Fotografe Coco Young onderzoekt de lelijke kant van schoonheid

Ze daagt de conventies uit – fotografe Coco Young legt het onderliggende wezen bloot van een met zichzelf geobsedeerde generatie.

door Tish Weinstock
|
12 december 2014, 3:49pm

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste van het land? Van Pythagoras' gouden ratio tot de obsessie van de mode met maatje 0 - mensen hebben schoonheid proberen te objectiveren sinds Narcissus zijn eerste selfie maakte. Zo'n 1.000.000 'like' jaren later staren we nog steeds ademloos naar ons eigen spiegelbeeld, terwijl we mijmeren over de grotere mysteries van ware schoonheid. Coco Young daagt de conventies uit. Ze gebruikt haar verleden als model - en eenmalig de muze van Ryan McGinley, iets dat haar de rest van haar leven zal blijven achtervolgen - om het onderliggende wezen bloot te leggen van deze met zichzelf geobsedeerde generatie. Nu ze net haar eerste publicatie heeft mogen vieren, hebben wij het met Coco over mythes, muzen en de zelfobsessie van een generatie die ijdeler is dan ooit.

Wat intrigeert jou als kunstenaar het meest aan de mythes van schoonheid en de zelfobsessie van een generatie?
De schoonheidsidealen zijn - natuurlijk - scheef, maar ik ben niet geïnteresseerd in daar commentaar op leveren. Ik ben meer geïnteresseerd in de structuur die deze normen creëert en hoe de massa daarop reageert. Dit hoeft niet per se over mensen te gaan, maar kan ook over producten en de wereld gaan. Waarom is de iPhone 6 zo gewild? Waarom vinden we zonsondergangen mooi? Waarom schilderde J.M.W Turner keer na keer de zee?

IJdelheid is een menselijke eigenschap, maar onze generatie heeft de technologische tools gekregen om die ijdelheid publiekelijk te tonen, waarmee het sociaal acceptabel is geworden.

Hoe heeft je verleden als model en 'muze' jou als kunstenaar beïnvloed?
Door mijn verleden als model heb ik toegang gekregen tot de meest ijdele industrie die er bestaat. Ook ben ik erdoor instaat gesteld om te reizen, waardoor ik veel tijd alleen heb doorgebracht op vreemde plekken waar ik kon nadenken en observeren. Ik denk niet dat mijn werk nu per se met mode te maken heeft, maar het reflecteert op commodificatie in het algemeen. Wat de mode-industrie met haar producten doet, doen wij vrijwillig met onszelf. Iedereen kan zijn eigen persona creëren, het idee van wie hij of zij wil zijn. Het is vooral fascinerend omdat iedereen een compleet ander idee heeft van welk soort identiteit aantrekkelijk is. Ik worstel al een tijdje met mijn eigen identiteit - het label "muze" achtervolgt me nog altijd, omdat ik meer dan vijf jaar geleden eens voor 25 euro per uur heb staan poseren voor een schilder, waarvan ik destijds niet wist dat hij beroemd was.

Zijn we een ijdele generatie?
IJdelheid is een menselijke eigenschap, maar onze generatie heeft de technologische tools gekregen om die ijdelheid publiekelijk te tonen, waarmee het sociaal acceptabel is geworden.

IJdelheid dateert uit de oudheid, net als de zoektocht naar ideale schoonheid. Zijn dingen door de jaren heen veranderd denk je?
Zoals we allemaal weten zijn de idealen veranderd - Titians Venus of Urbino zou vandaag de dag als mollig gezien worden - en ze lijken ook per cultuur te verschillen. Uiteindelijk ben in geïnteresseerd in vraagtekens plaatsen bij het idee van schoonheid en bij waarom we blijven vasthouden aan deze willekeurige maatstaven. De schaal van het "catwalkmodel" bijvoorbeeld is de nieuwe gouden ratio van schoonheid. Ik heb de techniek van catwalkfotografie bestudeerd - een taal op zich. Deze beelden zijn gemaakt om gepost te worden als kleine thumbnails die enkel voor het internet bedoeld zijn. Ik heb ze willen ontdoen van hun originele functie om ze vervolgens op te blazen tot levensgroot formaat. Het is raar, want het oorspronkelijke doel van deze beelden werkt niet op deze nieuwe schaal - de opgeblazen, levensgrote versies zijn eigenlijk best eng. Dit idee van "perfectie" dat ons wordt voorgeschreven laat zich niet vertalen naar buiten de digitale wereld…

Het grootste deel van je werk focust zich op vrouwen. Denk je dat ijdelheid iets typisch vrouwelijks is?
Het is opvallend dat je dat zegt, want ik heb ook veel mannen gefotografeerd. Misschien zijn er in mijn boek meer vrouwen te zien, maar dat is niet iets dat expres gedaan is. Ik denk dat ijdelheid unisex is, aangezien het deel uitmaakt van het menselijke wezen. Toch is deze vraag interessant want we zien inderdaad wel meer vrouwen die hun identiteit cureren op social media met onthullende selfies en dergelijke. Ik weet niet zo goed wat ik daarvan vind… Aan de ene kant kan een vrouw zich daar machtiger door voelen, maar het kan ook gezien worden als vernederend.

Wat is het belang van water in je werk?
In de mythe van Narcissus is water zijn spiegel. Water is ook iets dat mensen nodig hebben om te overleven. Aan de andere kant wordt water in flessen gestopt, gemerkt, verkocht en geëxporteerd, wat een enorme ecologische voetafdruk achterlaat op deze planeet. In mijn werk benader ik het als iets verleidelijks dat wordt overgenomen door het kapitalisme - het is een natuurlijke bron en die zou gratis moeten zijn in plaats van in mooie flessen verkocht te worden aan rijke landen terwijl derde wereld landen er geen toegang toe hebben. Ik gebruik het idee van de commodificatie van water als een metafoor voor self-branding.

Hoe hebben social media onze ideeën van schoonheid beïnvloed?
Social media hebben schoonheid irrelevant gemaakt. De illusie van schoonheid is een collectief geheim: we weten allemaal dat het een leugen is, maar spelen het spelletje allemaal mee.

Laten social media beter versies van onszelf zien?
Ik denk het niet - ik vind mensen altijd leuker als ik ze in het echt ontmoet. Ik zie social media als een perfect kalmeermiddel voor de angst die we allemaal hebben voor de dood - door een foto te posten laten we publiekelijk weten dat we leven. Het beeld biedt de illusie van onsterfelijkheid.

Waar ben je nu mee bezig?
Ik werk momenteel aan een serie van grootschalige lichtboxen die gemaakt zijn van scans die ik heb gemaakt van ex-geliefden, en die ik heb gemengd met die van mezelf. Mijn partner, de architect Alan Plaukman, heeft geholpen om van deze scans 3D-beelden te maken op Rhino - een architectonische software. Mijn belangrijkste doel is om te proberen "perfecte" sculpturen te maken in termen van schaal - een schaal die dicht bij die van catwalkmodellen ligt - maar tegelijkertijd de imperfectie te tonen en het enigszins misselijkmakende aspect van hoge definitie huidscans met al hun moedervlekken, poriën en ingegroeide haren.

coco-young.com

Vanity van Coco Young, gepubliceerd door Bemojake, is nu verkrijgbaar.

Credits


Tekst Tish Weinstock
Alle beelden © Coco Young

Tagged:
vanity
coco young
Cultuur
digitale generatie