ronald van der kemp: de radicale nederlandse ontwerper die de couturewereld op z’n kop zet

Zijn ontwerpen zijn opwindend, zijn materiaalgebruik eerlijk en zijn verhaal echt.

door Rory Satran
|
17 augustus 2015, 12:45pm

Na honderden modeshows bezocht te hebben, duizenden persberichten ontvangen te hebben over dé nieuwste jonge designer die je in de gaten moet houden en de ene na de andere showroom te hebben bezocht - die je met vijf minuten wel gezien hebt - begin je jezelf misschien af te vragen of je mode nu eigenlijk wel echt zo leuk vindt. Laat staan of je er wel echt zoveel van houdt als vroeger, toen je als tiener collages maakte van de plaatjes die je in bladen tegenkwam. En dan kom je een foto tegen met een look uit de couturecollectie van Ronald van der Kemp, en weet je dat je liefde voor de mode nog altijd even groot is.

Die look is een turquoise blouse met polkadots, tot aan de nek dichtgeknoopt, maar geheel doorschijnend (heel jaren zeventig en YSL-naughty/nice), met een lange zwart-witte kilt. Net als elk ander ontwerp dat de designer dit jaar tijdens zijn twee shows in Parijs toonde, voelt de outfit, gemaakt van vintage stoffen, vertrouwd, maar heeft het tegelijkertijd een frisse uitstraling. Het is goed voor een genotsmomentje - waarschijnlijk hetzelfde gevoel dat Marc Jacobs er toe aanzette om onder een foto op Ronalds Instagram het volgende te schrijven: "LOVE this look and the collection is fantastic. Bravo @ronaldvanderkemp."

Van der Kemp werkt vanuit een onderbuikgevoel. Hij koopt partijen oude stof en vintage kledingstukken op, en maakt daarvan prachtige collage-achtige kledingstukken. "Mijn talent zit 'm in de slordigheid," vertelt hij als we hem opzoeken. "Ik heb altijd geprobeerd om alles perfect te doen, maar dat is me nooit gelukt. Nu heb ik eindelijk de imperfectie geaccepteerd. Ik denk dat het ook werkt door mijn motto: perfectie bestaat alleen in de digitale wereld. Je kunt zien dat hier menselijke handen aan gewerkt hebben." De bontjas met vlaggenvoering en de patchwork jeans met daarin een Amerikaanse vlag verwerkt - het zijn stuk voor stuk museumwaardige items.

"Ik ga op mijn instinct af," gaat Ronald verder. "Ik denk ook dat dat mijn talent is." Hij geeft als voorbeeld de sexy bont-leren jas die Kate Moss ooit droeg: "Eerst waren het twee jassen: een bontjas en een leren jas. Ik vond de bontjas niet mooi en de leren jas net zomin. Toen heb ik de twee samengevoegd en werd het allemaal een stuk interessanter."

Kate kreeg de jas van Inez van Lamsweerde, de Nederlandse fotograaf waarmee Ronald op de kunstacademie zat, en die sindsdien een van zijn trouwste volgers is. Hij vroeg Inez & Vinoodh ook om zijn collectie in Amsterdam te komen bekijken, voordat hij die in Parijs toonde. Ze "vonden het meteen geweldig", wat voor Ronald bijzonder aanmoedigend was, aangezien "ze alles wel gezien hebben".

Zijn kleding maakt deel uit van een groter doel. Na vijfentwintig jaar voor modehuizen als Courreges, Bill Blass, Guy Laroche en Céline gewerkt te hebben, wilde de ontwerper op een nieuwe manier naar luxe kijken, compleet op zijn eigen voorwaarden. Ronald ziet zichzelf als alternatief voor de massamarkt, waar de met social media geobsedeerde, luxueuze kant van de mode steeds meer naartoe verschoven is.

De hergebruikte stoffen zijn een reactie op de verspilling in de modewereld. "Ik probeer geen nieuwe stoffen te bestellen, omdat ik het idee heb dat er al genoeg is," vertelt Ronald. Van een handtasfabrikant krijg hij exotische materialen als slangen- en alligatorleer. "Die dieren zijn al dood. In plaats van ze weg te gooien, maak ik er liever iets moois van. Ik respecteer ze te veel om ze gewoon maar weg te gooien."

Die materialen komen met nog een pluspunt: exclusiviteit. De ontwerper voelt zich aangetrokken tot de hoogtijdagen van de mode van de jaren zeventig en tachtig, met ontwerpers als Valentino, Saint Laurent en zijn voormalige mentor Bill Blass. "Ik voelde de drang om heel mooie dingen te maken. Je weet wel, zoals ze vroeger deden," zegt hij. "Wat ik geprobeerd heb, is mooie dingen maken die je een sentimenteel gevoel geven." Die mooie dingen maakt hij in Amsterdam, bijgestaan door een indrukwekkend leger aan mensen - van de mensen uit het atelier dat verantwoordelijk is voor ballet- en operakostuums tot de ouderwetse kleermaker die zijn knoopsgaten nog met de hand maakt.

Waar je zijn creaties kunt kopen? Op het moment nog nergens. Ronald is wel in gesprek met een aantal retailers, maar neemt zijn tijd. "Het is momenteel geen prioriteit voor me." Boven alles wil hij dingen creëren die puur en waardevol zijn en buiten het systeem staan. "Ik heb mijn eigen ding. Ik kan iets doen zoals ik het wil doen, en ik kan zeggen wat ik wil zeggen," vertelt hij. "En dat is precies waarom ik dit doe."

Credits


Tekst Rory Satran
Fotografie Marijke Aerden