Fotografie Lucasz Wierzbowski

foto’s van twee zussen tijdens hun meest intieme en ongemakkelijke momenten

De serie van Lukasz Wierzbowski is een hommage aan ontluikende vrouwelijkheid.

door Sarah Moroz
|
02 mei 2018, 12:34pm

Fotografie Lucasz Wierzbowski

Elk aspect van het werk van Lukasz Wierzbowski voelt speels. Niet alleen zijn onderwerpen ーdie in bomen klimmen, forten bouwen van kussens, loom rondhangen en hun hoofden verstoppen in hun coltruienーmaar ook zijn blik, die vaak inzoomt op gekleurde prints en contrasterende lichtstrepen. Het is dan ook geen verrassing dat gevestigde fotografen Wolfgang Tillmans en Guy Bourdin voor hem een inspiratiebron zijn.

Voor de editie van Circulation(s) in Parijs van 2018 ーeen jaarlijks festival dat licht schijnt op jonge, moderne Europese fotografie ーvolgde Wierzbowski de capriolen van zijn twee nichtjes (die dezelfde leeftijd hebben) wat resulteerde in een intiem familiefotoalbum. De foto’s, die de simpele naam Sisters kregen, laten een innig beeld zien van meisjesachtige turnsessies, liefdevolle knuffels, en halfnaakte wanorde. Het is een hommage aan ontluikende vrouwelijkheid, die doet denken aan de onuitwisbare familiebanden van Sophia Coppola’s Virgin Suicides (zonder het morbide einde, natuurlijk). We spraken de Poolse fotograaf uit Wroclaw over aanpassingsvermogen, het omarmen van ongemakkelijke poses, en hoe tandheelkunde en reclames hem tot fotografie leidden.

Op welke manier heeft je fotografie zich ontwikkelt door de jaren heen?
Toen ik heel jong was liep ik al rond met een camera, maar het duurde vervolgens best lang voordat ik opnieuw foto’s begon te maken, op de universiteit pas. De fascinatie voor fotografie uit mijn kindertijd duurde niet zo lang: ik deed veel andere dingen, zoals tekenen en spelen met een videocamera. Ik denk dat ik die pauze van fotografie nodig had om te groeien en iets te vinden waar ik me comfortabel bij voelde. Ik herontdekte fotografie toen ik psychologie studeerde. Naast het vergaren van technische kennis is mijn creatieve proces in de afgelopen jaren niet zoveel veranderd.

Ben je opgegroeid in een creatieve familie?
Mijn vader is tandarts en mijn moeder coupeuse, dus als kind kon ik kunsttanden maken met mijn vader, en had ik mijn eigen naaimachine waarop ik kon spelen met restjes stof.

Ik was een laatbloeier. Opgevoed worden door ouders op leeftijd, met een grote zus die twintig jaar ouder was, zorgde ervoor dat ik me soms een beetje ongemakkelijk voelde. Als verlegen persoon wilde ik niet het middelpunt van de aandacht zijn. Ik was vaak de eerste die van tafel ging, naar mijn kamer. Mijn nichtjes, Ania en Magda, waren het tegenovergestelde, ze hielden van de spotlight. In die jaren was ik getuige van de ontwikkeling van de speciale band die ze hadden, die leidde tot veel lol en kattekwaad. Toen we opgroeiden, kwamen we erachter dat we het echt leuk vinden om samen tijd door te brengenーniet alleen als familie, maar ook als vrienden.

Wanneer besloot je om over te stappen van een medische studie naar fotografie?
Toen ik klaar was met de middelbare school wist ik niet zeker wat ik wilde doen, dus ik deed voor het geval dat toelating voor een opleiding tandheelkunde. Ik werd aangenomen, maar voelde dat ik eigenlijk iets anders wilde doen, al wist ik nog niet wat. Rond die tijd vond ik copywriting erg leuk, dus besloot ik sociale psychologie te gaan studeren zodat ik bij een reclamebureau kon gaan werken. Halverwege mijn studie begon ik met foto’s maken en merkte ik dat ik dat gewoon nog steeds het leukst vond.

Hoe creëer je een ritme in je werk? Werk je voornamelijk in series?
Helemaal niet, ik baseer mijn portfolio op plekken, motieven en situaties die altijd veranderen. Toen ik werd gevraagd om een serie te maken voor Circulation(s), wist ik dat mijn nichtjes een interessant thema zouden zijn. Onze herinneringen overlappen en we hebben daardoor een bijzondere band.

Er zit een gevoel van diepe intimiteit in je foto’s. Als je met iemand werkt die je niet zo goed kent, hoe creëer je dan die verbintenis?
Als ik voor het eerst met iemand werk, wil ik die persoon graag eerst leren kennen en ze zo op hun gemak stellen. Het proces van fotograferen zelf is best snel, er is geen ruimte voor verveling. Ik probeer de doorsnee modellenposes te vermijden. Ik probeer instructies te geven en leg dan het moment vast dat ze uitgevoerd worden, ook al zien die momenten er soms lomp uit.

Er zit veel visueel spel in je foto’s ーeen gezicht dat boven een deken met paarden uitsteekt, een mix van patronen van kleding en tapijt, verstoppertje spelen met planten en bloemen. Hoeveel sleutel jij aan de context van de plek waar je fotografeert, om die ongewone dynamiek vast te leggen?
Ik werk graag in ruimtes die gevuld zijn met kleuren en patronen, maar het is geen vaste regel. Ik probeer elke ruimte op een speelse en creatieve manier in te zetten. De details plan ik niet op voorhand, omdat ik verrast wil zijn, en geïnspireerd worden door de omgeving waarin in werk. Ik wil de natuur van de plekken niet verstoren; ik accepteer ze zoals ze zijn. Dit zorgt ervoor dat ik, en mijn modellen, het gevoel hebben dat we echte ontdekkingsreizigers zijn.

Volg je modefotografie?
Ik ben altijd op zoek naar iets opwindends en echts. Als het op modefotografie aankomt, gebeuren naar mijn mening de beste dingen op het randje, waar verschillende genres elkaar ontmoeten. Ik ben geen fan van de “typische” opgepoetste modefotografie die je regelmatig tegenkomt in de populaire tijdschriften.

Als je gevraagd wordt voor een boek of albumhoes, is je maakproces dan hetzelfde?
Het proces is zo goed als hetzelfde ーik probeer zoveel mogelijk uit fotoshoots te halen. Ik houd overduidelijk rekening met de sfeer en de suggesties die ik krijg van de mensen waarvoor ik werk. Maar tegelijkertijd, omdat mijn fotografie vrij specifiek is, denk ik dat de esthetiek die ze zoeken er toch al is.

Sisters van Lukasz Wierzbowksi is tot zes mei te zien bij Circulation(s), bij het CENTQUATRE-Paris.

Tagged:
Circulation(s)
lukasz wierzbowski