foto’s van de openhartige onschuld van dertienjarigen

De fotoserie van Betsy Schneider herinnert je er weer even aan hoe het is om dertien te zijn.

door Alice Newell-Hanson
|
19 juli 2017, 10:17am

Nog voordat Facebook bestond kreeg de Amerikaanse fotograaf Betsy Schneider het idee om iedereen die ze kende te fotograferen. Betsy had net een dochter gekregen, en fotografeerde en documenteerde zo'n beetje alle moment in haar leven. Hoewel ze zegt dat ze niet systematisch te werk ging, leek het erop alsof ze een encyclopedie aan het aanleggen was. "Ik wilde voor dit project iets doen met mijn zwakheden, en dat is sociaal zijn en met mensen praten," legt ze uit. "Maar ik wilde ook graag iemand anders dan mijn dochter fotograferen." Ze maakte een lijstje met 400 mensen die ze kende, en fotografeerde er uiteindelijk 250 totdat ze "geen energie en geld meer had." 

Die 250 foto's en de techniek die ze gebruikte - ze nam vijf foto's van iedereen - vormde de basis van haar meest recente project: een verzameling van openhartige portretten van tieners, genaamd To Be Thirteen. Ze kon het project realiseren mede dankzij een beurs van de Guggenheim Foundation, en de foto's zullen in september worden gepubliceerd door Radius Books. 

Schneiders uitgangspunt was ontstaan uit een aantal vragen, die ze in haar verklaring nog eens aanhaalt: "Hoe ziet een dertienjarige eruit?", "Hoe is het om nu dertien te zijn" en "Hoe kijken ze naar zichzelf en de wereld?"

Ze begon met het fotograferen van haar dochter en diens vrienden, en breidde dat later uit met vrienden van vrienden die ze via Facebook leerde kennen. "Op een gegeven moment begon ik me te beseffen dat de grenzen van mijn eigen wereld - en hoe ver deze reikten - best beperkt waren," legt Betsy uit, terwijl ze daaraan toevoegt: "Ik wilde niet dat het een Benetton-achtige advertentie zou worden, en ik wil duidelijk maken dat dit werk op geen enkele manier wetenschappelijk is. Als je 250 mensen fotografeert, zit er natuurlijk diversiteit tussen, maar ook beperkingen." 

De beelden laten verschillende ervaringen zien. Schneider ontmoette een aantal kinderen op een school voor doven, ontmoette leden van een Phoenix Boys & Girls-club, een meisje met een beenprothese en kinderen "die na school in kakkineuze voetbalteams spelen." Maar de overeenkomsten tussen deze kinderen zijn ook zichtbaar, althans aan het oppervlak. In veel van Betsy's foto's dragen haar subjecten Vans of houden ze skateboards vast. Ze houden van Twilight en stripboeken (volgens hun t-shirts). Ze dragen chokers en topjes met spaghettibandjes, en hun haar over hun ogen, vaak met roze of rode highlights. Veel hebben een beugel, en een paar hebben hun telefoon vast. "Harry Potter is natuurlijk ook belangrijk geweest voor deze kinderen," merkt Betsy op. "Ik vind dat heel interessant." 

"Een van de dingen die me echt is opgevallen gaat over de jongens," vervolgt ze. "Ik was namelijk verrast om te zien hoeveel ze bezig waren het man-zijn. Veel van hen waren daar een beetje angstig voor. Ik denk dat binnen onze cultuur vooral de focus ligt op wat er met meisjes rond die leeftijd gebeurt, maar ik was verbaasd over de kwetsbaarheid van de jongens op die leeftijd." 

Een overeenkomst tussen de jongens en de meisjes was wel dat ze allemaal niet echt geïnteresseerd waren in de uiteindelijke foto's. "Ik denk dat dat iets is wat de afgelopen vijf jaar is veranderd - door de introductie van smartphones", zegt ze. Haar subjecten zijn rondom het millennium geboren, nog voordat er iPhones bestonden, maar worden nu ondergedompeld in een online-cultuur die gedomineerd wordt door selfies. "Ik denk dat er veel is veranderd sinds ze peuters waren," zegt ze.  

Betsy heeft ook een aantal jongeren geïnterviewd met een camera, om hen uit te horen over hoe ze het ervaren om dertien te zijn. "Een van de vragen die ik in de video heb gesteld was: ben je volwassen als dertienjarige? Het was interessant omdat sommige wilden weten wat het juiste antwoord was, wat ik wilde horen. Sommige van hen zeiden 'nee', andere zeiden dat het er 'tussenin' zat, en een paar dachten 'ja'. Veel van hen dachten dat het tiener-zijn een big deal zou zijn, maar ik denk niet dat ze het nog echt hebben ervaren." Het merendeel, zegt ze, was verbaasd dat iemand überhaupt wilde weten wat ze dachten. 

Toen Betsy opgroeide in de jaren zeventig, "was er veel aandacht voor kinderen en het uitdrukken van jezelf." Het was het tijdperk van zelfontplooiing. "Ik herinner me dat ik als kind in een open hippie-klaslokaal dacht: ik heb interessante dingen te vertellen! En dat heb ik altijd meegenomen. Voor sommige van hen voelden het alsof ze plotseling 'toestemming' kregen, dat hen iets gevraagd werd wat hen doorgaans nooit gevraagd werd."

betsyschneider.com

Credits


Tekst Alice Newell-Hanson

Tagged:
Cultuur
Betsy Schneider