de grootste modeblogger van het moment is een tiener uit indonesië

Evita Nuh spreekt met ons over haar unieke zelf.

door Antwaun Sargent
|
12 oktober 2015, 7:30am

Het zestienjarige Indonesische stijlicoon Evita Nuh is niet meer weg te denken uit de online modegemeenschap, sinds ze op haar achtste begon te bloggen over haar eigen speelse, jongensachtige stijl. Nuhs outfits lopen uiteen van tule jurken en mannenjassen uit Parijs tot superheldenkostuums - van haar derde tot haar vijfde droeg ze enkel haar Spidermanpak. Vorige maand werd Nuh in het New York Times-artikel How To Spot A Member of Generation Z genoemd als de definitie van normcore. Diverse tijdschriften noemen haar de Tavi Gevinson van de volgende generatie, maar in tegenstelling tot Gevinson had Evita op haar twaalfde al een succesvol eigen merk dat werd verkocht in Jakarta. Wat Evita zegt en draagt, verbeeldt het verlangen van Generatie Z om eigenzinnig en onafhankelijk te zijn.

Via ask.fm, haar website JellyJellyBeans, en een instagramaccount met ruim veertigduizend volgers, deelt de tiener haar persoonlijke stijltips, ambities en haar manier van omgaan met het leven als tiener. Op Evita's socialmediaplatformen verschijnen constant nieuwe beelden, volledig gefotografeerd en gestyled door haarzelf. In een post met de titel "Ik lijk misschien op een volwassene maar eigenlijk ben ik gewoon een heel lang kind," die kort geleden op haar blog verscheen, laat Nuh weten dat ze iemand leuk vindt. "Ken je dat moment waarop iedereen heel luid praat en je ineens de stille persoon opmerkt?," schrijft de blogger, die ooit met bloggen begon om beter te leren omgaan met haar haar Aspergersyndroom.

Als je Nuhs stijl in één woord zou moeten omschrijven, zou 'individualiteit' een goede optie zijn. Wanneer we haar vragen naar moderegels, zegt ze vol enthousiasme: "De regel is dat er geen regels zijn!" Dankzij haar zelfverzekerdheid en lak aan alle regels, heeft ze eclectische androgynie als stijl durven omarmen; ze draagt nu eenmaal graag jongenskleren. Maar ook bloempotkapsels en roze pruiken draagt ze vol trots, "want waarom niet."
We spraken dit eclectische wonderkind om te praten over mode, social media, en schrijven.

Je hebt zo'n uitgesproken stijl ontwikkeld op een jonge leeftijd, hoe kwam je er achter dat je zo veel van kleding houdt?
Krijg je weleens zweterige handen en hartkloppingen van een paar schoenen of een jurk? Dat overkomt mij de hele tijd. Niet dat ik al die spullen wil hebben, ik vind het gewoon leuk om te kijken naar de schoonheid ervan.

Wanneer zag je voor het eerst dat mensen zichzelf onderscheiden door middel van hun stijl?
Toen ik ongeveer vijf was. Ik speelde doktertje en zocht iets dat ik kon gebruiken als verband, dus ging ik naar de kledingkast van mijn vader en pakte een stropdas. Ik knipte hem kapot en bond hem om mijn pop heen. Mijn vader werd heel boos op me, en ik dacht: wat is er zo bijzonder aan deze stropdas? Ik vroeg aan mijn vader of hij nog een stropdas voor me wilde kopen. Ik bestudeerde de details en het verschil tussen de stoffen en stiksels. Ik denk dat dat mijn eerste mode-ervaring was. Ik leerde dat in de mode twee dingen die op het eerste oog op elkaar lijken, toch heel verschillend kunnen zijn. Het zit 'm allemaal in de details.

Waarom begon je met bloggen?
Het begon allemaal in 2008, toen ik een naïef klein meisje van acht was. Ik kan me niet eens echt herinneren waarom ik in eerste instantie een blog aanmaakte. Ik was een typisch stadsmeisje dat heel erg gehecht was aan haar gadgets, en ik herinner me dat ik op een bepaald moment "schattige jurk" intypte op Google. Zo kwam ik op een prachtige blog terecht van Alix, een Franse vrouw. Ik raakte erdoor geobsedeerd, en zei tegen mezelf, "Een blog klinkt als een geweldig plan, ik kan er vast ook wel een maken."

Dus toen richtte je JellyJellyBeans op?
Ja! Mensen vragen me ook altijd: "waarom JellyJellyBeans?" En dan zeg ik altijd, "Omdat ik net zoals die jellybeansnoepjes was. Soms droeg ik felroze en zag ik er heel zoet uit, maar was ik vanbinnen eigenlijk hartstikke zuur." Ik was misschien wel een beetje zo'n onuitstaanbaar kind van acht, maar leeftijd deed er voor mij nooit echt toe. Ik denk niet dat bloggen lastig is. Je verkleedt je gewoon en schrijft in je online dagboek. Mijn huiswerk is veel lastiger. Het is wel grappig hoe mijn naam nog steeds op de lijst van jonge bloggers staat, terwijl ik eigenlijk helemaal niet nieuw meer ben - ik doe het nu al zeven jaar.

Hoe gebruik je het platform ask.fm?
Ik ben geboren met het syndroom van Asperger. Hierdoor klinken voor mij zelfs normale gesprekken super ongemakkelijk en zenuwslopend. Ik kan niet liegen en heb geleerd dat mensen dat iedere dag moeten doen. Oké, het is misschien niet zo dat ik het helemaal niet kan, maar als iemand me iets vraagt zeg ik alles wat in me opkomt direct tegen die persoon. Ik hou van ask.fm omdat mensen me daar van alles kunnen vragen, en ik de vragen die ik niet wil beantwoorden gemakkelijk kan verwijderen. Ik zou willen dat dat in het echte leven ook zo werkte.

Waar haal je je inspiratie vandaan?
Films, muziek, boeken, en mensen die ik op straat zie. Ik vind het geweldig om een nummer te horen en erbij te bedenken wat de artiest draagt, of om een boek te lezen en me de kleding van alle personages in te beelden. Maar als ik de kleren uitkies die ik die dag wil dragen, heb ik maar vijf minuten nodig. Het komt gewoon vanzelf.

Hoe is je gevoel voor mode veranderd?
Ik neig de laatste tijd steeds meer naar lokale Indonesische ontwerpers, zoals Mel Ahyar, TOTON, Peggy Hartanto, Albert Yanuar, en Sean & Sheila.

Wat zijn je favoriete items, van de dingen die nu in je kast hangen?
Een hoge hoed die een vriend voor me heeft meegenomen uit Parijs, en een varsity jacket met de tekst "Mrs. Ezra Miller" op de rug. Ik hou van Ezra Miller.

Wil je in de mode-industrie werken als je ouder bent?
Ik heb nog zo veel tijd. Ik ben ook dol op fotografie en muziek, en ben columniste voor Go Girl Magazine Indonesia. Toen ik twaalf was, had ik mijn eigen kledinglijn en dat was leuk, maar toen raakte ik verveeld en stopte ik ermee. Momenteel richt ik me op mijn tassenmerk EN.PENS. Dus ik weet nog niet wat ik ga doen, ik zie het wel.

@nuhevita

Credits


Tekst Antwaun Sargent

Tagged:
Interviews
evita nuh