de mysterieuze clubkid hungry tovert haar gezicht om tot een waar kunstwerk

De surrealistische dragartiest en internationale verschijning vertelt over haar unieke visie op schoonheid.

|
mrt. 30 2018, 10:03am

Image via Instagram

“Toen ik opgroeide voelde ik me altijd een vreemde eend in de bijt – ik was een excentriek half-Thais kind, in een voornamelijk witte, katholieke gemeenschap in Duitsland. Ik was altijd creatief en visueel bezig en deed veel met mijn handen: tekenen, schilderen, naaien en dingen in elkaar knutselen. Mijn katholieke Thaise opvoeding bleek een goede inspiratie te zijn.

Studio Prokopiou

Toen ik klaar was met school vertrok ik naar Berlijn om een opleiding tot modeontwerper te volgen. In die stad ontdekte ik voor het eerst dat het mogelijk was om geaccepteerd te worden om wie je bent. Ik begon mijn figuur, mijn taille, lange benen en slanke postuur, steeds meer te waarderen. Het heeft lang geduurd voordat ik mezelf mooi vond, dus nu omarm ik het volledig, tot het arrogante aan toe. Er is niets mis met een gezonde dosis zelfliefde.

Als kind droeg ik alleen make-up als ik optrad met het jeugdtheater waar ik aan meedeed. Maar dat was puur functioneel: oranje foundation en wat eyeliner om de lichten op het podium minder heftig te doen lijken. Pas veel later begon ik make-up te dragen in mijn vrije tijd; een van de eerste keren was tijdens uitgaan – ik verfde zwarte en witte strepen op mijn gezicht verven en noemde dat een look. Het was een grote puinzooi, ik had nog geen idee hoe mensen het zo strak voor elkaar kregen.

Ik heb theater en performancekunst altijd heel leuk gevonden. Van jongs af aan was ik onderdeel van verschillende groepen. Gender was toen nooit een veelbesproken onderwerp, en het is nu nog steeds geen belangrijk onderwerp voor me. Ik respecteer de genderidentiteit van mensen en de algemene discussie is belangrijk, maar ik zie het niet als een belangrijk onderdeel van mezelf. Make-up vond ik ook niet zo interessant, totdat ik drag ontdekte.

Zelfs toen was ik meer geïnteresseerd in de clubkid-cultuur, die ik ontdekte door de boeken Disco Bloodbath en Freak Show van James St. James, en het kijken van de film Party Monster. De dromen van een glamoureus en opvallend leven openden mijn ogen.

Het Hungry-karakter viel me ‘s nachts opeens in, toen ik en mijn beste vrienden verkleed naar een groot drag-evenement in Berlijn gingen. Ik hield van de aandacht die ik kreeg. Het heeft daarna nog zes maanden geduurd voordat ik de pruik weer opzette. Ik vond de eerste keer heel leuk, maar het voelde nog niet persoonlijk genoeg voor me. Een jaar later vond ik een passendere vorm van drag, waarin ik me ook comfortabel voelde in de trein en buiten op straat.

Ik begon met hele natuurlijk make-up, meer gefocust op gangbare schoonheid. Daarna kwam ik in aanraking met het visuele aspect van de kunstvorm ーde verf, het overdrijven. Ik mixte drag make-up met androgyne outfits die ik maakte op de modeacademie. Langzaam maar zeker werd ik artistieker.

Studio Prokopiou

Toen verhuisde ik naar Londen om stage te lopen bij Aitor Throup en Vivienne Westwood waarna de grootste verandering in mijn look plaatsvond. Ik realiseerde me dat Londen al de mooiste dragqueens heeft, en dat meer schoonheid niet nodig was, dus begon mogelijkheden te ontdekken om te experimenteren. Al snel zag mijn gezicht eruit als een patroon. Een jaar lang liep er een streep over mijn gezicht, die mijn botstructuur omlijste, en soms bedekte ik het met glitters of parels. Die lijn toverde ik om in verschillende panelen en vormen, waaraan ik kleuren en parels toevoegde. In Berlijn maakte in de optische illusies onder mijn ogen, en gebruikte ik witte verf en gekleurde contactlenzen om mijn ogen groter te doen lijken. Daarna begon ik steeds verder te experimenteren met vormen en optische illusie.

Ik heb nooit veel gegeven om de realiteit. Overdrijven en vervormen heeft altijd mijn voorkeur gehad. De eentonigheid van Duitse mode en dragcultuur deed me verlangen naar iets dat meer dramatisch en vernieuwend is. Ik wil constant grenzen doorbreken en steeds gekkere looks creëren, zodat ik iets unieks kan neerzetten.

Nu voel ik me op mijn mooist in drag: met een korset, in schmink ーintimiderend bijna. Ik verberg mijn gebreken en laat mijn sterkste kant zien. Interactie hebben met mensen achter een masker van drag kan je zelfvertrouwen laten groeien en je op veel manieren beter doen voelen.”