Fotografie K8 Hardy

het magazine ‘girls like us’ heeft een alternatieve toekomst voor jonge vrouwen voor ogen

Met pioniers als Juliana Huxtable en Chris Kraus weet de kleine zine onze zeitgeist vast te leggen.

door André-Naquian Wheeler
|
22 november 2017, 3:11pm

Fotografie K8 Hardy

De krachtige, actiegerichte gesprekken die door jonge vrouwen op social media worden aangewakkerd zijn een teken van een nieuw soort opkomend activisme. Kijk maar naar de #metoo-beweging en de Women’s March van 2017. Het indiemagazine Girls Like Us probeert deze baanbrekende veranderingen te documenteren, door middel van onbewerkte portretten, experimenteel artwork en diepgaande, persoonlijke interviews. Het magazine wordt gemaakt door een internationaal team, gevestigd in Amsterdam, Brussel en Stockholm, en biedt een podium aan de creatieve pioniers die werken aan een “minder patriarchale toekomst.” Vrouwen als Juliana Huxtable en Chris Kraus, schrijver van I Love Dick, hebben al een plek op de pagina’s verworven.

Girls Like Us kwam voor het eerst uit in 2005, en in elke uitgave wordt een specifiek aspect van het vrouw-zijn uitgelicht. In eerdere uitgaven werd al gesproken over over sociale concepten als werk, generaties en familie, en de meest recente editie verkent ‘de toekomst’. De aanpak klinkt misschien abstract, maar het zorgt ervoor dat het magazine meteen de kern van de zaak kan behandelen. Toen queer performer Wu Tsang gevraagd werd om een zin van vijftien woorden te schrijven over een willekeurig onderwerp, resulteerde dat in pure poëzie: “I love you, or I want to live with you, or you imprison me, etc.” De interviews in Girls Like Us tonen de zachtaardigheid van zelfs de meest radicale, vooruitdenkende figuren.

i-D sprak het team achter Girls Like Us over het bedenken van “een alternatieve toekomst” voor jonge meisjes en wat het betekent om een klein ‘vrouwenblad’ te zijn in 2017.

Fotografie Lyndsey Welgos

i-D: Hoe is het magazine ontstaan?
Jessica Gysel: Zoals met de meeste magazines is Girls Like Us geboren uit het gevoel dat er iets ontbrak. We misten een bepaald perspectief en wilden ruimte geven aan de stemmen die niet gehoord werden. Girls Like Us is door de jaren heen een aantal keer veranderd. We begonnen met een klein fanzine-achtig format in 2005. In 2009 hebben we een grote verandering doorgevoerd — we maakten ons los van het lesbische karakter van het blad, maakten het toegankelijk voor vrouwen van alle genders, en experimenteerden met het grafisch ontwerp. Vorm en inhoud zijn even belangrijk.

Girls Like Us bestaat niet alleen als magazine. Er zit ook een gemeenschap achter. Hoe hebben jullie die gecreëerd?
Jessica: Fysieke plekken creëren voor vrouwen om samen te komen is sinds het begin een belangrijk onderdeel van ons magazine geweest. Zeker in dit digitale tijdperk. Feestjes, filmscreenings, lezingen, diners — noem maar op, we hebben het allemaal gedaan. Op dit moment zijn we bezig met de eerste installatie van onze lesbische bar Mothers & Daughters, die in de Beursschouwburg in Brussel zal komen te staan op de laatste drie vrijdagen van december.

Fotografie Tosh

Hoe kom je bij het onderwerp van elke editie?
Jessica: We werkten in het begin niet met thema’s, maar langzaamaan ontdekten we dat er bepaalde onderwerpen waren die steeds terugkwamen. We wilden deze meer onderzoeken, maar we hebben wat van elk specifiek thema in elke uitgave. Omdat we proberen opties te geven voor een minder patriarchale toekomst, is het logisch om zaken als werk, vrije tijd en economie met een kritische blik te bekijken en voortdurend te proberen om deze concepten uit te diepen. We werken intuïtief met de thema’s, en claimen nooit het volledige antwoord te hebben. Op deze manier is het proces net zo belangrijk als de uitkomst. We maken vaak fouten en falen, maar ook dat is van belang.

Hoe voelt het om in dit tumultueuze politieke klimaat te werken aan een magazine als Girls Like Us?
Jessica: Het zijn spannende en moeilijke tijden. Er lijkt steeds meer ruimte te zijn voor de ideeën die we al sinds het begin uitdragen: genderfluïditeit, intergenerationele uitwisseling, mondelinge geschiedenissen, allerlei soorten feminisme, enzovoorts. Toen we begonnen had het woord ‘feminisme’ nog een nare connotatie voor een bepaalde groep vrouwen, maar dit is de afgelopen tien jaar sterk veranderd. We zijn ook enthousiast over de jongere generatie, die op een moeiteloze manier de theorie in de praktijk brengt. We zijn benieuwd naar de volgende stappen van deze bewegingen.

Beeld Casey Jane Ellison

Wat zijn jullie favoriete stukken van het magazine tot nu toe?
Jessica: Ons profiel over Orla Barry en Els Dietvorst, twee “kunstenaars turned schaapherders”. We documenteerden hun overgang van de stad naar het platteland, en hun worsteling om een ‘non-nucleaire familie’ te beginnen, met hun twee geadopteerde zoons.

Katja Mater: Ik vind het geweldig wanneer stukken spelen met het format, zoals The Registry of Pseudonyms van Riet Wijnen, waarin de aliassen, alter ego's, codenamen, bijnamen en pseudoniemen van kunstenaars, criminelen, wiskundigen, enzovoorts worden onderzocht. Of The Handshake, een amateur-handleiding voor handmassages van Hacking With Care. Dat is een collectief dat bestaat uit hackers/activisten, verzorgers en kunstenaars, die middelen creëren en gelegenheden organiseren voor de verjonging van het lichaam en de geest.

Sara Kaaman: Er zijn er te veel! Dus ik kies voor onze terugkerende gastster Hanne Lippard, een kunstenaar uit Berlijn. Voor elke editie vragen we haar een gedicht te schrijven rondom het thema. Het resultaat is altijd grappig en to-the-point, met subtiele woordspelingen en woordgrapjes.

Marnie Slater: Het gesprek tussen Camae Ayewa, Hannah Catherine Jones en Rasheedah Philips in onze nieuwste editie. Het was de eerste keer dat Hannah, Camae en Rasheedah elkaar ontmoetten. Als nieuwe redacteur in het team was het heel bijzonder om te zien hoe ze allemaal hun ervaringen, toepassingen en onderzoek rondom afrofuturisme met elkaar deelden.

Welke ster zou je het liefst nog op de cover zien?
Jessica: Een groepsportret: een samenkomst van vrouwen met verschillende genders, etniciteiten, seksualiteiten en uit verschillende generaties.

"Raised By Lesbians" door Eden Batki

Er zijn veel magazines die op vrouwen gericht zijn, maar er zijn ook veel vrouwen die zich niet vertegenwoordigd voelen. Wat moet de industrie doen om zich te verbeteren?
Jessica: Stop met de fetisjering en objectivering van vrouwen. Punt.

Je werkt buiten de typische tijdschrifthoofdsteden. Wat zijn de voordelen van het maken van Girls Like Us in Amsterdam, Brussel en Stockholm?
Jessica: We zijn niet mainstream. Dat maakt het mogelijk dat we in ons eigen tempo kunnen werken.

Welk advies heb je voor jonge meisjes die ervan dromen hun eigen magazine te beginnen?Jessica: Volg je hart, zorg voor een duidelijk concept en doe het gewoon. Als je echt gelooft in wat je doet en ondertussen plezier hebt, kan er niet veel misgaan.

Fotografie Eve Fowler
Fotografie Martha Thisner
Beeld Sidsel Meineche Hansen
Tagged:
meisjes
Juliana Huxtable
Chris Kraus
girls like us magazine