een kijkje in een onbekende pacifistische gemeenschap in south dakota

David Vasilev fotografeerde de kinderen van de teruggetrokken hutterietengemeenschap.

door J.L. Sirisuk
|
06 oktober 2017, 3:37pm

David Vasilev vond een prachtige anomalie in de twee Dakota-staten. Toen hij de Lakota-stam fotografeerde op de Grote Vlaktes van South-Dakota hoorde hij over de Duitssprekende hutterieten, een gemeenschap van pacifisten met wortels die teruggaan tot in de zestiende eeuw. De in Bulgarije geboren fotograaf kwam terecht op een plek waar de tijd stil leek te hebben gestaan. Hij verbleef hier een maand lang en fotografeerde de leden van de gemeenschap, en focuste op de dagelijkse nuances van de jeugd. Met de foto's als eindresultaat wist hij de dagelijkse momenten prachtig vast te leggen, en nodigt hij ons uit een ongeziene wereld te bekijken, met elementen van humor, warmte en jeugdige naïviteit. Elk beeld lijkt zich af te spelen in een andere wereld, in een mengeling van het verleden en het heden. i-D sprak met Vasilev over de fotoserie.

i-D: Hoe kwam je voor het eerst in aanraking met de hutterieten?
Vasilev: Ik ging naar de Lakota's met het idee om daar een week of twee te schieten. Om een lang verhaal kort te maken; nadat ik klaar was om South Dakota te verlaten vroeg ik de medicijnman waar ik bij verbleef: "Kun je een plek in de buurt aanbevelen? Ik ben op zoek naar interessante mensen." Hij dacht na, en zei, "Er is een Duitssprekende Wasichu (het Lakota-woord voor 'witte man'), zo'n anderhalve dag rijden hier vandaan. Geef me je kaart." Dit was in 2004, toen mobiele telefoons nog zwart-groene schermen hadden, en er was geen GPS. Dus maakte hij een paar aantekeningen op de kaart.

Dat klinkt als een schattenjacht. Hoe heb je ze uiteindelijk gevonden?
Ik verliet het reservaat en reed bijna twaalf uur. Ik bleef rijden, en toen was mijn benzine op. Ik zat daar maar, voor een, twee, drie uur. God weet hoe lang ik daar zat. Op een gegeven moment kwam een machine die graan oogst mijn kant op, en hij stopte. De man die hem bestuurde kwam naar me toe, en vroeg: "Heb je geen benzine meer? Wat doe je hier?" Ik vertelde hem dat ik een fotograaf uit Bulgarije was, en dat ik op zoek was naar de hutterieten maar dat ik geen benzine meer had en ze niet kon vinden. Hij zei: "Nou, jongeman, vandaag is je geluksdag. Ik ben een van de hutterieten."

Het is bijna mythisch dat je ze niet kon vinden.
Hij gaf me wat brandstof, en we reden naar de commune. Ik ontmoette de ouderen, de priester die een soort burgemeester is, de leraar, iedereen. Ze zijn de meest religieuze mensen die ik tot nu toe heb ontmoet. De kinderen leren geen geschiedenis, topografie of scheikunde. Ze lezen alleen de Bijbel.

Waarom richtte je je op het fotograferen van de kinderen?
Er was een groep kinderen die me altijd volgde. Ze zaten heel stilletjes, en ze keken me alleen aan, zoals je ook ziet op sommige foto's. Ze hadden geen idee wie ik was.

Hoe vullen zij hun dagen?
Iedereen is altijd met iets bezig, dus de kinderen helpen hen de hele tijd – op de boerderij, bij het werken met de dieren, in de velden, en de meisjes helpen in de keuken. Ik denk dat alleen zondag hun vrije dag is, maar dan zijn ze nog steeds niet echt vrij omdat ze drie uur moeten bidden en oude Duitse liedjes moeten zingen.

Wat kun je me vertellen over de dingen die je geobserveerd hebt?
Ik begon me te realiseren dat er eigenlijk geen muziek is, en geen sport. Ze weten niets over de buitenwereld; ik denk dat ze op die manier hun erfgoed proberen te beschermen. Op een dag verveelde ik me, en haalde ik een voetbal uit de auto. Een voor een kwamen de kinderen naar me toe. Ze keken me aan alsof ik van een andere wereld kwam, keken naar de bal en vroegen zich af: "Wat is dat?" Ik schopte de bal naar een van de kinderen en hij raapte hem met zijn handen op. Ik zei "Nein, nein, nein," en wees naar zijn voeten. Ik probeerde de regels aan ze uit te leggen, en vertelde: "Jullie zitten in dit team. Ik ben het andere team." Daar raakte ik ze volledig kwijt, en bedacht ik me dat ze het concept van teams niet snapten. Ze zijn altijd samen, dus nu waren ze van: "Waarom moeten we apart?" Ik zal de dag nooit vergeten waarop ik de hutterieten probeerde te leren voetballen. Uiteindelijk begonnen we maar gewoon de bal heen en weer te schoppen.

Toen je voor het eerst je camera tevoorschijn haalde, vonden ze dat prettig?
In het begin, toen ik met ze omging, waren ze geïnteresseerd in me. Maar uiteindelijk gaven ze er niks om dat ik er was. Ze begonnen weer hun eigen ding te doen, en toen ben ik ze meer gaan volgen. Ik werd een van hen, een rondrennend hutterietenkind, starend door een kijkgat van ruimte en tijd.

Is er een specifiek moment dat je nooit zal vergeten?
Er was een meisje genaamd Else, ze was misschien twaalf jaar oud. Op blote voeten speelde ze met een biggetje, en ik maakte foto's van haar. Ze vroeg me: "Heb je de oceaan weleens gezien?" Ik realiseerde me niet dat ze geen besef van topografie hadden, dus ik vroeg haar: "Welke oceaan bedoel je?" en haar ogen werden zo groot als schoteltjes. Ze vroeg: "Er is er meer dan één?" Dat was het moment dat ik me besefte waar ik was, hoe anders zij opgroeiden en hoe prachtig naïef hun levens waren.

davidvasilev.com

Credits


Tekst J.L. Sirisuk
Fotografie, eigendom van David Vasilev

Tagged:
Interview
Fotografie
david vasilev