transgendermodel tschan andrews over transfobie en racisme

Het 23-jarige transgendermodel werd verwaarloosd en misbruikt, en doet nu haar best om anderen dit onrecht te besparen.

door Georgina Yi Wan
|
16 oktober 2015, 7:50am

Foto: Juergen Teller

De afgelopen jaren is de aandacht voor transgenders geëxplodeerd. Mede dankzij bekende transgendericonen, wordt het onderwerp niet langer op fluistertoon besproken. In de media zijn transgenders een trotse vanzelfsprekendheid geworden. Op internet, op je telefoon, in de krant; overal kom je het onderwerp tegen. De vraag is echter: wie vertegenwoordigt degenen waarover je níet hoort? Maak kennis met Tschan Andrews, een transmodel dat haar hele leven lang al strijdt voor gelijke behandeling, nog voor de hashtag #callmecaitlyn trending werd. Hoewel Tschan al werkte met fotografen Juergen Teller, Nick Knight en David Bailey, vergat ze nooit waar ze vandaan komt. Haar ervaringen met racisme, dakloosheid, bijna-verkrachtingen en mishandeling zorgen ervoor dat transgenderisme voor haar geen trend is. Het is een eeuwige strijd voor gelijkheid.

Wanneer werd je je voor het eerst bewust van het fenomeen gender?
Eigenlijk ben ik me altijd bewust geweest van gender, en ik denk dat dit voor vrijwel iedereen in mijn situatie geldt. Voor mensen die trans of tweeslachtig zijn, is dit iets waar je van jongs af aan bij stil zal hebben gestaan. Waarom? Omdat deze mensen zich sinds hun geboorte al verzetten tegen hun biologische geslacht. Mijn eerste besef van gender kwam toen op jonge leeftijd tegen me werd gezegd: "Nee, dat mag je niet doen, dat doen jongetjes niet." Ik weet zeker dat elke transgender een soortgelijke ervaring heeft gehad. Er wordt gezegd dat jongens elke vijf seconden aan seks denken, ik denk elke vijf seconden aan gender. Gender zie je overal in terug: de manier waarop we lopen en praten, en wie we zijn.

Wat voor invloed had dat op je jeugd en puberteit?
Transgender zijn heeft mijn jeugd enorm beïnvloed. Ik heb eigenlijk geen jeugd gehad. Op de basisschool riepen ouders hun kinderen bij zich en zeiden, "Ga maar niet met Tschan om, Tschan is raar." Een Jamaicaanse moeder vertelde haar zoon dat ik een 'batty man' was. Uiteindelijk ging ik zelf ook geloven dat er iets mis met me was. Tot ongeveer drie à vier jaar geleden dacht ik dat ik nooit vrienden zou vinden die me zouden waarderen om wie ik ben, en dat ik me voor altijd zou schamen. Mijn leven stond alleen nog maar in het teken van homo- en transfobie.

Wat voor rol speelde je familie toen je zo'n moeilijke tijd doormaakte?
Ik kreeg niet veel steun van mijn familie. Mijn moeder was alleenstaand en werkte daarom altijd. Daarom zorgde mijn tante voor mijn zusje, broertje en mij.

Uiteindelijk ging je het huis uit om bij een pleeggezin te gaan wonen. Hoe heb je dat gezin gevonden?
Een vriend van me [die ook transgender is] raadde me aan om naar de Albert Kennedy Trust te gaan. Dat is een goed doel dat LGBT-jongeren helpt om steun en een thuis te vinden als ze geen onderdak meer hebben. Dankzij hen vond ik mijn pleegouders, en dat heeft mijn leven gered. Zij leerden me dat ik - zoals elk mens op deze wereld - rechten heb. Ik leerde dat mijn mening er ook toe deed. Dankzij hen voelde ik me geliefd, kon ik gaan studeren en kon ik me ontwikkelen als persoon. Toen ik mijn studie afrondde, bleef ik maar huilen. Ik was zo gelukkig dat ik eindelijk een leven had.

Hoe is het om transgender te zijn?
Er zijn transgenders die meer geluk hebben dan anderen. Degenen die hun geslachtsverandering kunnen betalen hoeven zich geen zorgen te maken over de duur van hun transformatie, of de prijs van hormonen. Ik kan begrijpen dat mensen boos worden op Caitlyn Jenner, zij hoeft zich geen zorgen te maken over het financiële aspect van haar geslachtsverandering, en wordt verwelkomt als heldin. Dit is echter het tegenovergestelde van wat 99.999% van alle transgenders ervaren, met name zwarte transgenders. Veel transgenders kunnen niet eens een baan vinden, laat staan dat ze toegang krijgen tot goede gezondheidszorg. Ook bij het zoeken van een huis worden ze benadeeld, omdat ze verdacht worden van prostitutie. Daar is inderdaad vaak sprake van, maar dat is de schuld van de maatschappij. Die heeft ze doen geloven dat de enige manier om zichzelf te onderhouden door middel van prostitutie is.

Ik erger me ook aan het feit dat sommige bedrijven, organisaties of mediabedrijf beweren non-transfobisch te zijn, terwijl ze zich enkel openstellen voor maar één kant van het transverhaal. Natuurlijk is het goed dat ze de positieve verhalen accepteren, maar dat wil niet zeggen dat ze de harde waarheid moeten vermijden - ook die moet gehoord worden. Er zijn veel mensen die uit de droom moeten worden geholpen dat alle transgenders geaccepteerd worden, want dat is nog lang niet het geval.

De zwarte gemeenschap staat in het algemeen niet open voor transgenderisme. Soms erkennen ze het niet eens als geaardheid. Op school werd ik buitengesloten door zwarte klasgenoten. Ze vonden dat trans zijn een vorm was van een 'blankenziekte', en dat ik me wilde voordoen als een blank persoon. Ik heb niet alleen ervaring met transfobie, maar ook met racisme. Het is belangrijk dat ook zwarte, minder bevoorrechte transgenders gehoord worden, want zij hebben het het hardst nodig.

Hoe kan deze kwestie verbeterd worden?
Ik zou zelf ontzettend graag actie ondernemen. Ik lees dat veel LGBT-jongeren zichzelf van het leven beroven als gevolg van verwarring en discriminatie. Daarom wil ik samen met andere LGBT-jongeren panels op scholen beginnen. We zouden onze ervaringen met transgenderisme kunnen bespreken, en kinderen vertellen dat er betere tijden zullen komen. Ik wil ze duidelijk maken dat er absoluut niets mis met ze is. Als ik op die manier anderen zou kunnen helpen, zou ik er zelf ook gelukkig van worden.

@ourscharrr

Credits


Tekst Georgina Yi Wan
Fotografie Juergen Teller
Styling Poppy Kain
Barneys Mannenmode lente/zomer '15

Tagged:
LGBT+
transgender
MODEL
LGBTQI
Mode
tschan andrews