hypnotische schilderijen van naakte vrouwen onder water

De 27-jarige kunstenaar Reisha Perlmutter onderzoekt de biologische connectie tussen lichaam en water.

|
31 juli 2017, 12:49pm

Reisha Perlmutter heeft ongeveer 158 duizend volgers op Instagram - en dat is best begrijpelijk als je haar olieverfschilderijen van naakte vrouwen ziet die ondergedompeld zijn in zonovergoten, smaragdkleurig water. Reisha is pas twee jaar bezig met haar serie van schilderijen. Ze begon met het schilderen van abstracte koeienharten en rupsen op verouderende huid toen ze aan het afstuderen was van de New York Academy of Art. Maar de nieuwere schilderijen zijn, naast dat ze prachtig zijn, ook een biologisch onderzoek, waarbij de verbinding tussen lichaam en water wordt verkend. Reisha reisde van Montauk naar Griekenland, waar ze vrouwen van alle vormen, maten en huidskleuren begon te schilderen.

"Ik denk dat het mensen verbaast dat ik mezelf niet als een fotorealistische schilder zie", zegt Reisha nadat ik opmerk hoe verschillend de schilderijen zijn. "Ik denk dat mensen het gek vinden dat ik mijn werk voornamelijk op social media deel, waar het beeld enorm aan kwaliteit verliest en bepaalde details verloren gaan. Als de afbeelding kleiner is, gaat de gesturale kwaliteit en de fysieke kwaliteit van de verf verloren."

In het echt kunt je de penseelstreken zien, het vervagen van het licht, de kleur, de vrouwen en het water. Water abstraheert specifieke lichaamsdelen - uitgerekte ledematen, vervormde buiken en met tattoo bedekte littekens - en het lichaam als geheel. "Het idee van het accepteren en het aanvaarden van alle aspecten van het lichaam, en de betrekking die ze hebben op onze biologie, onze identiteit, en het leven," zegt Reisha, "is iets wat mij fascineert."

We spreken haar in voorbereiding van haar soloshow in East Hampton over de kracht van water, censurering door Instagram, en over het feit dat ons lichaam uit weefsel en botten bestaat.

Hoe haal je de vrouwen over om letterlijk alles bloot te geven wanneer ze model voor je staan?
De vrouwen die ik schilder zijn op verschillende manier in aanraking gekomen met mijn werk. Vaak zijn het vrienden van vrienden, mensen die ik ontmoet tijdens mijn reizen en in het dagelijkse leven, en vinden ze het leuk om mee te werken. De shoot verloopt op een zeer natuurlijk en organische manier. Doordat ik met deze vrouwen over mijn werk praat en het proces aan ze uitleg, onderscheid ik me van een kritische fotograaf met bepaalde verwachtingen. Ik probeer me dan niet-veroordelend en niet-dreigend op te stellen, zodat de vrouwen zich op hun gemak voelen. 

Wat maakt het beeld van iemand onderwater zo krachtig?
Door water kijken we minder kritisch naar onszelf - we fixeren ons minder op bepaalde delen van onze lichamen waar we zelfbewust over zijn. Daarnaast reageren we als biologische wezens op een fundamentele manier op water. Een groot deel van ons lichaam bestaat uit water, we komen er vandaan, en we gebruiken het om ons te wassen. Het aanraken van water, en het voelen en houden ervan, stelt ons in staat om ons bewustzijn even los te laten. Het laat ons gewoon 'zijn'. 

Censureert Instagram je kunst waarin tepels te zien zijn?
Helaas wel. Instagram censureert veel van mijn beelden. In het begin was dat erg frustrerend, maar deze censuur heeft mij gedwongen om kritisch naar die fixatie met het lichaam te kijken. Ik ben me daardoor bewust geworden van onze maatschappelijke angst onze lichamen als sterk, gebrekkig maar tegelijkertijd ook perfect te zien.
Ik denk dat er een angst voor seksualiteit heerst in onze cultuur. Ik beschouw seksualiteit als een aspect van onze biologie, maar niet als een soort leidende kracht. Naar mijn mening moet seksualiteit in relatie tot de biologie niet zo hard veroordeeld worden. Het moet worden beschouwd als een van de vele aspecten van de mensheid. 

Denk je dat kunst de samenleving kan helpen inzien dat vrouwenlichamen niet inherent seksueel zijn?
Dat is een ingewikkelde vraag als je je bedenkt hoe we onze biologie zien ten opzichte van seksualiteit, en hoe de maatschappij dit interpreteert. Ik geloof dat mensen seksueel zijn, zowel mannen als vrouwen. Ik denk echter dat er een fundamentele machtsverschuiving moet plaatsvinden als het gaat om hoe de media de kracht van seksualiteit ervaart. Ik vind niet dat vrouwen hun seksualiteit zouden moeten onderdrukken in de hoop dat ze dan niet als seksueel beschouwd worden. Ik denk dat iedereen zijn of haar seksualiteit moet accepteren en moet zien als een van de vele aspecten van ons zijn. Door seksualiteit te accepteren zonder daar schaamte bij te voelen, denk ik dat we andere facetten van empowerment die dikwijls door mannelijke perceptie of idealisme gedicteerd worden, ook makkelijker zullen accepteren.

Je schildert foto's na, maar beschouwt je werk niet als fotorealistisch. Hoe benader je het doek dan wel?
Ik begin altijd met een open mind. Het proces begint heel chaotisch, maar eindigt heel georganiseerd - dat is waarom ik zo van schilderen houd. Ik zie het als een metafoor voor het leven, het controleren van elk aspect van je leven zoals je dat in een schilderij doet is onmogelijk. In plaats daarvan kunnen we alleen proberen om er het beste van te maken, en de natuur zijn werk laten doen.

We zien jou vaak terugkomen in je serie. Hoe was het om zo'n intieme zelfportretten te schilderen?
Door het schilderen van deze zelfportretten kon ik afstand nemen van hoe ik eruit zie, en mezelf beschouwen als een combinatie van cellen, botten en weefsels die op een specifieke manier met elkaar samenhangen. Ik schilderde mezelf al vaker, en het was moeilijk om niet naar de veranderingen in mijn gezicht te kijken. Elke keer dat ik mezelf schilder, kijk ik naar mezelf als een biologisch wezen in plaats van een 27-jarige vrouw met onvolkomenheden. Het is een soort zelftherapie. 

Credits


Tekst Hannah Ongley
Beeld courtesy of Reisha Perlmutter