waarom het oké is om vriendschappen soms te laten doodbloeden

Is het erg om de band met die energie zuigende vriend bewust te laten uitdoven? Of bewijs je elkaar en de vriendschap hiermee misschien juist een dienst?

door Sylvia Blazer
|
17 augustus 2017, 12:08pm

Fotografie door Petra Collins

Onlangs deed ik de ontdekking dat ze me heeft ontvolgd op Instagram, een stil protest tegen de mislukte afspraakpogingen en de haperende gesprekken via WhatsApp. De 'ze' in dit verhaal is die vriend of vriendin die iedereen wel heeft: diegene waarbij de weerzin het wint van de genegenheid. Waarbij de gedachte aan een afspraak alleen al energieverslindend is. De klad zit in de vriendschap. Daarom besloot ik een jaar geleden bewust minder energie te steken in onze relatie. Maar maakt dat van mij een nare klootzak, die niet in staat is om relaties te onderhouden? Mijn antwoord daarop is nee. Het is oké om vriendschappen soms dood te laten bloeden.

Al scrollend door onze app-geschiedenis wordt het mij duidelijk dat het al veel langer niet meer boterde tussen ons. De verzonden berichten beperken zich tot verplichte, semi-geïnteresseerde vragen, die niet zelden onbeantwoord zijn gebleven, aangevuld met voorstellen voor een "ouderwets gezellige avond samen." Voor de grapjes, ontboezemingen en achterklap moet ik veel verder terug scrollen. Dat was acht jaar geleden wel anders. We hadden toen dezelfde leefwereld, dezelfde problemen en dezelfde vrijheid. We deelden lief, leed en huis. Maar toen we allebei een vaste baan kregen, werd helder dat we volstrekt andere dingen ambieerden in ons verre, volwassen leven. Alleen stond dat volwassen leven nu voor ons op de stoep.

Ik sprak Beate Volker, hoogleraar sociologie aan de Universiteit van Amsterdam, die onderzoek doet naar sociale relaties. Ze stelt dat Nederlanders gemiddeld drie tot vier echt goede vrienden hebben, exclusief partner. Onderzoek laat ook zien dat binnen een tijdspanne van zeven jaar vier van de tien gemaakte vriendschappen nog stevig overeind zullen staan, we drie van de tien gemaakte vrienden nog zullen zien via ons netwerk maar minder intensief dan voorheen, en de resterende drie vriendschappen redden het niet en bloeden uiteindelijk dood. De oorzaak voor een uitgebluste vriendschap heeft volgens Volker vrij weinig te maken met leeftijd, maar met gebeurtenissen die ervoor zorgen dat je uit elkaar groeit: een nieuwe vaste baan, een verhuizing naar een andere stad, samenwonen of de komst van een kind, bijvoorbeeld. Het mooie aan een verwaterde vriendschap is echter ook dat je die weer kan oppakken als de basis goed zit.

De vriendschap uitknijpen met verplichte afspraken, die aanvoelen als een Tinder-date waar je niet meer onderuit kon, doet in mijn ogen af aan de fijne band die het initieel was. Soms werkt iets niet meer, en dat is prima. Vergelijk het met de film Pirates of the Caribbean: elke keer dat ze die verhaallijn weer uitmolken met een vervolg, deed dat af aan het eerste deel. Bewijs de vriendschap een eer en wring hem niet uit door te blijven afspreken, wanneer je merkt dat het plezier, de genegenheid en de wederzijdse oprechte belangstelling niet meer is wat het ooit was. Doe je dat wel, dan kijk je uiteindelijk met buikpijn terug op de vriendschap. En dat zou zonde zijn, want wie weet groei je over vijf jaar weer naar elkaar toe en blaas je jullie band weer nieuw leven in. Net zoals Netflix onlangs deed met de serie Gilmore Girls. Was dat ooit geslaagd als het verhaal tien jaar geleden helemaal was uitgemolken? Nee dus.

Doodbloeden klinkt in deze context misschien een beetje ongepast: iets waar je je vooral schuldig aan maakte toen je nog naar hartelust scharrelde op de middelbare school, en je op sociaal vlak misschien nog niet zo lekker in elkaar zat. Maar in zekere zin komt het daar wel op neer: je laat de vriendschap heel bewust verwateren. Toch is dit in mijn ogen beter dan de andere optie: het rigoureus uitmaken. Want hiermee maak je het wel heel definitief, onnodig pijnlijk en verklein je de kans om de vriendschap op een later moment weer op te pakken. Vriendschap komt van twee kanten, en dat geldt ook voor de uitgedoofde variant die je later misschien nieuw leven wil inblazen. Bovendien komen er voor die vergane vriendschappen vaak weer nieuwe vrienden in de plaats. De huidige tijdsgeest maakt het vrijwel onmogelijk om iemand echt uit het spreekwoordelijke oog te verliezen, omdat je – door middel van slechts een paar duimvegen over je insta- of facebookfeed – zo weer van elkaar op de hoogte bent.

Terugkomend op die Insta-feed, mijn vriendin denkt er waarschijnlijk niet hetzelfde over als ik. Ze trok het niet meer om via Instagram te ontdekken dat ik voor anderen wel tijd maakte om een glas wijn te drinken op plekken waar wij zo vaak samen dronken zijn geworden. Stiekem hoop ik dat ze dit leest en inziet dat het oké is zo, en we elkaar niets kwalijks hoeven te nemen. Wie weet hervinden we elkaar over vijf jaar weer en delen we dan niet lief, leed en huis, maar lief, leed en flexwerkplek. Het lijkt mij een mooi vooruitzicht.

Tagged:
Instagram
whatsapp
Vrienden
vriendinnen
vriendschappen
doodbloeden