coming-out-day: een zenuwslopende bekentenis of de gedroomde opluchting?

Wij vroegen drie jongeren hoe het was om uit de kast te komen.

door Suze van As
|
11 oktober 2016, 3:57pm

We vieren vandaag eigenliefde en acceptatie, het is namelijk kom-uit-de-kast-dag. Of je nou hetero, lesbisch, homo, bi of iets anders bent, zolang je er maar trots op bent. Wij vroegen een modeontwerper en twee studenten hoe het was om uit de kast te komen.

Fotografie: Lotte van Raalte

Diek Pothoven (23)

Wat doe je in het dagelijks leven?
Ik ben modeontwerper en ik doe art- en showdirection voor modeshows. 

Hoe oud was je toen je uit de kast kwam?
Zestien.

Hoe ben je uit de kast gekomen?
Ik vond dat het maar eens tijd werd om het te vertellen. Mensen hadden er al vaak genoeg naar gevraagd en hoewel ik het onzin vond dat ik het wel moest benoemen, en heteromensen niet, heb ik er toch maar aan toegegeven. Tegen mijn moeder zei ik: "Mam, je weet toch wel dat ik homo ben?" Waarop zij antwoordde: "Schat, sinds je twee was." Daarnaast had ik een lijstje gemaakt van mijn zestien beste vrienden van wie ik per se wilde dat zij het van mijzelf zouden horen in plaats van via anderen. Ik vroeg ze het even stil te houden tot ik het hele lijstje had afgewerkt. Daarna mochten zij ermee doen wat ze wilden. 

Hoe reageerde je omgeving hierop? Merkte je verschillen met hoe mensen erna met je omgingen?
Ik was het meest benieuwd naar de reactie van mijn zusje. Zij studeert inmiddels technische natuurkunde in Delft en ze doet onderzoeken in een kernreactor. Laten we zeggen dat zij de stoere van ons tweeën was. Voor haar was ik natuurlijk de jongen die zij het meeste had meegemaakt dus waarom zou ik nou 'anders' zijn? Dit idee bleek uiteindelijk tussen mijn oren te zitten - het was zelfs voor haar geen verrassing. 

Wat zou je mensen die nog niet uit de kast zijn willen meegeven?
Het is natuurlijk flauw dat wij dit moeten vertellen, maar het heeft ook geen zin om daar tegenin te blijven gaan. Men heeft het blijkbaar toch nodig om te weten wat ze met je aan moeten. Als je om iemand geeft dan gun je ze dat toch? Ik heb natuurlijk makkelijk praten omdat ik in een prima omgeving ben opgegroeid, maar geloof me als ik zeg dat het negen van de tien keer allemaal heel relaxed verloopt. Deze verhalen hoor je alleen niet zo vaak, omdat ze niet sappig genoeg zijn. 

Nena van As (23)

Wat doe je in het dagelijks leven?
Ik studeer aan de TU in Eindhoven.

Hoe oud was je toen je uit de kast kwam?
Ik was zestien, geloof ik. Weet ik niet helemaal zeker meer, misschien zeventien?

Hoe ben je uit de kast gekomen?
Heel geleidelijk, eigenlijk. In eerste instantie vertelde ik het alleen thuis en aan mijn beste vrienden, omdat die het belangrijkst voor me waren. Ik zat met trillende handjes aan de keukentafel te vertellen hoe ik er zeker van was dat het een fase was en dat ik vanzelf weer 'normaal' zou worden. Aan mijn vrienden heb ik het op school verteld, soms in een groepje, en soms een op een, als dat beter werkte. Ik liet ze ook beloven niks door te vertellen, daar was ik nog niet klaar voor. Na verloop van tijd - toen ik er echt steeds meer achter kwam dat 'normaal' voor mij gay was - vond ik het niet meer erg als andere mensen het wisten. Dan was het juist fijn als iedereen al op de hoogte was, zeg maar.

Hoe reageerde je omgeving hierop? Merkte je verschillen met hoe mensen erna met je omgingen?
Ik heb eigenlijk altijd hele fijne reacties gehad, en heb daarmee volgens mij ook best geluk gehad. Vanuit thuis was er vanaf het eerste moment totaal geen probleem mee en mijn vrienden vonden het allemaal best. De meeste van mijn vrienden op de middelbare waren jongens en die vonden het juist wel tof om met een meisje over meisjes te kunnen praten, haha. Ik heb niet echt gemerkt dat mensen anders met me omgingen vóór en nadat ik uit de kast kwam. Volgens mij niet. Wat ik wel merk is dat uit de kast komen niet een eenmalig iets is: bij alle nieuwe mensen die je ontmoet zal er zo'n moment komen waarop je opnieuw uit de kast komt. Dat is soms best spannend, en heel soms ook wel lastig.

Wat zou je mensen die nog niet uit de kast zijn willen meegeven?
Hoe cliché het ook is, uiteindelijk gaat het erom dat jij met jezelf kan leven. Het belangrijkste is dat jij oké bent met wat je doet, en dus ook met wie je bent. Liegen over jezelf is niet goed voor je. Het is voor mij natuurlijk makkelijk praten, omdat ik een supertolerante omgeving had en heb, maar ook als je dat niet hebt: wees eerlijk naar jezelf, en zoek anders mensen en plekken op waar je veilig kan uitzoeken wie je dan echt bent. Als je lekker in je vel zit door openlijk gay te zijn - en daar bedoel ik echt niet mee dat je ineens je haar af moet knippen en petjes moet gaan dragen, al mag dat wel - dan zal iedereen die echt om jou geeft dat alleen maar fijn voor je vinden.

Lisa Bakker (21)

Wat doe je in het dagelijks leven?
Ik doe een hbo-studie in Utrecht: Theologie en Levensbeschouwing. Dit jaar ga ik stage lopen bij het City Pastoraat in Rotterdam.

Hoe oud was je toen je uit de kast kwam?
Ik was denk ik zestien of zeventien jaar oud. Ik zat in ieder geval in de vierde.

Hoe ben je uit de kast gekomen?
Ik kwam erachter dat ik op meisjes viel toen een vriendin me meenam naar een GSA (Gay-Straight Alliance)-dag op een middelbare school in Nijmegen. Ik leerde daar een aantal meiden kennen (die nog steeds goede vrienden van me zijn). Ik begon anders na te denken over dingen en ik werd verliefd op een meisje. Ik heb het eigenlijk nooit aan mijn ouders verteld. Maar mijn vriendinnetje kwam natuurlijk vaak langs, dus op een gegeven moment kwam mijn vader naar mijn kamer en vroeg me: "Lisa, is ze jouw vriendinnetje?" Het ging dus eigenlijk heel relaxed met mijn vader, maar bij mijn moeder ging het anders. Tijdens carnaval vertelde ik het aan een vriendin van me. De moeder van die vriendin was een collega van mijn moeder en zo hoorde mijn moeder via via dat ik op vrouwen viel. Dat was niet echt de beste manier om het aan je moeder te vertellen. Ik ben altijd mezelf gebleven, ook op school, en mijn vrienden hadden er nooit problemen mee. Ik ben ook actief in de kerk en toen ik een jaar of zestien, zeventien was hadden we vaak jongerenweekenden. Tijdens een van die jongerenweekenden kregen we de opdracht om een kunstwerk te maken van gescheurd papier over waar je dat jaar achter was gekomen. Ik scheurde twee poppetjes die hand in hand liepen en vertelde dat ik lesbisch was. Ondanks dat ik me altijd op mijn gemak heb gevoeld in die groep, vond ik het toch heel lastig om te vertellen aan mensen die lid zijn van een kerk. Je weet niet wat ze van je gaan vinden. Gelukkig is onze kerk heel erg open, waardoor ik er nooit moeilijkheden door heb gehad.

Hoe reageerde je omgeving hierop? Merkte je verschillen met hoe mensen erna met je omgingen?
Mijn vader heeft er nooit problemen mee gehad, maar ik geloof dat mijn moeder het iets moeilijker vond. Ik had tijdens mijn puberteit wel vaker 'fases', die iedereen heeft. Dus toen ik haar vertelde dat ik lesbisch was, geloofde mijn moeder me niet helemaal en dacht ze dat ik alsnog wel een vriend zou kunnen krijgen. Ik denk dat ze gewoon wilde dat ik gelukkig was en het niet moeilijk ging krijgen later. Maar toch vond ik het erg moeilijk, het was namelijk heel belangrijk voor mij, en zij dacht dat het 'vast wel weer een van die fases' was. Mensen hebben mij nooit anders behandeld, maar ik heb me ook nooit anders laten behandelen. Mijn seksuele voorkeur is niet wat mij definieert. Ik denk dat het heel erg belangrijk was dat ik altijd mezelf heb kunnen zijn - ik heb altijd om mezelf kunnen lachen en ik heb mezelf altijd geaccepteerd. 

Wat zou je mensen die nog niet uit de kast zijn willen meegeven?
Ik denk dat het belangrijkste is om altijd jezelf te blijven. Hoe moeilijk dat ook is. Als je nog maar net uit de kast bent, ga je misschien op zoek naar een rolmodel waar je jezelf naar wil vormen. Dat is helemaal niet erg maar zorg ervoor dat je jezelf niet verliest in het proces. Je vrienden en familie zullen altijd van je blijven houden. Je verliest je persoonlijkheid niet als je toevallig op hetzelfde geslacht valt. Als jij jezelf accepteert en van jezelf houdt, gaan anderen dat ook doen. Ook als alles even heel kut lijkt, het komt later wel goed. 

Credits


Tekst: Suze van As

Tagged:
Interview
LGBTQ
uit de kast
Diek Pothoven