pheromone hotbox is een onwerkelijke verzameling moderne vrouwelijkheid

Wij spraken met fotograaf Amanda Charchain over het vastleggen van vrouwen voor haar nieuwe fotoboek.

door Lula Ososki
|
24 december 2015, 12:20pm

Voor Amanda Charchian is fotografie veel meer dan alleen het eindresultaat; het is een proces van vrouwelijke verbintenis. De fotograaf uit Los Angeles brengt vrouwen samen in intieme situaties. Ze brengt ze naakt in beeld op de meest dramatische plekken over hele wereld. Het resultaat hiervan is haar project Pheromone Hotbox dat onlangs is uitgebracht. In dit boek wordt de surrealistische schoonheid van deze intense experimenten vastgelegd, en biedt Charchain een nieuwe blik op het hedendaagse feminisme.

Wij spraken af met Amanda om meer te weten te komen over het verband tussen vrouwelijke relaties en postfeministische ideologieën, om zo te begrijpen waar Pheromone Hotbox over gaat.

Hoe begon je aan dit project?
Het begon allemaal in 2012. Ik was toen op reis met twee kunstenaressen en was obsessief bezig met het vastleggen van die vrouwen. Het voelde alsof ieder beeld een bewijsstuk was voor een mysterie waar ik in beland was. Dat was de eerste keer dat ik inzag dat vrouwelijke artiesten een bepaalde kracht hebben waarmee ze tussen seksualiteit en creativiteit in schommelen. Zelfvertrouwen is verleidelijk. Wat dat betreft komt een groot deel van wie ik ben voort uit mijn creatieve werk.

Kan je wat meer vertellen over de ideeën achter Pheromone Hotbox?
Toen ik me ging verdiepen in de spanning die ik ervoer, begreep ik dat dat gevoel iets is wat je enkel kan ervaren als je een vrouw bent die op intieme wijze een andere vrouw fotografeert in een wilde omgeving. Bij vrouwen zijn de energie van een artistiek werk en de seksualiteit daarbij onlosmakelijk met elkaar verbonden - vaak op een onderbewust niveau. Dat noem ik de 'Pheromone Hotbox'; een plek van creativiteit, waarin een biologisch proces ontstaat wanneer onze feromonen samenkomen op een niet-seksuele manier. Ik ontdekte dat ik dankzij mijn camera op een unieke manier in contact kon komen met creatieve vrouwen om me heen. Deze nieuwe vorm van intieme fotografische ontdekkingen groeide uiteindelijk uit tot dit project. In de jaren die daarop volgden heb ik de wereld rondgereisd om Pheromone Hotbox vorm te geven.

Welke invloed hadden de intieme fotografiesessies op jouw relatie met de vrouwen?
Het zijn vaak de momenten voordat ik ze vastleg die me het meeste over hen vertellen - hun verlegen gebaren, de manier waarop ze zich voorbereiden en hoe ze reageren op het gevaar van naakt in het openbaar rondlopen. Het beeld vormt daardoor een soort van bevroren momentopname van al die kleine momentjes. Dat is intimiteit: je bewust worden van de momenten die je normaal gesproken niet volledig zou kunnen vastleggen.

Waar haal je je inspiratie vandaan?
Uit de mogelijkheden van het onbekende, de humor in alles, de absurde kant van de levens die we leiden, en de perfecte balans in de natuur.

Waar ligt volgens jou de grens tussen het verbeelden en het uitbuiten van naaktheid?
Als een vrouw vrijwillig een naaktportret neemt, wordt het een bericht aan de wereld waarin ze haar bestaan bevestigt. Je kan deze sterke vrouwen niet uitbuiten.

Wat is het verband tussen je werk en postfeministische ideologieën?
Laatst hoorde ik feministe Gloria Steinem zeggen: "Haat veralgemenisering, hou van het specifieke." Het postfeminisme moedigt vrouwen aan om vrouwelijkheid voor zichzelf te omschrijven. Onderdrukking komt voort uit het beschrijven van genderrollen in vaststaande begrippen.

Kan je een interessant verhaal achter een van je foto's vertellen?
Tijdens mijn avonturen heb ik vaak het gevoel dat ik verbonden ben met een soort hogere macht, iets dat lijkt op magie. Een voorbeeld daarvan is de dag dat we gingen schieten in Carlsbad Caverns, een nationaal park in New Mexico. Ik moest een vergunning aanvragen om na sluitingstijd in het park te zijn. Ik kwam er naartoe vanuit New York en had net acht uur lang in de auto gezeten vanaf het vliegveld met twee kunstenaressen die ik net had leren kennen. Ik was op zoek naar manieren om ze naakt te schieten, ondanks dat dit tegen de regels van het park was. Ik had gevraagd of een vrouwelijke bewaakster ons rond kon leiden en had allemaal doeken meegenomen die ze konden dragen en dan spontaan zouden laten vallen.

We kwamen er rond negen uur 's avonds aan. De woestijnlucht was heel helder met een volle maan erin. Ik riep de groep bij elkaar en we hielden elkaars handen vast. We keken naar de maan en visualiseerden dat de bewaakster het goed zou vinden als we naaktfoto's zouden nemen. Toen we op de locatie aankwamen, kwam de bewaakster naar me toe en zei: "Ik heb je fotografie gezien. Ik vind het heel mooi." Daarna hadden we genoeg zelfvertrouwen om aan de shoot te beginnen zonder de doeken te dragen, en liepen we naakt door de grotten rond.

Wat heb je dankzij dit project over moderne vrouwelijkheid geleerd?
Ik ben het nog steeds aan het verwerken. Na het project zijn er momenten geweest waarin het me duidelijk werd dat mijn relatie met vrouwen erop vooruit is gegaan. Een paar weken geleden had ik in Londen een shoot met een model dat overduidelijk gewend was om met grofgebekte mannen samen te werken. Ik merkte dat mijn enthousiasme en gevoelens tijdens de shoot voortkwamen uit het Pheromone Hotbox-project. Het was voor het model ook een stuk fijner om zo te werken. Dat resulteerde in hele unieke foto's. Ik heb ontdekt dat de Hotbox een gevoel is waarin je open staat om de kracht van je creativiteit de vrije loop te laten, zodat je je leven zo geweldig mogelijk kan maken.

amandacharchian.com

Pheromone Hotbox is hier te koop. 

Credits


Fotografie Amanda Charchian

Tagged:
naakt
Amanda Charchian
pheromone hotbox