Waarom we nog steeds achter Azealia Banks staan

Het debuutalbum Broke With Expensive Taste van de in Harlem geboren rapper is deze maand eindelijk uitgekomen na een veel te lang durende vertraging. i-D vond het het wachten meer dan waard. We vragen ons af of het weer tijd is om Azealia Banks te...

door Nick Levine
|
02 december 2014, 3:30pm

Eind 2014 is het lastig om nog over Azealia Banks te praten zonder de clichés aan te halen en open deuren in te trappen. De in Harlem geboren rapper is onmogelijk om mee samen te werken, ze trekt haar grofgebekte mond op Twitter om de meest onzinnige dingen open, haar album zou waarschijnlijk nooit uitkomen, ze heeft iedereen in de industrie afgezeikt, en ja, ze had toch maar één goede track… Twee jaar geleden werd ze door haar debuuttrack 212 bekroond tot de heetste nieuwkomer in de popmuziek, maar sindsdien heeft ze het voor elkaar gekregen om zelfs haar homoseksuele fans te beledigen door Perez Hilton een "flikker" te noemen en zich hier niet voor te excuseren. Kort samengevat: Banks heeft het verneukt voor zichzelf.

Maar eerder deze maand bracht ze zonder virtuele aankondiging Broke With Expensive Taste uit, het debuutalbum dat een soort mythe in de muziekindustrie was geworden nadat het sinds september 2012 ontelbare keren was uitgesteld. Een nog grotere verassing volgde: het album bleek eigenlijk best heel goed te zijn.

Maar laten we niet op de zaken vooruit lopen: Broke With Expensive Taste heeft ook duidelijk z'n gebreken, net als het intelligente heethoofd dat het album gemaakt heeft. Banks werkte aan bijna elk nummer met een andere producer over een lang gerekt tijdsbestek, dus je kan het al raden: het album is niet echt samenhangend. De zestien nummers variëren van het dreigende geluid van Heavy Metal and Reflective tot de retro UK Garage-bass van JFK, de speelse sound van Gimme a Chance (denk aan een rappende Gloria Estafan), en de onweerstaanbare strakke dance-pop van Ice Princess. Er is zelfs de angstaanjagende samenwerking met Ariel Pink genaamd Nude Beach A-Go-Go, dat klinkt als een verloren popklassieker uit de jaren zestig, die in die tijd waarschijnlijk van de radio zou worden gebannen vanwege het pikante onderwerp.

Maar Banks heeft in haar nummers wel de juiste hoeveelheid charisma om weg te komen met deze slordige genre-mix. Ze is niet alleen een geweldige rapper, maar kan daarnaast prima zingen, en haar talent om te switchen tussen het rappen en zingen is wat haar echt opmerkelijk maakt. Als woordkunstenaar is ze inconsistent - soms lijkt ze de klank van een woord belangrijker te vinden dan de betekenis ervan - maar als ze goed is, maakt ze het af. Met een paar slimme Michael Jackson-referenties in de track Heavy Metal and Reflective maakt ze korte metten met rivalen, zoals bijvoorbeeld: "I be PYT, You Billy Jean". Ze heeft maar zes korte woorden nodig en veegt vervolgens het bloed van haar handen waarna ze vrolijk weg paradeert.

Soms is er zelfs een beetje bescheidenheid dat suggereert dat de bitchy, verwende Azealia Banks wat volwassener is geworden. "Check my watch, I had the future in my pocket, but I lost it when I gave it to you", zingt ze vol spijt op Chasing Time, waarin ze zich waarschijnlijk richt tot de platenmaatschappij die ze vlak voor het uitbrengen van het album verliet. Banks laat ook een volwassenere versie zien in interviews - haar beschrijving van Disclosure als "dat jongetje met al die puisten om zijn mond" even achterwegen gelaten - zoals de keer dat ze toegaf dat een moeizame romantische relatie haar had veranderd in een kreng: "Ik was continue ruzie aan het maken op Twitter. Ik was niet gelukkig", vertelde ze eerder deze maand aan The Guardian.

Dus wanneer ze "I used to be your girl" zingt in het nummer Soda, is het moeilijk om het haar allemaal niet te vergeven, zolang ze gewoon lekker doorgaat en zichzelf gedraagt. Want hoe erg haar misstappen de afgelopen drie jaar ook zijn geweest, we hebben haar nooit kunnen beschuldigen van saai zijn. 

Credits


Tekst Nick Levine
Fotografie Ami Sioux
Styling Erika Kurihara
[From The Whatever The Weather Issue, i-D No. 317, Pre-Spring 2012]

Tagged:
Azealia Banks
Broke With Expensive Taste
recensie
Review