lindsay kemp: de man die bowie leerde dansen

Voor hij Ziggy Stardust werd, hielp performanceartiest Lindsay Kemp David Bowie met het creëren van zijn kenmerkende theatrale verschijning.

door Десислава Тодорова
|
16 februari 2016, 3:55pm

In de zomer van 1966 ontmoette de avant-gardistische mimeartiest Lindsay Kemp de jonge David Bowie - een ontmoeting die het leven van beiden voorgoed zou veranderen. Kemp trad op met zijn show Clowns, geïnspireerd door Picasso's vroege schilderijen, in een klein theater in West End in Londen, toen een gemeenschappelijk vriend de twee aan elkaar voorstelde. De 20-jarige Bowie had net zijn debuutalbum uitgebracht en Kemp gebruikte het nummer When I Live My Dream tijdens een van zijn optredens. Bowie werkte destijds bij een reclamebureau. Hij bracht zijn single The Laughing Gnome uit, maar zijn muziek leek geen succes te zijn. Bowie stond op het punt om zijn hoofd kaal te scheren en een Boeddhistische monnik te worden in een klooster in Schotland. Vlak nadat ze elkaar ontmoetten bloeide de zanger echter weer op. Kemp en Bowie bezochten cafés, jazzclubs en kleine theaters. Ze luisterden naar Skifflebands en Jacques Brel en ontdekten de opkomende alternatieve kunstscene in Soho. Ze zetten een mimeshow op, Pierrot in Turquoise, en maakten er een tv-versie van, The Looking Glass Murders, waarvoor Bowie de muziek maakte. Het was een "huwelijk tussen twee verbeeldingen, twee talenten". Tijdens hun 'glorietijd' samen leerde Kemp Bowie hoe hij zichzelf kon uiten door zijn lichaam te gebruiken en hoe hij de Japanse theatervorm Kabuki kon verwerken in zijn optredens.

Wat vond je van Bowie toen je hem voor het eerst ontmoette?
David werd door een gezamenlijke vriend meegenomen naar mijn show Clowns in West End. Hij vond het heel leuk om een van zijn nummers, When I Live My Dream, te horen tijdens het optreden. Na de show kwam hij naar mijn kleedkamer en vroeg hij me of ik hem les kon geven. Hij kwam me de volgende dag opzoeken in mijn flat op Bateman Street in Soho en bleef bij me wonen. Ik was destijds docent in het danscentrum in Covent Garden. Bowie was een geweldige leerling. Hij was gepassioneerd in alles wat hij deed. Binnen een mum van tijd hadden we samen de show Pierrot In Turquoise opgezet.

Hoe was het om met hem samen te leven?
We hadden een fantastische tijd samen. Hij bleef bij me in de leer en nam het erg serieus. Ik leerde hem eerst hoe hij zichzelf kon uiten met zijn lichaam en hoe hij zo kon communiceren. Een paar jaar later vroeg David me of ik het podium voor zijn Ziggy Stardust-shows in het Rainbow Theatre wilde opzetten. Ik mimede het volledige verhaal van Ziggy Stardust voor David en Tony DeFries [Bowie's manager destijds] en ze vonden het geweldig. Het beste gedeelte van de show was het moment waarop David alleen op een stoel in de schijnwerpers zat en My Death zong.

Lindsay Kemp in Flowers. Copyright Richard Haughton.

Kan je iets vertellen over hoe je onderdeel werd van Ziggy Stardust?
Tegen het einde van 1967 zocht Angela (Bowie) me op in Edinburgh, waar ik woonde en Flowers speelde. Ze kwam op verzoek van David om mij en mijn compagnon naar Londen te brengen, om deel te nemen aan Ziggy Stardust in het Rainbow Theatre. Ze kwam naar me toe met de opname van Ziggy Stardust, die ik van David moest luisteren om te zien of ik interesse had in het ontwerpen van het podium. Ik ging mee naar Londen en zag de show meteen voor me. Ik kon me precies voorstellen hoe het eruit moest zien. Ik had een afspraak met David in Tony DeFries' studio en mimede het hele verhaal van Ziggy Stardust. Ze waren natuurlijk erg blij en onder de indruk, dus begonnen we met de repetities voor The Rise and Fall of Ziggy Stardust.

Wat vond je van Angela Bowie?
Oh, ik was dol op haar. Angela was een vriendin van me. Ze was heel energiek en gepassioneerd. Ze was enorm getalenteerd en krachtig. Ze gaf David vaak een duwtje in de goede richting: ze kleedde hem aan en zorgde ervoor dat hij naar de studio ging. Dankzij haar kon Ziggy Stardust tot stand komen. Het was geweldig om uit te gaan met Angela, zeker als we make-up, kostuums en accessoires gingen kopen.

En David?
Hij deelde niet zo veel over zichzelf. Zijn extroverte kant kwam alleen tot uiting tijdens zijn optredens. Hij was erg teruggetrokken en stil. Alles wat we samen deden had met werk te maken, met zijn optreden. We gingen samen uit maar spraken niet veel. Hij nam me ook mee naar zijn ouders. Zij lieten me vol trots The Laughing Gnome horen.

Zijn laatste video, Lazarus, lijkt op een ode aan jouw pantomimelessen.
Ik heb de video nog niet gezien. Ik vind het uiteraard verschrikkelijk dat David is overleden. Hij betekende enorm veel voor me. Ik krijg nog steeds tranen in mijn ogen, zeker wanneer ik When I Live My Dream hoor.

Voel je zijn aanwezigheid?
Oh mijn God! Absoluut. Hij is op een bepaalde manier in deze kamer aanwezig. Terwijl wij praten staat hij in de kamer en glimlacht hij goedkeurend.

Hield je nog contact met hem nadat hij Ziggy achter zich liet?
Nee, dat deed hij niet. Ik zag hem een aantal jaar na Ziggy toen hij optrad in Canada. Hij droeg zijn laatste nummer aan mijn op, maar toen was ik al weg.

Wat was je invloed op rock'n'roll?
Mijn invloed was best groot. Rock-'n'-roll-artiesten als Little Richard en Elvis droegen al make-up voor Ziggy Stardust. Wat ik meegaf aan rock-'n'-roll was een bepaald theatraal aspect en discipline in de bewegingen.

Hoe ziet jouw toekomst eruit op professioneel gebied?
Ik ben dansend geboren en geniet er enorm van. Ik zou niets anders willen doen. Les geven was als kind al erg belangrijk voor me. Zodra ik leerde hoe ik een danspasje moest doen, wilde ik het meteen aan de andere kinderen leren. Ik wilde ze leren te dansen zodat ze konden deelnemen aan de shows die we speelden in mijn achtertuin, tijdens de oorlog. Ik vind mezelf het nuttigst wanneer ik lesgeef. En ik blijf natuurlijk optreden.

Credits


Tekst Desislava Todorova
Fotografie eigendom van Nendie Pinto-Duschinsky

Tagged:
david bowie
Muziek
Cultuur
lindsay kemp