portretten van tienermoeders in wales

Fotograaf Marta Giaccone heeft voor haar fotoserie Be Still, My Heart vier maanden lang intieme portretten geschoten van tienermoeders die ze op de straten van Wales ontmoette.

door Alice Newell-Hanson
|
26 augustus 2015, 1:07pm

"Ik voelde mij een beetje ongeïnspireerd toen ik bezig was met mijn masteropleiding in Wales. Plotseling zag ik allemaal jonge vrouwen met baby's door de stad lopen," zegt de Italiaanse fotograaf Marta Giaccone. "Eerst dacht ik dat het babysitters waren of oudere zussen, maar al snel realiseerde ik dat het moeders waren." Ze besloot om elke dag drie meisjes aan te spreken die een kinderwagen voor zich uit duwden.

Marta liep eerder stage bij de legendarische documentairefotograaf Mary Ellen Mark (die niet lang daarna overleed) in New York. Ze werkte in haar studio en archiveerde haar prints. Terug in Italië realiseerde ze dat ze een fotografiediploma nodig had. "Tot dat moment was ik volledig autodidact," vertelt ze aan de telefoon vanuit Milaan. "Ik had geluk dat mijn vader ook fotograaf is."

Ze vond de stad Newport in Wales maar een grijze plek, net als haar eigen woonplaats in Italië. Ze kon er maar niet aan wennen, maar helaas zijn er geen universitaire foto-opleidingen in Italië. Gelukkig was ze al snel gefascineerd door de verschillende mensen die in Wales wonen.
"Ik denk dat de meisjes die ik aansprak aanvankelijk dachten dat ik gek was," grapt ze. "Sommige meisjes gingen akkoord, maar reageerden vervolgens niet meer op mijn sms'jes. Gelukkig waren er 25 tot 30 meisjes wel bereid om mee te werken. Ik ben zo dankbaar dat ze dit wilden doen. Ze hebben me binnen gelaten in hun leven en we hebben uren gekletst."

Haar documentaireserie Be Still, My Heart portretteert vrouwen in hun eigen huis samen met hun kinderen. Sommige vrouwen kregen hun eerste kind al op hun 16e en zaten nog op school. "Veel van de moeders zeiden: 'We zijn gewoon ouders, net als alle andere ouders." Maar op de foto's zijn veel tienerkamers te zien die net als veel andere tienerkamers beplakt zijn met posters van popsterren. De foto's vertellen in een oogopslag een gecompliceerd verhaal over opgroeien in een land met het op drie na hoogste aantal tienermoeders in Europa.

Waarom denk je dat de meisjes wilden meedoen?
Een aantal meisjes wilde gewoon dolgraag met iemand praten. Ze waren eerst een beetje verlegen. Maar dat gevoel was meestal al gauw verdwenen. Daarna waren we gewoon met z'n drieën: de moeder, de baby en ik - en heel soms het vriendje van de moeder. Het was heel intiem. Ik denk dat ze heel openhartig waren omdat ze zagen dat ik echt om ze gaf en verder nog nooit iemand naar hun situatie had gevraagd.

Het aantal tienermoeders is heel hoog in het Verenigd Koninkrijk. En er zijn nog veel vooroordelen over deze groep moeders. Daarom zijn de meisjes vaak terughoudend. Maar gelukkig zijn ze ook trots. Ze vertelden allemaal dat ze uiteraard niet gepland hadden om zo vroeg al kinderen te krijgen. Maar het gebeurde nou eenmaal. Het krijgen van een kind heeft hun leven vaak positief veranderd. Veel van deze vrouwen zeggen zelfs dat hun kinderen hun leven hebben gered. Dat vond ik heel mooi.

Ik was zelf heel geïnteresseerd omdat mensen in Italië doorgaans veel later kinderen krijgen. Mijn ouders kregen mij toen ze heel veel ouder waren dan deze meisjes. Het is voor mij een compleet andere wereld. Maar ik heb geen vooroordelen - waarom zou ik? Het was heel interessant om meer te weten te komen over de levens van deze meisjes.

Zaten veel van de meisjes nog op school?
Sommige meisjes werkten en andere meisjes hadden afgesproken dat hun vriendje zou gaan werken. Er waren ook meisjes die een uitkering kregen van de overheid. Een aantal meisjes ging naar school en daarna naar hun werk, dat is heel bewonderenswaardig.

Op welke manier worden ze gesteund door hun vrienden en familie?
Sommige meisjes woonden thuis zodat hun ouders soms op de kinderen konden passen. Bijna alle moeders waren gestopt met feesten. Een van de meisjes vertelde me: "Mijn prioriteiten zijn veranderd. Ik ga niet meer uit, dus ik ben al mijn vrienden kwijt. Maar dat is oke. Ik voel me niet meer jong. Ik voel me ouder."

Toen de meisjes zestien of achttien waren, voelden ze zich een beetje verloren en bij veel meisjes heeft het krijgen van een kind ervoor gezorgd dat er meer structuur zit in hun leven. Ze zijn trots en sterk. Een aantal meisjes heeft thuis te maken gehad met geweld en mishandeling. Een meisje vertelde dat haar moeder had geprobeerd om haar dochter te stelen. Ze moesten in de rechtbank vechten om de voogdij. Het was te bizar voor woorden.

Hoe komt het dat er zo'n hoog percentage tienermoeders is in Groot-Brittannië?
Veel van de jongeren uit Wales wisten niet wat ze met hun leven moesten. Sommigen waren nog maar net klaar met school. Ze hingen een beetje buiten. Ik heb deze vraag gesteld aan één van de meisjes die ik heb gefotografeerd. Ze zei: "We deden gewoon waar we zin in hadden. We vermaakten ons wel en dachten later pas aan de consequenties."

De meeste meisjes hebben gewacht tot de kinderen een jaar oud waren, voor ze weer met school begonnen. Ze studeren vaak iets als verzorging of voor maatschappelijk werker. Ik vind het heel mooi om te zien dat ze na het krijgen van een kind, nog meer kinderen willen verzorgen. Het heeft hun perspectief totaal veranderd. Ik heb een 17-jarige ontmoet die later een crèche wilde beginnen. Sommige meisjes hadden niemand voor ze een kind kregen. Ze hebben vaak veel problemen gehad met familie en ex-vriendjes, maar nu voelen ze zich veilig. Ze hebben nu iemand die hen nodig heeft en dat zorgt ervoor dat ze sterker in hun schoenen staan.

Hadden veel van deze meisjes zelf ook moeders die tiener waren toen ze geboren werden?
Ja, absoluut. De meeste ouders kregen hun eerste kind toen ze nog een tiener waren. Veel oma's en overgrootmoeders zijn nog zo jong.

Wat vonden de meisjes van de foto's?
Veel meisjes vonden dat ze heel serieus keken. Ik had ze namelijk maar één aanwijzing gegeven en dat was 'niet lachen'. Ik vond het leuk dat de foto's op Maria en kind leken - en Maria lacht nooit. Sommige meisjes hebben me bedankt voor de foto's, maar je zag dat ze er niet zoveel om gaven omdat ze de hele dag door selfies maken! Ze hebben al zoveel foto's van zichzelf.

martagiaccone.com

Credits


Tekst Alice Newell-Hanson
Fotografie Marta Giaccone

Tagged:
wales
tienermoeders
marta giaccone
be still my heart