intieme portretten door een dromerige lens

Door een gevoel van intimiteit met een soort buitenaardsheid te combineren, legt fotograaf Daria Kobayashi Ritch de pracht van jeugdige energie vast.

|
sep. 25 2017, 10:25am

Schattige jongens en meisjes, suburbane stoepranden, palmboomsilhouetten tegen een uitgestrekte blauwe lucht – door de dromerige lens van Daria Kobayashi Ritch lijken die overbekende onderwerpen ineens uit een andere wereld te komen. Er is iets nostalgisch romantisch aan het werk van Ritch, dat geworteld is in haar Zuid-Californische jeugd waarin ze waterverf-cursussen volgde en straatportretten maakte op Venice Beach. Sinds die tijd heeft ze haar portret-skills nog verder aangescherpt, door te studeren aan het Art Center College of Design, en foto's te maken voor tijdschriften als i-D en Rolling Stone. Ook werden haar foto's opgenomen in het nieuwe boek van Amanda de Cadenet #Girlgaze: How Girls See the World. En ze maakt niet alleen stilstaand beeld: ze heeft net haar derde korte film, Guppy afgemaakt.

"Ik vind het heel leuk om mensen één op één te schieten. Het is alsof je voor één dag vriendschap sluit." zegt Ritch over haar proces. "Soms gaat het verder dan dat, maar het is zo'n soort gekke interactie waarin je heel intiem bent met één persoon." Cole Sprouse, Haim, Rowan Blanchard, Amandla Stenberg, Sasha Lane, en Kim Gordon met haar daughter Coco zijn slechts een paar persoonlijkheden die ze op de foto heeft gezet. Uit haar werk komt duidelijk naar voren hoe goed ze erin slaagt om de jeugdige energie van haar subjecten vast te leggen. We spraken af in New York om met haar over haar werk te praten.

Herinner je je eerste camera nog?
De eerste camera waarmee ik werkte was een compactcamera die ik van mijn moeder had gekregen, maar de eerste professionele camera was een Nikon FM2 die ik van mijn vader had gekregen toen ik overging naar de derde klas. Ik denk dat hij die in een tweedehandswinkel had gevonden. We gingen naar de boulevard bij Venice en hij liet me zien hoe ik hem moest gebruiken, want ik had geen idee wat ik deed. Ik schoot gewoon straatportretten van mensen op de boulevard.

Ik wilde net vragen wat je obsessie was toen je net je camera kreeg.
Altijd portretten, altijd mensen. Ik denk niet dat ik ooit in andere dingen geïnteresseerd ben geweest.

Je gebruikt een hele typische esthetiek. Wat denk je dat dat beïnvloed heeft?
Ik groeide op in Malibu en in de natuur. Ik denk dat dat een grote invloed op me heeft gehad, net als de mensen in L.A. waarmee ik ben opgegroeid. De muziekwereld en jeugdcultuur in L.A. hebben me enorm geïnspireerd – met name jeugd heeft een grote invloed op me gehad.

Wat is de gemeenschappelijke factor van de mensen die je fotografeert?
In alle gevallen gaat het om meer dan alleen de buitenkant. Ik heb het idee dat er heel veel diepte in ze zit en dat ze veel meer te zeggen hebben. Er moet wat te ontrafelen zijn, en ze zijn meestal een beetje gek. Ik neig altijd naar mensen die het niets kan schelen wat andere mensen denken.

Hoe is je benadering veranderd sinds je ooit begon met fotograferen?
Toen ik net begon, ging het over het neerzetten van een beeld als een artistieke visie. Ik ging twee jaar lang naar U.C.L.A. en studeerde Beeldende Kunst. Er was een labtechnicus in het fotolab, waar het mee klikte, en de suggestie deed om meer portretten te schieten in plaats van mode. Voor mij ging het sowieso om esthetiek, het was allemaal mode, het ging om mooie meisjes. Zij beïnvloedde me om meer portretten te schieten in plaats van mode. Dat veranderde mijn blik op fotografie, het gaf me nieuwe energie.

Is het waar dat je je eerste professionele opdracht kreeg door Instagram?
Ik ging me helemaal suf zoeken naar van die kleine online niche tijdschriften om daar mijn werk naar toe te sturen. Daar kwam ik niet doorheen, maar ik ging zelf dingen posten op Instagram. Ik weet niet wanneer het omslagpunt was, maar op een gegeven moment ging de beauty-redacteur van Nylonstarted me volgen, toen stuurde ik haar: "Ik wil heel graag met je werken." En zo geschiedde. Het gebeurde in een opwelling, maar dat was mijn eerste grote tijdschrift.

Je maakt ook korte films, en je recente werk Guppy is net zo dromerig als je foto's.
Ik werkte samen met dezelfde jongen die alle films voor me heeft gemaakt [Marz Miller]. Hij had toevallig een camera gehuurd voor een andere shoot, en ik zei: "Ik heb wel wat tijd over als je samen wat wilt maken?" De film werd gewoon gemaakt vanuit mij, en hoe ik me voelde. Er is allerlei visueel spektakel, maar behalve dat was het gewoon heel belangrijk om een moment en een gevoel te vangen.

Wat zijn je verdere dromen?
Ik zou graag willen dat ik naar andere landen kon gaan met mijn werk. Ik hou van reizen omdat ik het heel interessant vind om andere culturen en levensstijlen te zien. Ik denk dat het ervaren van andere plekken en mensen ons kan helpen inzien hoeveel we allemaal op elkaar lijken. Het helpt ook om onszelf beter te begrijpen, en ik denk dat het zo ook mijn werk kan inspireren.