leven op straat in the city of angels

LA heeft een duistere, maar mooie kant: de buurt Skid Row.

|
02 december 2015, 1:20pm

In de zomer van 2007 bracht fotografe Désirée van Hoek haar vakantie door in Los Angeles: een stad die de meeste mensen associëren met rijkdom en glamour. Maar de stad heeft ook een andere kant. In LA zijn duizenden mensen dakloos. Veelvoorkomende redenen zijn psychische- en drugsproblemen, waardoor mensen vaak op straat belanden. De grootste groep daklozen woont op Skid Row: een wijk in downtown Los Angeles. Skid Row heeft het imago van een misdadige buurt waar drugsverslaafden en criminelen de scepter zwaaien. Onterecht, ontdekte Désirée. Ze bezocht de wijk zes keer, won het vertrouwen van de inwoners en maakte kennis met een gemeenschap die door velen verkeerd wordt begrepen. Elk jaar nam ze foto's van de bewoners en de omgeving, en dit jaar bracht ze al haar werk samen in het fotoboek Skid Row. Aan i-D vertelt ze haar intrigerende verhaal over de speciale, diverse en levendige gemeenschap van Skid Row.

Wat bracht je op het idee om Skid Row vast te leggen?
Ik was in Los Angeles, daar logeerde ik in Hollywood in een appartement. Naast dat appartement was een heel smal steegje waar een gezin woonde: een man, een vrouw en ik denk ook kinderen - er lag namelijk heel veel speelgoed - maar die heb ik nooit gezien. Er brak brand uit op het moment dat de bewoners er niet waren. Toen ze terug kwamen, waren ze wanhopig. Alle spullen die ze nog hadden waren weg. Maar wat ik nog het ergste vond was hoe de mensen die het zagen reageerden op de gebeurtenis, of eigenlijk niet reageerden. Ze deden niks, alsof ze dachten, 'opgeruimd staat netjes.' Ik vond het heel hard.

Later kwam ik tijdens het wandelen in Los Angeles veel meer van dit soort plekken tegen. Op Sunset Boulevard zag ik hoe een man op straat een soort 'huisje' voor zichzelf had gebouwd. Hij had het echt een beetje ingericht, met een lamp en een skateboard. Op andere plekken was het juist één grote bende. Daar maakte ik uit op dat sommige mensen psychische problemen hadden. Toen vroeg iemand aan me of ik wel eens op Skid Row was geweest. Ik wist niet eens waar het lag, maar ben er op een dag gewoon heen gegaan. Van wat ik daar zag, schrok ik ontzettend. Ik vond het verbijsterend dat dit in zo'n rijk land voorkomt.

De meesten associëren Los Angeles met glamour en rijkdom, maar dat is dus onterecht.
Die rijkdom en glamour zijn er ook, maar dat is slechts een klein deel van de stad. In andere delen van LA waan je je bijna in de derde wereld.

Hoe ben je begonnen met fotograferen op Skid Row?
Ik besloot niet meteen te gaan fotograferen, omdat ik dat ongepast vond. Ik heb eerst wekenlang zonder camera rondgelopen om contact te leggen met de mensen op Skid Row: om met ze te praten en een band te creëren. Dat was best lastig, want in het begin reageerde iedereen argwanend. Maar op een gegeven moment ontmoette ik een man die ik ook gefotografeerd heb voor het boek. Een activist met een grote tatoeage van 'black power' in zijn nek. Met hem ben ik veel opgetrokken, en hij heeft me veel verteld over de buurt. Via hem leerde ik weer andere mensen kennen, en zo gingen de bewoners me steeds meer vertrouwen. Ook hielp het wel als ik bijvoorbeeld vertelde dat ik een reportage maakte voor Amnesty International. Die organisatie kenden ze, en dan wilden ze ook graag hun verhaal vertellen.

Wat heb je gedaan voor Amnesty International?
De bewoners van Skid Row hadden een rechtszaak aangespannen tegen het stadsbestuur van Los Angeles. Ze protesteerden tegen het feit dat hun straten voortdurend worden leeggeruimd en schoongemaakt, zonder dat er rekening mee wordt gehouden dat er dan eigendommen van die bewoners verloren gaan. Niet alle spullen die op straat liggen zijn rommel, vaak zijn het daadwerkelijk bezittingen van mensen. De rechtszaak was gewonnen door de bewoners, en daar had ik verslag van gedaan.

Hoe gaan de mensen op Skid Row met elkaar om?
Het is echt een community. Veel mensen belanden op Skid Row omdat het slecht gaat met ze, ze noemen het ook wel een 'elephant graveyard', een plek waar eigenlijk geen hoop meer is voor mensen. Voor een deel van de bewoners geldt dat ook - je ziet mensen gewoon sterven op straat - maar op Skid Row werken ook veel hulpverleners, die mensen helpen om af te kicken en hun leven weer op de rails te krijgen. Die mensen krijgen een appartementje, en willen vaak ook niet meer weg uit de buurt. Ik had dat zelf ook wel. Los Angeles is een harde en onpersoonlijke stad, maar op Skid Row was de sfeer juist warm en vriendelijk. Mensen zeggen elkaar gedag en komen een praatje maken.

Viel je niet enorm op in de buurt?
Jawel. Het grootste deel van de bewoners is Afro-Amerikaan, dus ik viel alleen al op door mijn huidskleur. Ook ben ik wat langer dan de gemiddelde Amerikaan. Ik was de tante Sidonia in de buurt, mensen vertelden me altijd dat ik zo groot was.

Wilden mensen graag op de foto?
De reacties verschilden heel erg. Veel bewoners wilden niet op de foto, wat ik volledig begrijp. Anderen wilden juist heel graag, maar gingen overdreven poseren of gekke bekken trekken. De mensen waar ik naar op zoek was, waren degenen die helemaal zichzelf bleven. Ik probeer mensen altijd op een zo natuurlijk mogelijke manier te fotograferen. Als iemand lacht, wil ik een échte lach neerzetten.

Is er veel sprake van misdaad op straat?
Er is zeker misdaad op straat,. Vanwege het grote aantal verslaafden wordt er veel in drugs gehandeld, en dat trekt veel ongure types aan. Daarom is er ook veel politie actief. Tegelijk zie je dat die politie vaak ook buitenproportioneel te werk gaat. Skid Row-bewoners worden gearresteerd voor onbenullige overtredingen, zoals Jaywalking [door rood lopen]. En dat gebeurt op een erg agressieve manier. Dat heeft allemaal te maken met de locatie van de buurt. Skid Row ligt midden in downtown Los Angeles, een prachtige historische buurt die de laatste jaren weer in snel tempo wordt opgeknapt en steeds populairder wordt. Maar als er allemaal daklozen rondlopen, worden de huizen natuurlijk minder snel verkocht. Daarom probeert de politie zoveel mogelijk mensen van de straat te krijgen en het imago van de buurt op te krikken.

Maar op die manier kun je toch niet iemand eeuwig van de straat houden?
Nee, uiteindelijk verplaats je het probleem alleen maar naar andere buurten. Het probleem met de dakloosheid speelt al heel lang in Los Angeles, en het is ontzettend hardnekkig en ingewikkeld. Soms denk je dat het beter gaat, en dat mensen binnen een paar jaar van de straat zullen zijn. En dan kom je het volgende jaar terug, en is het probleem juist weer verergerd.

Hoe creëeren mensen onderdak?
Op allerlei manieren en met eindeloos verschillende materialen. Meestal slapen mensen op karton, want dat isoleert. Ook zetten veel mensen hun eigen tentje op. Dit mag niet altijd, het ene jaar mogen mensen tenten opzetten, het volgende jaar wordt het weer verboden. Er zitten ook vaak regels aan vast, de tenten moeten bijvoorbeeld om 6 uur 's ochtends plat worden gemaakt, en mogen pas na 9 uur 's avonds weer worden opgezet. De regeling verandert voortdurend.

Wat is het verhaal van de vrouw met de sieraden?
Ik weet niet veel van haar, maar wat me raakte was dat ze ontzettend veel trots uitstraalde. Ze kwam toevallig langslopen toen ik op de stoep aan het kletsen was met bewoners. Ik vond dat ze er prachtig uitzag met haar kleding en sieraden, en vroeg of ik haar mocht fotograferen. "Natuurlijk mag dat," zei ze. "Kom ik dan in een galerie te hangen?" Ik ben haar verder nooit meer tegengekomen.

Waar schuilt voor jou de schoonheid op Skid Row?
In de kracht van de mensen. Maar ook in hun humor, ik heb enorm veel gelachen met de mensen op Skid Row. Het is een warme, vriendelijke gemeenschap die er het beste van probeert te maken. Ik vind dat prachtig.

Ben je van plan om terug te gaan?
Ongetwijfeld. Er zijn ook mensen die ik ieder jaar weer tegenkom, die zeggen dan tegen me, "We've got history now!"

Skid Row door Désirée van Hoek is nu hier verkrijgbaar.

Credits


Tekst Ruby Cruden
Fotografie Désirée van Hoek