het geheime strand van iran waar iedereen feest viert

Fotograaf Teodoras Grigaliunas reisde af naar de afgelegen stranden van Iran, waar jonge mensen bij elkaar komen om te zwemmen, hun vrienden te zien en vrij te zijn zonder het toeziend oog van de politie en de overheid.

door Wendy Syfret
|
25 januari 2016, 2:55pm

Toen de Litouwse fotograaf Teodoras Grigaliunas vorig jaar door Armenië op reis was, hoorde hij geruchten over een eiland in Iran waar de Iraanse jeugd heen gaat om te zwemmen, socializen en een moment van onbezorgde vrijheid te ervaren. De plek ligt vrij afgelegen zonder toezicht, waardoor de jongens en meisjes samen kunnen rondhangen, in hun zwemkleding kunnen rondlopen, muziek maken en samen zwemmen.

Grigaliunas legde zijn dag met hen vast. Het resultaat hiervan laat zien dat voor velen een dag op het strand de ultieme vorm van puberale rebellie is.

Hoe hoorde je over dit strand?
Toen ik er voor het eerst over hoorde was ik in Armenië in gesprek met een jeugdig Perzisch koppel. Ik was van plan om naar Iran te gaan en vertelde dat aan hen. Ze vertelden me dat er in Iran een eiland is, genaamd Hormuz, dat ik moest bezoeken en dat daar een bepaald strand is dat ik moest vinden.

Hoe omschreven ze het?
Het enige wat ze me erover vertelden is dat het er in de zomer te warm is en dat ruimdenkende Perzen er vanuit alle uithoeken van Iran massaal naartoe reizen om er de winter door te brengen. Ik zette meteen een groot rood kruis op mijn landkaart.

Vertel eens over hoe je er uiteindelijk kwam.
Het eiland ligt in het zuiden van Iran, in Hormuzgan. Dat werd mijn eindbestemming. Ik verliet Armenië en ging Iran binnen. De tweede keer dat ik over het eiland hoorde was in Yazd. Een Koerdische winkeleigenaar die nomadenkleden verkocht vertelde me erover. Hij was er geweest en zei dat het een plek was waar mensen samenkomen om te ontspannen zonder de druk van de strenge islamitische regels die de overheid ze oplegt. Muziek is op het eiland belangrijker dan politiek.

Toen ik aankwam op het eiland ging ik meteen naar het strand. Ik moest van een aantal kliffen afklimmen en door de modder waden. Er was een grote storm in de Perzische Golf geweest waardoor alles nat was. Uiteindelijk zag ik een vuur in de verte en hoorde ik ver weg muziek afkomstig van traditionele Perzische instrumenten.

Waren de mensen daar blij je te zien? Ze maakten zich vast zorgen over indringers die ze zouden blootleggen?
Ik struikelde het strand op met mijn grote rugzak en werd met veel enthousiasme verwelkomd. Ze dronken wijn en aten pasta. Ze boden me alles aan wat ze hadden - dat is typisch Perzisch. Velen van hen spraken geen Engels, dus we communiceerden in het Perzisch. Ik spreek dat helemaal niet vloeiend, maar was al meer dan twee maanden in het land en kon me met wat handgebaren wel verstaanbaar maken.

De plek is heel afgelegen, maar dus niet onmogelijk te vinden, en het is een openbaar geheim. Hoe brengen ze daar hun tijd door zonder gevonden te worden?
Er is nu eenmaal geen politie op afgelegen plekken als deze. Het trekt jongeren aan vanuit heel Iran om samen tijd door te brengen onder zich druk te hoeven maken om de strenge islamitische wetten. Mensen kunnen hier doen wat ze willen: meisjes kunnen in bikini's zwemmen en de mannen kunnen shorts dragen in plaats van broeken. De manier van leven die hen door de overheid wordt opgelegd, wordt door velen niet gewaardeerd. Hier kunnen ze de beperkingen van dat leven even loslaten.

Maak je je zorgen om deze kinderen?
Ik heb een paar weken met de mensen op het strand doorgebracht, dus ik zie ze nu als goede vrienden. Toen we weggingen, deden we dat met z'n allen. Deze mensen reizen veel en blijven niet lang op dezelfde plek. Iran heeft veel prachtige, afgelegen natuurgebieden. Ze zijn altijd op zoek naar nieuwe plekken. 

@teogrg

Credits


Fotografie Teodoras Grigaliunas

Tagged:
Iran
Cultuur
jongeren
teodoras grigaliunas