grace ahlbom legt de mannelijkheid van de skatecultuur vast om haar eigen genderidentiteit te ontdekken

De jonge fotografe uit Brooklyn schiet mannen waarin ze iets van zichzelf herkent

|
23 maart 2016, 9:31am

Toen Grace Ahlbom opgroeide in Marin County in Californië, fotografeerde ze haar vrienden op hun BMX'en in skateparken. Haar laatste serie Dig in Your Heels, Stick to Your Guns gaat dieper in op het adolescente gevoel van tijdloosheid — toen je de tijd doodde met verveling. Ze fotografeerde magere jongens in hun trainingsbroeken, met blauwe plekken die ze op hun zelfgemaakte ramps opliepen. In haar scriptie — in mei studeert ze af — worden zorgvuldige, geënsceneerde, natuurlijke portretten afgewisseld met stillevens. Die creëerde ze met t-shirts van heavymetalbands, touw, houten plankjes met graffitti en duct tape. 

"Ik wilde duidelijk maken dat het hier over mijn puberteit gaat," legt Grace aan de telefoon uit. Haar foto's laten zien hoe het is om als jongere in een buitenwijk op te groeien, hoewel ze benadrukt dat niet iedereen die tijd en luxe heeft die zij had. Achter haar werk zit ook een persoonlijke drijfveer. "Ik heb altijd geweten dat ik anders was dan mijn vrienden," zegt ze. "Dat ik een beetje gek was. Ik was niet zoals andere meisjes of jongens." In een poging om die tegenstrijdigheid te ontdekken, begon ze jongens te fotograferen waarin ze delen van haar eigen identiteit herkende. Ze omschrijft dat proces als 'shooting to fill a void'. 

"De samenleving heeft bepaalde rollen gecreëerd en die wilde ik in twijfel trekken," zegt Grace — het is een instinct dat ze ontwikkelde toen ze voor Ryan McGinley werkte. "Hij werkt ongeveer met dezelfde motivatie," legt ze uit. "Hij wil de vrijheid hebben om te doen wat hij wil, op avontuur gaan met mensen, en zich niets aantrekken van wat de maatschappij zegt." 

Waarom koos je deze jongens uit?
De jongens die ik uitkies zijn heel specifiek. De vriend die me met de belichting hielp, vertelde me: "Je hebt absoluut een type". Dat vond ik wel grappig, want ik voel me nooit tot mannen aangetrokken. Maar het blijft interessant om te zien dat je wel degelijk een type hebt. Voor mij is dat iemand met een unieke look, die er wat goofy uitziet en misschien een beetje creatief. 

Zijn het voornamelijk vrienden?
Sommigen zijn vrienden, maar de meesten zijn mensen die ik heb ontmoet op feestjes of op de campus. Ik heb uren doorgebracht op Facebook om ze te vinden en dan te zeggen: "Hey, ik vind je look tof. Mag ik je fotograferen?" Vervolgens legde ik uit waar ik mee bezig was. Ik dacht dat ze het een raar project zouden vinden, want er ontstaat een soort van fetisj. Maar ze zagen het zitten. Er bestaan gekkere dingen dan dat. 

Een fetisj voor wat precies?
Misschien dachten ze dat ik van hen een fetisj wilde maken, maar ik denk niet dat ik dat deed. Sommige mensen hebben een voetfetisj — dan willen ze dat mensen op bezoek komen om naar hun naar voeten te kunnen kijken. Zo wilde ik niet overkomen. Het is leuk dat je de camera als excuus kan gebruiken. Als ik de jongens gewoon zou aanspreken en zou zeggen "Hey, kom langs zodat ik naar je kan staren," zou het helemaal raar zijn. Maar zodra ik zei "Kom, laten we een foto nemen" was het oké. Het blijft raar, maar toch betrouwbaar. 

Je hebt zo'n duidelijke, heldere esthetiek. Hoe heb je die ontwikkeld?
Ik heb een obsessieve-compulsieve stoornis. Toen ik jonger was, konden mijn foto's me niet zoveel schelen en was ik obsessief met andere dingen bezig. Nu heb ik iets van: oké, in plaats van dwangmatig mijn handen te wassen, wil ik liever al mijn energie in mijn foto's stoppen. Zo ontwikkelde ik mijn eigen stijl en besefte ik dat het wel kon werken.

Wat kan precisie aan een foto toevoegen?
Ik ben heel erg geïnteresseerd in pseudo-documentaire fotografie. De dingen zo maken dat het lijkt alsof ze net gebeurd zijn, ook al is dat niet het geval. Ik doe mijn best om een beeld zo natuurlijk mogelijk te laten overkomen, terwijl het dat eigenlijk niet is. Ik vind het interessant dat beelden er zo clean kunnen uitzien dat het advertenties lijken. Je kan denken dat ik die jongens als een object neerzet - want ik ben een vrouwelijke fotograaf en ik schiet intieme foto's van hen en de volgende dag hangt hun foto aan de muur. 

Wat hoop je dat mensen uit jouw werk leren?
Ik wil kijkers met hun eigen gedachten over genderidentiteit confronteren en wil dat ze zichzelf afvragen welk object van verlangen zij zouden kiezen. Ik wil dat mensen weten dat mijn werk er is om een leegte te vullen - er mist iets en deze serie vult dat op. 

En werkt dat? Zal die leegte er altijd zijn?
Ja, toch wel. Ik maak ook dingen voor andere mensen die misschien hetzelfde meemaken, of die nergens bij horen. Iemand benaderde me op het einde van mijn show en zei: "Jouw werk heeft een enorme impact gehad op mijn zus in de zoektocht naar haar genderidentiteit." Ze gaat naar een school waar er heel zwart-wit wordt gedacht. Ik hoop dat de zelfverzekerdheid in mijn werk mensen helpt om zich minder eenzaam te voelen, en dat ze gesterkt worden door hun eigen combinatie van identiteiten. Dat was het beste wat iemand ooit tegen mij had kunnen zeggen. 

graceahlbom.com

Credits


Tekst Alice Newell-Hanson
Fotografie Grace Ahlbom

Tagged:
Cultuur
grace ahlbom