de zorgen en wijsheden van yohji yamamoto

Na zijn show in Parijs spraken we de meester over leven zonder spijt, en over zijn pikante toekomstplannen.

door Tess Lochanski
|
08 oktober 2015, 11:05am

Photography Charlie Engman

U hebt gezegd dat mode niets te maken heeft met trends, wat bedoelt u daarmee?
Ik heb de regels van de mode nooit gevolgd, ik vond altijd wel manieren om er onderuit te komen. Daarom heb ik me nooit beziggehouden met trends, met als doel om iets nieuws te creëren. Als iedereen ergens dol op is, vind ik er niets aan.

Voelt u zich een kunstenaar?
Dat weet ik niet. Ik heb het woord "kunst" altijd voorzichtig benaderd. Wat is kunst eigenlijk? Iets dat in staat is je te raken en je leven te veranderen? Het is een kostbaar woord, gevaarlijk om te misbruiken. Als mode kunst was, zou het niet in de mode zijn.

Is mode ooit kunst geweest?
Nee, dat nooit. Het is altijd kleding geweest.

Vindt u dat de modewereld is veranderd sinds u designer bent?
Ja, fast fashion heeft alles voorgoed verpest. Mensen verspillen kleding. Ze kopen zonder te dragen, en uiteindelijk gooien ze het weg. Het is pure vervuiling. Bovendien worden er giftige stoffen gebruikt bij de productie van kleding. Er is zoveel overbodige vervuiling in deze wereld. Hoeveel vliegtuigen vliegen er op dit moment in de lucht? De aarde warmt op, ze is kwaad. Het wordt tijd dat we stilstaan bij de vraag hoe we haar beter kunnen behandelen. Ik ben geen milieuactivist, maar ik voel dat de aarde zich tegen ons zal keren. Iedereen zou een stap terug moeten doen. Haast je niet. Mensen die steeds maar meer willen zijn zo vermoeiend. Geld is ook een saai fenomeen, vind je niet? Ironisch hoe iets dat mensen comfort zou moeten bieden, juist zorgt voor ongemakken.

Bent u zich bewust van het feit dat u zoveel designers hebt beïnvloed in hun werk?
De nieuwe generatie neemt nauwelijks de tijd om na te denken. Ze zouden moeten afleren om zich enkel te focussen op computerschermen. Ze zien de wereld door computers, maar hebben geen flauw benul van de realiteit. Ik heb geen concurrentie, want ik heb nog nooit iemand gevonden van hetzelfde niveau als ik. Tot nu toe nog niet.

Wilt u ooit stoppen als designer?
Ik kan me niet voorstellen dat ik met pensioen ga, dat lijkt me vreselijk saai. Ook kan ik me niet voorstellen dat iemand mijn rol overneemt. Eerlijk gezegd denk ik dat ik Yohji Yamamoto mee het graf in neem.

Bent u een nostalgisch persoon?
Een beetje wel, ja. Het verleden heeft iets romantisch, en stimuleert me op een intellectueel niveau. Maar na het succes van een collectie zal ik nooit achterover gaan zitten. Ik wil vernieuwing brengen, elk seizoen opnieuw. Dat ritme zorgt ervoor dat ik bezig blijf. Ik ben nooit tevreden met mijn werk, de gedachte dat het altijd beter kan, dat is wat me motiveert. En dat is belangrijker dan nostalgie. Wel ben ik een pessimist, mijn moeder was weduwe en we groeiden op in armoede. Toen ik vijf jaar oud was realiseerde ik me hoe oneerlijk de wereld was. Sindsdien heb ik altijd de behoefte gevoeld om de dingen te veranderen. Ik besloot om nooit genoegen te nemen met middelmatigheid, wat niet makkelijk is geweest.

Hoe vermijd je middelmatigheid?
Toen ik mijn carrière in Tokyo begon, had iedereen kritiek op me. "Wat ontwerpt hij voor lelijke kleding?", zeiden ze. In plaats van te stoppen met mijn werk, besloot ik een risico te nemen. Ik opende een winkel in het prachtige Parijs, in de hoop dat mensen mijn lelijke kleding daar wel zouden waarderen.

En dat deden ze, wat een succes!
Ik ben altijd voorzichtig geweest met het woord succes, het kan een boel narigheid opleveren. Mensen kunnen ontzettend jaloers zijn. Bovendien, als je eenmaal succes hebt ervaren, zul je het je leven lang willen najagen. Succes betekent voor mij een beloning voor goed werk. Amerikanen hebben een hele andere definitie van succes (lachend).

Wat wilt u nu gaan doen?
Als het op kleding aankomt, zien mensen me als een soort encyclopedie. Ik kan iedere vraag beantwoorden, maar het begint vervelend te worden. Ik wil namelijk ook verder. Daarom ben ik begonnen met schrijven en schilderen, zo blijf ik mezelf vernieuwen. Bovendien wil ik beginnen met films maken.

Wat voor films?
Deels fictie, deels documentaire. Misschien wel porno.

Credits


Tekst Tess Lochanski 
Fotografie Charlie Engman

Tagged:
Yohji Yamamoto
mode interviews