de eerste keren van alexa chung

In een volledig roze kamertje mochten we de Britse alleskunner een paar vragen stellen over haar eerste keren.

|
sep. 15 2017, 3:50pm

Sinds mei 2017 heeft Alexa Chung haar eigen kledinglabel, ALEXACHUNG. Gisteren lanceerde ze de tweede collectie in de Bijenkorf, "Prom Gone Wrong", die ze inspireerde op de verhalen Wuthering Heights en Carrie, verhalen waarin wanhoop en catastrofes op de loer liggen, maar door hun zweem van romantiek en esthetiek aantrekkelijk zijn, juist door deze uitersten. In een volledig roze kamertje in de Bijenkorf wachtte ik tot Alexa klaar was om me te ontvangen. Vragen over Alexa 'de it-girl' of Alexa herself waren uit den boze, was me van tevoren verteld. Toch hebben we het over haar broer en haar moeder gehad, en waarom ze er niet van houdt om om hulp te vragen.

i-D: Gefeliciteerd met de tweede collectie. Ben je blij?
Alexa: Heel erg blij. Afgelopen week hebben we ook twee lanceringen gedaan in Hamburg en Brussel, en het was leuk de kleding in de winkel te zien hangen. Hiervoor hadden we alleen een online shop, en zag ik de kleding dus niet tussen andere stukken hangen, nu wel, en dat is leuk.

Wanneer dacht je voor het eerst: hoezo ben ik eigenlijk nog geen designer?
Op mijn vijftiende maakte ik zelf, tamelijk verschrikkelijke, rokken. Mijn mode-agentschap zei me toen dat ik daar beter mee op kon houden. Toen ik ze vertelde dat ik graag designer wilde worden, zeiden ze me dat ik dat op mijn buik kon schrijven, maar de wens was er dus al. Ik zou mezelf nu niet per se als designer typeren, ik knip geen patronen uit. Ik ben creative director, wat erop neerkomt dat ik de designs cureer, maar bijvoorbeeld ook over de muziek in de showroom ga.

Alexa, Chloé Leenheer
Alexa, door Chloé Leenheer

Hoe zagen die rokken eruit, dat ze zo beroerd ontvangen werden?
Ik maakte rokken met van die tussenstukken, met hele vreemde applicaties erop. Mijn zusje studeerde textiel, en met haar naaimachine, die ik overigens ook nog kapot gemaakt heb, naaide ik dan van die corduroy lappen tussen de naden van Levi's-rokjes.

Wat was je eerste grote blunder als creative director?
Het was misschien niet per se een blunder, maar wel een les die ik snel leerde: dat de stoffen waar ik van houd erg duur zijn, en niet geschikt waren voor een collectie zoals wij die voor ogen hebben. De zakelijke kant vormt altijd een tegenhanger van de creatieve kant. Ik kon een fantastische stof vinden, die me geweldig leek voor een jurk, maar die zou de prijs te veel opjagen, dus dat idee moest ik dan laten varen.

Had je een goede mentor, iemand die je adviseerde hoe je het allemaal aan moest pakken?
Nee, ik houd er niet zo van om om hulp te vragen.

Hoezo niet?
Omdat ik me dan kwetsbaar opstel [lacht].

Als je drie dingen mag noemen waar je inspiratie uithaalt, aan welke dingen denk je dan als eerste?
Ik ga een decennium kiezen, de jaren zestig. Ik houd van alles uit de jaren zestig. De muziek, de cultuur, het feit dat de koninklijke familie opeens in contact kwam met de werkende klasse, de fotografie. Het was een interessante tijd in de geschiedenis, waarin er een explosie van liefde plaatsvond, naast al de geweldige kunst en architectuur die er uit voort is gekomen. Als tweede kies ik David Hockney. Ik houd van zijn kunst, maar ik ben erg onder de indruk van zijn garderobe, zijn persoonlijke stijl is echt geweldig en inspirerend.
Dan: muziek. Muziek is altijd erg belangrijk geweest voor de mode en ik heb altijd heel erg van muziek gehouden, dus ja, daar kan ik niet omheen.

Van wat voor muziek houd je?
Ik had het hier toevallig laatst met mijn broer over. Inmiddels heeft hij een normale baan, maar hij was altijd dj, een house-dj. Dat maakte het voor mij onmogelijk naar hem te gaan kijken, want ik kan dat monotone niet aan. Je hebt mensen die er van genieten, voor wie het meditatief werkt, die mensen… Zelfs mijn moeder kan er van genieten. Ze zei me laatst: "Wist je nog dat je een tiener was, dat ik je bij een feestje afzette en toen je daarvan terugkwam je aan me vroeg of je wel een normaal kind was, omdat je niet van housemuziek hield terwijl iedereen om je heen het zo te gek vond? Jij haatte het echt."
Ik zat niet met kinderen op school die into de goede bandjes waren.

Britten die niet van bandjes houden, haha.
Mijn vader draaide uiteraard The Beatles thuis, het was niet zo dat ik er totaal niet mee in aanraking kwam, maar pas op de middelbare school ontdekte ik rock 'n roll. Of nou ja, er was eigenlijk geen enkele band waarvan ik onder de indruk kon raken, totdat daar The Strokes opeens waren. En ik eindelijk begreep en me begrepen voelde waar muziek over kan gaan. Dus ja, muziek, dat inspireert me echt. Dat kan ook een lyric zijn.

Van welke muziek je houdt hangt eigenlijk ook wel van je gemoedstoestand af toch?
Jawel, daar hangt het van af. Maar ik denk wel dat ik kan zeggen dat ik van gitaarbands houd, met goede lyrics. Je hebt mensen die de tekst niet eens horen, maar ik kan af en toe heel erg met een tekst in mijn hoofd zitten.

Wat had je nooit verwacht dat je mee zou maken, als creative director?
Ik kan mezelf soms zo verliezen in details. Ik liep laatst langs de deur van mijn kantoor, waar mijn naam op stond. En toen dacht ik opeens: dit is eigenlijk waanzin, ik heb gewoon mijn naam op een deur. Ik had niet verwacht dat ik dat me dat zoveel zou doen.

Mijn naam staat op geen een deur.
Ja, het is geinig. Je bent de hele dag bezig met van alles en nog wat, en bepaalde dingen worden de norm en besef je je eigenlijk niet eens meer. Maar: de ene dag kan ik me zestig jaar oud voelen en de andere dag twintig. Die dag was ik een kind, en ging ik gewoon door het lint van mijn naam op de deur. "Oh my god! I have a company!"

Directeurtje spelen.
Ja, het is zo'n gek gevoel.

Heb je een favoriet stuk uit de collectie?
Mijn favoriet is eigenlijk de blazer die ik nu aanheb. Ik weet dat het gewoon maar een zwart jasje is, maar soms zijn het echt de simpele dingen die je helpen om het goed te doen.

Wat zou je willen zeggen tegen jonge aanstormende modeontwerpers?
Het ligt er een beetje aan welke kant je op wil. Het is duidelijk dat ik er gekomen ben via de route van het beroemd zijn, die zowel plussen als minnen heeft. Voor mij was het niet ingewikkeld om gefinancierd te worden, maar voor iemand anders is dat misschien een stuk problematischer. Dus ik ben niet de aangewezen persoon om daarin te adviseren, maar wat wel altijd goed is: research doen. Mensen spreken. Ik ben me er bewust van dat ik een geprivilegieerde route heb afgelegd. Ik heb natuurlijk wel heel hard gewerkt. Ik zou eigenlijk zeggen: ga naar de kunstacademie, ga studeren, scholing is de beste manier. Zet thee voor mensen, wees aardig. Denk aan Instagram, social media [lacht].

Vind je dat de modewereld diverser moet worden?
Ja, de modewereld moet diverser, de hele industrie moet diverser, de bladen, tv, noem maar op. Het is belachelijk dat er geen volledige representatie te zien is.

Wat is daartegen te doen?
Ik denk dat het heel belangrijk is om in staat zijn te luisteren naar de ander. Het is heel erg belangrijk je te verdiepen in mensen met een andere achtergrond, en te willen horen wat ze te zeggen hebben, op een gelijkwaardig niveau. Door gewoon oprecht geïnteresseerd in elkaar te zijn. Als iedereen dat nou zou doen, met de gewoonte die iedereen ook heeft als ze een sigaret op straat hebben gegooid na het roken: die pak je dan op en gooi je echt weg. Alhoewel ik dat net zelf ook niet gedaan heb.

Ben je optimistisch over de toekomst? Denk je dat we snel meer diversiteit zullen zien?
Ik zou willen zeggen van wel. Maar ik weet het niet. We leven nog steeds in het patriarchaat. De witte middelbare mannen zijn de winnaars van nu, ik weet niet hoe er dan snel iets zal veranderen.

Wat ga je na dit interview als eerste doen straks?
Eten, ik heb best wel veel honger. Ik denk dat we vis gaan eten. De laatste keer dat ik in Amsterdam was had ik zoveel geblowd, ik mocht de bus terug niet meer in, daar hadden ze geen zin in. Ik kon niet meer stoppen met lachen.