de kunstenaar die liefdesgedichten tatoeëert

Francisca Silva kaart onderwerpen als queerliefde, seks en haar langeafstandsrelatie aan in haar minimalistische gedichttatoeages.

door Coco Romack
|
06 april 2018, 2:46pm

Bovenaan een Instagramfeed vol zwart-witfoto’s van eenvoudige lijntatoeages, vind je een disclaimer met de tekst (in hoofdletters): “RAAD EENS WELK MEISJE GETROUWD IS MET EEN ANDER MEISJE? IK. DAT IS MIJN WERK, VIEZE LIEFDESGEDICHTEN MAKEN VOOR MIJN VROUW. GESTOORDE DINGEN VOOR GESTOORDE MENSEN. JE DACHT DAT DIT PROFIEL VAN EEN MAN WAS? NEE. TOCH MAAR ONTVOLGEN DAN? JA. OF MISSCHIEN MAAKT DIT HET DES TE LEUKER.”

Welkom in de haatvrije zone van een kunstenaar genaamd Fra.

De 33-jarige Francisca Silva doet van alles. Ze maakt installatiekunst, rapt, schildert en tatoeëert. In haar meest recente werk, dat op social media bekend is onder de naam ‘FRAMACHO’, combineert ze haar liefde voor poëzie met haar werk als tatoeëerder, en siert ze de lichamen van haar klanten met minimalistische gedichten – allemaal in hoofdletters, uiteraard.

Haar teksten zijn beknopt maar aangrijpend, en doen je fantaseren over het verhaal dat erachter schuilgaat. En dat allemaal in slechts een aantal ondeugende, maar diep persoonlijke woorden. Silva is niet bang om humor te gebruiken, en belicht thema’s als queerliefde, seks, monogamie en afstand in een mengeling van Engels, Spaans en Duits.

Silva werd in Zwitserland geboren, als dochter van twee Chileense vluchtelingen. Ze behaalde haar Master of Fine Arts aan Zurich University of the Arts in 2012. Op haar vijftiende begon ze al met tatoeëren. Maar na jaren op zichzelf te hebben geoefend, pakte ze in haar twintiger jaren de professionele naald op. “Na te hebben gewerkt met papier en installaties, was dit voor mij een logische stap,” legt ze uit. “Ik teken en schrijf veel, en leg het leven met mijn vrouw vast met goedkope camera’s. Ik werk graag met verschillende media, maar doordat ik nooit op een vaste plek woon, sleep ik liever geen extra bagage met me mee.”

Inmiddels is tatoeëren haar fulltimebaan. Haar stijl wordt door de industrie bestempeld als ‘Ignorant Style’ – een term die door de Franse tattookunstenaar FUZI UVTPK in het leven werd geroepen. De stijl laat zich kenmerken door simpel lijnwerk, weinig kleur en schaduw, en verwijzingen naar street art. Silva weigert deze term echter te omarmen. “Dat is hoe mensen tatoeages noemen die geen magie uitstralen,” zegt ze. Liever beschrijft ze het op haar eigen manier: “Ik noem het THE BRUTAL MINIMALISM, brutaal minimalisme”. Deze beschrijving staat standaard als hashtag bij haar posts, en sluit inderdaad goed aan bij haar werk. Haar tattoogedichten zijn minimalistisch en veranderen taal in rauwe, compromisloze emoties, in slechts een paar specifieke woorden.

Silva, die zelf ook van top tot teen onder de tattoos zit, ontmoette haar vrouw Hillary Sklar vorig jaar in Brooklyn, toen Sklar bij haar langskwam voor een tattoo. “Ze kwam voor mijn gedichten,” vertelt Silva. De twee raakten al snel verzeild in een romantische wervelwind. Het zetten van de tattoo leidde tot reisjes naar Parijs, avonturen in de woestijn, het ontmoeten van familieleden in andere landen, een huwelijk, en een appartement inclusief twee honden genaamd Brother en Boyfriend. “Ze geeft me het gevoel dat ik goed ben zoals ik ben. Ze mag me hebben, en dat wil ze ook. Ze bloost iedere keer wanneer ik iets stouts tegen haar zeg. Ze is zo lief en sexy.”

Silva hoopt uiteindelijk samen met haar vrouw in New York te gaan wonen, maar reist momenteel op en neer tussen Brooklyn en Balerno. Tussendoor is ze ook regelmatig te vinden in Europa, waar ze als gasttatoeëerder in tattooshops en galerieën werkt.

In dit hectische leven vormt haar combinatie van tattoos en taal de rode draad. Veel van de liefdesgedichten over haar relatie met Sklar en de moeilijkheden van een langeafstandsrelatie, vinden uiteindelijk hun plek op het lichaam van haar klanten. Zo luidt een van de tattoos op iemands buik: “THE HOLE / IN SPACE / AND TIME / WAS MADE / FOR SEX / ON / BENCHES” [het gat in de tijd en ruimte was gemaakt voor seks op bankjes]. Een ander gedicht is te lezen op iemands onderarm. Naast een klein roosje en wat druppeltjes staat: “I WENT / SUPER FAR / AWAY BABY / BUT STILL / SAW YOU / WALKING AROUND / EVERYWHERE. / EVERY CORNER / IS MADE OF US” [ik ging super ver weg, schat, maar zag je nog steeds overal rondlopen, iedere straathoek is van ons gemaakt].

Op de vraag waarom sommige klanten zich volgens haar zo voelen aangetrokken tot haar gedichten, zegt ze: “Ze begrijpen het, en ze hebben het nodig. Iedereen die een van mijn tattoos wil verlangt naar wat kracht, magie, hoop en liefde. Zodra ze op papier staan, zijn deze gevoelens van iedereen.”

Vorig jaar werd een collectie van Silva’s gedichten gebundeld onder de naam 25 Memoranden, door de Zwitserse uitgeverij Edition Patrick Frey. “Ik wist niet eens dat ik een dichter was,” vertelt Silva. “Ik praat niet veel over mijn gevoelens. Vraag mijn lieve vrouw maar hoe lastig dat voor haar is. Maar ik heb zeker wel dingen te zeggen, en dus schrijf ik ze op. Ik deel het met mensen omdat ik het anders uit schaamte zou weggooien. Bovendien wilde ik altijd al freestyle rapper worden, maar daar ben ik niet goed in. Dus doe ik het op papier. Rappen op papier.”

Tagged:
NYC
Tattoos
gedichten
francisca silva
hillery sklar