from amsterdam with love: thomas azier

Thomas Azier prijkte de afgelopen jaren als muzikale belofte op allerlei lijstjes, maar op een debuutalbum moesten we lang wachten. De geboren Leidenaar verhuisde op jonge leeftijd naar Friesland, waar hij zich totaal niet thuis voelde. Als...

door Judith Laanen
|
12 maart 2014, 12:25pm

Je songs, manier van zingen en video's zijn behoorlijk theatraal. Hoe verhoudt de vorm van jouw werk zich tot de inhoud?
Neem de videoclip van Verwandlung. Dat is een ode aan de film Trouble Every Day, van de Franse filmmaakster Claire Denis. Het is een film die verkeerd begrepen is, zo voel ik mezelf ook soms. Veel op het album gaat over de dunne lijn tussen gek en normaal zijn, liefde en geweld. Dat maakt me nog steeds heel erg bang. Die angst probeer ik uit te beelden in een klank, in een emotie als ik zing. Dat heeft de maker van de video, Sander Houtkruijer, vertaald naar zijn eigen verhaal. Daarin heb ik hem ook helemaal vrijgelaten. De teksten op mijn album zijn heel fragmentarisch. Ik wil die liever niet uitleggen want wat voor mij een bepaalde betekenis heeft kan voor een ander iets heel anders betekenen. Dat vind ik prima.


Verwandlung betekent transformatie. Wat voor veranderingen heb je de afgelopen jaren in Berlijn ondergaan?
Ik ben niet alleen mentaal maar ook lichamelijk volwassen geworden. Ik heb nog steeds geen baard maar mijn stem is een octaaf lager geworden. De meeste nummers die ik in het begin schreef waren heel hoog. Die zijn nu heel zwaar om te zingen omdat ik ouder ben geworden. Als artiest moest ik mezelf opbouwen. Je moet iedereen overtuigen dat wat je doet goed is, terwijl je dat zelf niet eens weet. Leven is omgaan met veranderingen, maar die accepteren is het moeilijkste. Dat klinkt allemaal vrij filosofisch, maar het zijn wel dingen waarover ik de afgelopen vijf jaar veel na heb kunnen denken.

Rukeli's Last Dance gaat over de Duitse zigeunerbokser Johann Trollmann (1907-1943), die door de nazi's werd vervolgd en uiteindelijk vermoord. Waarom maakte je een nummer over hem?
Dat is een verhaal van mythische proporties. Het gaat niet alleen over wanhoop, maar ook over hoop. Dat je het lef hebt om je haar blond te verven en bloem over je gezicht te gooien en een zaal vol nazi's binnen te stappen, bij wijze van spreken. Alleen deed hij dat in de jaren dertig echt. Hij mocht één van zijn grootste gevechten niet winnen, hij incasseerde alleen maar. In de vijfde ronde moest hij neergaan, maar hij deed het niet. Dat was zo'n statement, om dát moment ging het. Die fuck you-mentaliteit. Daar kan ik alleen maar respect voor hebben. Ondanks alle ellende geloofde hij toch in zichzelf. Daarmee onderscheidde hij zich van de rest. Misschien heb ik dat verhaal ook gebruikt om mezelf hoop in te praten.

Hylas lijkt een geschiedenisles: van Hylas zelf, Herakles' knecht die op zoek ging naar Het Gulden Vlies maar verleid werd door zeenimfen en verdronk, naar de Duitse bokser naar de zoektocht naar jezelf en je muzikale weg. Hoe zie je dat zelf?
Het is een samenvoeging van de afgelopen vijf jaar. Hylas begint hoopvol, gaat dan steil naar beneden, en daarna vind ik weer balans. Ik zoek in mijn muziek altijd naar het spel tussen hoop en wanhoop, Rukeli beeldt dat perfect uit. Als je je angstige gedachten probeert te onderdrukken komen ze tien keer zo hard terug. Iedereen moet met levenslessen omgaan, maar veel mensen praten er liever niet over om diepe dalen te vermijden. Ik zocht juist die confrontatie op. Ik weet niet waarom. Ik denk dat het een drang was om wat te voelen. Ik wilde snel levenslessen leren en veel meemaken. Misschien komt het door mijn persoonlijkheid. Mijn sterrenbeeld is Leeuw, ik ervaar hoge pieken en diepe dalen.

Je komt over als een serieuze jongen. Wanneer was de laatste keer dat je om jezelf moest lachen?
Lachend: Vandaag nog, toen ik tijdens een lunch met een vriend veel lol had. Mijn muziek is een ontdekkingstocht naar volwassen worden, waarbij ik achter een donkere kant van mezelf kwam. Mensen snappen niet dat muzikanten niet altijd zijn zoals hun muziek is. Als het erop aankomt ben ik af en toe de grootste clown, maar dit aspect van mij is uitvergroot op het album. We hebben het nu ook over serieuze onderwerpen, en de afgelopen jaren waren ook zwaar. Na elk interview denk ik weer: wat heb ik eigenlijk gedaan? Na een dag in de studio zie ik mensen op terrassen zitten en denk ik: waar ben ik mee bezig? Dan wordt het ook een zwaar verhaal.

13 mei brengt Thomas Azier zijn nieuwste werk ten gehore in de Melkweg. Voor andere tourdata check: http://thomasazier.com

Credits


Interview Judith Laanen
Thomas draagt: leren jas vintage, overhemd April 77, broek Avelon
Fotografie Duy Vo
Styling Jordy Huinder @ Eric Elenbaas
MUA Anita Jolles @ Eric Elenbaas voor MAC, Liselotte van Saarloos @ Eric Elenbaas voor Laura Mercier, Kimm Bakkers @ Angelique Hoorn
Talenten Mairo Nawaz, Marte Mei, Nianga Niang, Thomas Azier, Valentijn de Hingh Vincent van de Waal
Fotografie assistent Ruben de Wilde
Styling assistent Maaike, Suuz
Line producer Julia Oosterhoff

Tagged:
Amsterdam
Mode
Thomas Azier
artiest
muziekinterviews
mode interviews