Fotografie Dudi Hasson

portretten van een gezin dat vanuit soedan naar tel aviv vluchtte

Alan en zijn broers zijn Soedanese vluchtelingen. Ze proberen een nieuw leven op te bouwen in Israël, maar lopen het risico teruggestuurd te worden.

door Clementine de Pressigny
|
13 december 2018, 2:05pm

Fotografie Dudi Hasson

Alen Godin en zijn ouders lieten Soedan achter zich toen Alen pas vijf jaar oud was. Ze probeerden te ontkomen aan de Tweede Soedanese Burgeroorlog en kwamen terecht in Israël, waar Alens broertjes Jock, Ashol en Yonantan werden geboren. Fotograaf Dudi Hanson legde het gezin vast tijdens op de stranden bij Jaffa, bij Tel Aviv. “Ik wilde dat deze beelden de sterke familieband reflecteren. Ik hoop anderen daarmee te laten zien dat dit gezin toekomstdromen koestert en verlangt naar een plek die ze echt hun thuis kunnen noemen”, zo vertelt Dudi. “Vluchtelingen in Israël hebben geen rechten, de overheid erkent hen niet. Als ze ziek worden, kunnen ze geen medische hulp krijgen. Ze lopen continu het risico teruggestuurd te worden naar hun vaderland, Alens vader is zelfs al teruggestuurd naar Soedan.” Wij spraken met de 18-jarige Alen over zijn toekomstplannen en de moeilijkheden waar hij en zijn familie mee te maken krijgen.

1532512315971-zGVdJjpeg-copy


Hoe zag jullie reis naar Israël eruit?
Ik was nog heel erg jong dus ik kan me er niet alles meer van herinneren. Ik weet wel dat we uren gelopen hebben en onderweg lifts kregen. Ik werd steeds gedragen. We zijn door zoveel landen gereisd; Soedan, Ethiopië, Egypte en Israel.

Hoe ziet je leven in Tel Aviv eruit?
Voorheen woonden we in een kibboets in Ein Gedi, in de Judea-woestijn. Het ontvangst was niet zoals we hadden verwacht, misschien kwam dat omdat wij anders waren. Daarna kwam ik in Tel Aviv terecht, daar woon ik nog steeds. Veel van mijn huidige vrienden komen ook uit Soedan of uit Afrika, dus het voelt haast alsof we nog in Afrika wonen. Hier voelt het niet als Israël, hier voelt het als thuis.

1532512327605-umxZhjpeg-copy

Vertellen je ouders ooit over hun leven in Soedan?
Mijn moeder heeft het er niet vaak over. Het is lastig voor haar, ze heeft het liever niet over het verleden en wat we allemaal hebben meegemaakt. Ze is juist bezig met het hier en nu en waar we nu wonen.

Wat doe je dagelijks zoal?
Ik heb net de middelbare school afgemaakt. Soms doe ik fotoshoots, meestal sport ik. Met vrienden speel ik vaak basketball.

Wat wil je later doen?
Ik wil graag professioneel basketballer worden. Modellenwerk is iets wat gewoon op m’n pad is gekomen, ik heb er niet bewust voor gekozen. Maar voor nu wil ik wel verder met modellenwerk. Ik wil me meer ontwikkelen, in het buitenland werken en internationale campagnes schieten.

1532512342099-40370002-copy

Is het als vluchteling erg lastig om een baan te krijgen?
Het is ingewikkeld, ja. Ik heb een werkvergunning nodig en het is een heel lang traject om er eentje te krijgen. Ik kan niet zomaar uitbetaald worden vanwege m’n status als migrant.

Hoe hoop je dat de toekomst eruit ziet?
Dat ik in dit land medische hulp kan krijgen en mijn rechten als mens erkend worden. Zo heb ik een keer mijn vinger gebroken en het duurde wel tien uur voor ik behandeld werd. Ik kan overal een toekomst opbouwen, als ik maar de kans krijg. Toch ben ik wel verliefd geworden op Israël, het is een fijn land om in te wonen.

1532512352645-5DxN5jpeg-copy
1532512361605-40340010-1-draggedtiff-copy
1532512421958-40380003-copy
1532512378285-40350007-copy
1532512493657-40400005-1-draggedtiff-copy
1532512457546-40410005-1-draggedtiff-copy

Credits

Fotografie Dudi Hasson
Styling Shay Lee Nissim
Met dank aan Alan Godin, Jock Godin, Ashol Godin en Yonantan Godin