Advertentie

Matt Lamberts intieme fotografie daagt de status quo uit

De in Berlijn gevestigde fotograaf Matt Lambert gebruikt zijn persoonlijke ervaringen om erotische beelden te creëren die de barrières tussen de samenleving en intimiteit willen doorbreken.

door Lewis Firth
|
27 december 2014, 9:15am

photography matt lambert

In 1992 greep Mark Wahlberg zijn zaakje vast voor Calvin Klein - beide geslachten braken in zweten uit. Het maakte de campagne onsterfelijk en betekende het begin van een levenslange associatie tussen het merk en homo-erotiek en seksualisering. Iets meer dan twee decennia later doet Nick Jonas hetzelfde, en ook weer met hetzelfde effect. Tegelijkertijd gaat Kim Kardashian met de billen bloot op een magazinecover. Discussiëren over het feit of voorvallen als deze ook negatieve implicaties hebben op de samenleving is op z'n minst gezegd controversieel.

Stereotyperingen en verkeerde voorstellingen zijn in de media wijdverbreid, wat gender, seksualiteit en bepaalde etnische groepen niet bepaald ten goede komt. Het is een collectieve verantwoordelijkheid om hier aandacht aan te blijven besteden om ervoor te zorgen dat het nastreven van creativiteit niet problematisch wordt.

Matt Lambert is een filmmaker en fotograaf wiens doel het is om zich te verzetten tegen conventies die hangen rondom de huidige representaties van individuen in de media. Zijn werk is relatief organisch - een ware reflectie van intimiteit, mensen en de vloeibaarheid van seksualiteit, waarmee zijn publiek de mogelijkheid krijgt om zich te associëren met deze thema's. Ik had het met hem over film, verbeelding en waarom hij zich verzet tegen de status quo. 

Hoe gebruik je film en fotografie om bepaalde issues in de samenleving aan te kaarten?
Toen ik thema's van seksualiteit begon te ontdekken aan de hand van film, was dat om de begrippen die mijn jeugd bedreigden te onderzoeken en deconstrueren - met name geweld en seks. Toen ik vervolgens in contact kwam met kunstenaars als Gio Black Peter, Bruce Labruce en Slava Mogutin vond ik een manier om werk te maken dat een afspiegeling was van het leven zonder angst en verdeling. Toen ik naar Berlijn verhuisde begonnen mijn eigen relaties deel uit te maken van mijn werk, waarmee het menselijker, eerlijker en dieper werd. Mensen begonnen erop te reageren, waarop een dialoog geopend werd tussen diegenen die bewogen werden door mijn werk en diegenen die vonden dat het een gat vulde. Heel simpel: mijn werk probeert intimiteit te tonen.

Waarom heb je het idee dat het in mainstream media ontbreekt aan intimiteit? Hoe voeg jij intimiteit toe?
Ik vond manieren om mijn persoonlijke ervaringen te gebruiken. Op een deel van mijn beelden zie je mensen met wie ik iets gehad heb, of waarop vrienden iets met elkaar hebben en doen. Als de beelden niet seksueel geladen zijn, zijn het beelden van mensen waar ik om geef en tot wie ik me op platonische wijze aangetrokken voel. Als ik iemand schiet die ik net ontmoet heb, probeer ik hetzelfde vertrouwen te vinden als je zou voelen bij iemand op wie je ooit verliefd was. Als het op homo-erotiek aankomt is er nu een schokkende fetisj met jonge mannen in de mode die voor mij platter dan porno aanvoelt. Er is zoveel homoseksueel werk dat speelt met extremen en clichés, en dat alleen maar bedoeld is om de kijker te choqueren.

Denk dat daarom wel gezegd wordt dat modefotografie verkeerde representaties van seksualiteit en gender aanmoedigt?
Ik wil niet alle modefotografen afkraken - er zijn in de industrie een paar geweldige en eerlijke zielen. Als geheel is er echter absoluut een uitbuitende en vervreemdende emotionele rode draad die door de meerderheid van de modebeelden heenloopt. Er zijn zoveel mensen die niks te zeggen hebben en toch maken ze dingen. Ik wil niet zeggen dat elk beeld de wereld moet veranderen of een boodschap moet overbrengen die de samenleving dingen zal doen inzien, maar als een beeldmaker geen thema of focus heeft is het moeilijk om te begrijpen waarom ze het überhaupt doen.

Waar denk je dat de aspiratie om modefotograaf te worden vandaan komt?
Een obsessie met roem helpt zeker mee. Content verliest z'n integriteit omdat men alleen maar denkt aan de likes/hits/views. Social media en de behoefte om daarop op te vallen kunnen ervoor zorgen dat het werk steeds oppervlakkiger wordt. Het ontbreekt bij mensen aan meningen en ze schieten alleen nog maar wat ze denken dat mensen willen zien. Ze verzamelen merken, publicaties en celebrities voor hun portfolio's. Ik begrijp dat je ook commercieel moet denken en een portfolio nodig hebt om te bewijzen dat je commercieel iets waard bent, maar er zou meer moeten zijn dan alleen maar een slaaf zijn van deze criteria. 

Denk je dat aspiraties, thema's en ideeën tegenwoordig voorgeschreven worden door de activiteit op social media?
Sociale media-platformen zijn voor mij een van de meest waardevolle tools geweest om mijn werk onder de massa te brengen. Ze hebben me zelfs geholpen bij het verfijnen van mijn stem en bij het praten over de onderwerpen waar mensen het meest betrokken bij zijn. Ik denk dat er een dunne lijn is tussen reageren op een publiek en reageren op een industrie.

Schrijft het publiek niet voor wat de industrie moet creëren?
Ik weet het, het is een nogal tegenstrijdige verklaring. Wat ik denk ik bedoel is dat ik dingen probeer te maken die intiemer zijn. Wanneer ik een beeld of scène maak hou ik altijd rekening met de emotionele ervaring van de individuele kijker.

Matt schrijft, regisseert en ontwikkelt momenteel een tv-project voor een grote Amerikaanse zender. De eerste publicatie van zijn fotowerk zal in de lente van 2015 worden uitgegeven.

dielamb.com
@dielamb

Credits


Tekst Lewis Firth
Fotografie Matt Lambert