:41am

Fotografie Ward Roberts

Wanneer je met Ward Roberts praat, is het altijd afwachten welk accent je gaat horen. Hij is in Hong Kong en Australië opgegroeid en woont nu in New York. Het is ook geen verrassing dat iemand die is opgegroeid met zoveel beton om hem heen er uiteindelijk door gefascineerd raakt. Zijn foto's van lege, publieke plaatsen tonen de waardering die hij voor gebouwen heeft. Hij merkt de patronen en kleuren op die de meesten van ons over het hoofd zouden zien.

Als ik je naar je foto's kijk, moet je wel een soort gave hebben om zulke magische plaatsen te ontdekken.
Misschien klinkt het wat vreemd, maar ik volg gewoon mijn onderbuikgevoel. Ik krijg een raar gevoel als ik op een bepaalde plaats ben. Ik voel een connectie en dan moet ik die plaats fotograferen. Ik moet de energie vastleggen.

Misschien heb je wel een zesde zintuig en voel je wanneer er een speciale plaats in de buurt is. Lege plaatsen worden vaak als vredig of verlaten gezien. Hoe bekijk jij ze?
Als ik de plaatsen probeer vast te leggen, voel ik een soort van eenzaamheid aan. Ik weet niet waarom. Sommige plekken - ook al zijn er veel mensen - voelen griezelig aan. Ze lijken wel een spookstad.

Waarom voel je jezelf zo met steden verbonden?
Ik houd ervan om weer te geven wat een stad voor me betekent. Onlangs was ik twee maanden in Hong Kong en mijn perspectief op de omgeving is echt veranderd. Ik merkte dat mensen zich met een bepaalde plaats verbonden voelden, waarom sommige gebouwen heel kleurrijk zijn en hoe mijn interpretatie anders is dan die van sommigen. Ik vind het heel interessant om te zien dat mijn perspectief verandert naarmate ik ouder word.

Architectuur vormt een dialoog tussen mensen van verschillende generaties.
Ja, absoluut. In Hong Kong, New York en bepaalde delen van Europa heeft de architectuur bepaalde vaste thema's. Maar in Melbourne is dat niet zo, daar heeft alles een eigen identiteit. Ik vind het dan ook heel moeilijk om grip te krijgen op de architectuur van Melbourne.

We hebben veel over stedelijke plaatsen gepraat, maar als ik naar je foto's kijk voel ik me met de natuur verbonden. Voel je dat contrast tussen natuurlijke en geconstrueerde plekken?
Oh, absoluut. Het is heel interessant om te zien hoe verschillend elke stad de natuur en constructies interpreteert. New York heeft in het midden van zo'n drukke stad Central Park. Maar als je naar oude foto's van Brooklyn, de Bronx en Queens kijkt, stonden er nergens bomen. Als je ergens bomen en planten plaatst, voelen mensen zich meer thuis, alsof ze ergens deel van uitmaken. Het lijkt alsof Hong Kong voor negentig procent uit bomen en planten bestaat, al zou je dat niet verwachten als je naar foto's kijkt. Mensen krijgen iets rustgevends over zich, wanneer ze zich in de natuur bevinden.

In Hong Kong en Australië lijkt het alsof de natuur er op een normale manier is gekomen. In New York is het daarentegen heel uitgedacht en geordend.
Elke vorm van orde voelt gewoon niet goed aan. Perfection is the enemy of greatness. Zodra iets perfect is, is het niet langer menselijk want we maken altijd fouten. Of we ons nu in een relatie bevinden of we zijn aan het werk, we maken constant fouten. Dat is gewoon het leven.

Dat brengt ons terug bij de griezeligheid waar we het eerder over hadden. Perfecte plaatsen maken ons onrustig.
Absoluut.

Credits


Tekst Wendy Syfret
Fotografie Ward Roberts

Tagged:
New York
melbourne
Hong Kong
architectuur
australie
steden
ward roberts