Advertentie

hoe sophie de muziekindustrie radicaal veranderde

Sophie is een van de meest visionaire producers van haar generatie, en is grensverleggend in de wereld van elektronische muziek. In een zeldzaam interview spraken we haar over de Berghain, faam, en het belang van muziek.

door Ryan White; foto's door Lea Colombo
|
apr. 30 2018, 8:30am
Advertentie

“Je hoeft je er niet goed door te voelen, je hoeft het alleen maar te voelen,” schreeuwt een kind, niet ouder dan zestien, in het oor van een vriend. Het is ongeveer elf uur ‘s avonds op een dinsdag in gayclub Heaven, en het eerste optreden van Sophie sinds haar terugkeer in Londen loopt ten einde. Haar geluid is mechanisch – ondenkbare geluiden en lasers hebben de afgelopen tien minuten de ruimte gevuld, maar de energie van het publiek mindert niet. Het publiek bestaat uit jonge, genderfluïde, opgedirkte jongeren met secuur gezette make-up, grote grijnzen en vergrootte pupillen. Wanneer Sophie terugkeert op het podium om haar set af te maken, met haar nieuwe power ballad It’s Okay to Cry, maakt de opwinding plaats voor emotie en zwelt de sfeer aan tot een triomfantelijk, visceraal einde.

Een week later zit Sophie ongemakkelijk voorover gebogen over een stoel achter in het Picturehouse café in Hackney, en draagt ze een gewatteerde jas, roze jeans en een felroze lippenstift. “Alles wat muzikaal is zou iets uit moeten lokken,” zegt ze, waarmee ze doelt op het voelen versus goed voelen. “Ik heb altijd geprobeerd te meten wat ik naar buiten wil brengen en kijk of het een reactie teweeg brengt. In mijn carrière ontlokte het vaak negatieve reacties, maar ik denk dat dat ook prima is.” Ze verwerpt de eerste vraag ー’heb je genoten van het optreden?’ーals irrelevant. Sophie is enthousiaster als ze praat over het publiek. “Dat is echt het publiek waar ik graag mee communiceer ーniet ‘alleen’, maar zeker de belangrijkste focus van mijn interesses. Ik bedien graag een publiek dat vrij is, dat ervaringen heeft die fundamentele veranderingen teweegbrengen binnen de manier waarop mensen leven.”

Sophie draagt Jas Circus Hotel. Jurk Dries Van Noten.

Sophie dook ongeveer vijf jaar geleden op, als bekende en vriend van het label PC music en de oprichter A.G. Cook. Veel van de “negatieve opmerkingen” die ze eerder vertelde kunnen toegeschreven worden aan de verdeelde reacties die deze muziek opwekt. “PC Music: de toekomst van popmuziek of ‘minachtende parodie’?”, vroeg The Guardian in mei 2015. Makers van de synthetische imitaties van internetcultuur, kapitalisme en de consumptiemaatschappij, het hyperactieve, vervormde geluid groeide snel door zijn schandelijkheid en, toen het doorbrak bij de mainstream, was PRODUCT de voorloper ーhet complexe debuutalbum van Sophie. “Ik was heel enthousiast over PC Music, vooral omdat de meeste vrienden van me waren. Ze waren de eerste mensen die muziek maakten waarmee ik een connectie had. Ik vond het spannend om onderdeel te zijn van iets dat ontsnapte aan het constant recyclen van dancemuziek.

Advertentie

“Er zijn zoveel vrouwen betrokken bij PC Music, er heerst een hele collaboratieve sfeer. Geen macho-gevoel zoals bij veel andere dingen.”

Of je er van houdt of niet, in acht korte nummers zorgt Sophie voor een seismische verschuiving in de hitlijsten. Ze verweeft popcultuur met een underground geluid, en verwerkt gendergelijkheid in de kern. “Er zijn zoveel vrouwen betrokken bij PC Music, er heerst een hele collaboratieve sfeer. Geen macho-gevoel zoals bij veel andere dingen.” Sophie waakt over haar eigen identiteit. Interviews geeft ze zelden, en er is weinig actie op haar social media. In de artikelen die er wel over haar werden geschreven bleek hoe weinig er bekend was over haar persoon, omdat er telkens met verschillende gender-aanduidingen over haar werd geschreven. De verwarring op dit gebied is iets waar Sophie het niet over wil hebben. Maar sinds ze vorig jaar terug is met nieuwe solomuziek heeft ze een nieuw gebied ontdekt; ze gebruikt haar eigen stem, en verschijnt in haar eigen videoclips en zingt live op het podium.

“Ik denk dat de enige manier waarop je iets kunt beoordelen is door iets te doen wat goed voelt, en niet geforceerd. Het voelt voor mij natuurlijk om deze dingen te doen ーom in de spotlight te staan,” zegt ze, terwijl ze op de tafel drumt met haar koffielepel, voordat ze hem laat vallen en zich excuseert. Dit spanningsveld tussen het performer zijn en een privé persoon wordt aangehaald in twee van de drie nieuwe releases van Sophie. “Spit on my face/ Put the pony in his place” is de tekst van Ponyboy, een seksueel bevrijdend nummer vergezeld door bdsm-achtige choreografie op het podium. “My face is the front of shop/ My face is the real shop front/ My shop is the face I front/ I’m real when I shop my face” ーis het gemotoriseerde refrein van Faceshopping, een voor de hand liggende contemplatie over wat een echte identiteit is. Het gaat over het vragen wat een authentieke manier is om jezelf te presenteren. Is het door het karikatuur wat je online maakt van jezelf, met Instagram? Is dat een eerlijke manier van jezelf presenteren?” De subtext is zeker: nee.

Jas Fendi. Top Veronique Leroy. Broek Martine rose. Oorbel Sonia Rykiel. Horloge vintage van The Contemporary Wardrobe Collection. Panty Falke.

Wat zegeviert in het artiestenbestaan van Sophie is een verlangen om een veilige, verwelkomende gemeenschap te creëren voor haar luisteraars, iets wat ze zelf niet kon vinden toen ze jonger was. “Ik wil ruimtes creëren die het toestaan dat expressie plaats kan vinden; vrije, muzikale, decadente plekken. Niet decadent op een materialistische manier, maar decadent in de vorm van complete vrijheid van expressie. Ik probeerde zulke plekken te vinden, ging naar plekken zoals Berghain bijvoorbeeld. Maar deze plekken gingen vaak niet de wisselwerking met popcultuur aan, wat echt mijn interesse had.” De nieuwe herhaling van haar live-performance slaat een brug over deze kloof, maar Sophie zou niet zeggen dat het geïnspireerd is door het queer nachtleven van zowel Berlijn of Londen. “Ik heb nooit echt iets gehad met de karaoke-achtige performance of een dragrace-achtige stijl. Ik heb er altijd van gedroomd van iets te creëren zoals een sfeer van een gemeenschap, die queer, fluïde, divers, genderloos, en dynamisch is. Voor mijn gevoel was de clubcultuur van Londen heel macho toen ik begon met muziek maken. Ik wilde iets anders brengen, proberen en een andere ruimte openen voor mensen.” Toen ik dinsdag rondkeek in de ruimte, lijkt het erop dat Sophie dat zeker heeft bereikt.

Dit verlangen leidt ertoe dat Sophie al twee en een half jaar Los Angeles haar thuis noemt. Een plek waar ze naar uitkijkt om snel terug te keren. “Ik denk dat daar een openheid en acceptatie is die ik ergens anders niet zo sterk kon vinden. Mijn vrienden in LA, en de gemeenschap daar, accepteren en investeren in onze gesprekken. Het geeft me ook tijd en ruimte om te werken, en er zijn heel veel mensen waardoor ik geïnspireerd kan raken.” Het is logisch dat ze wordt omringd met de grootste muzikanten uit de industrie, en dat ze met veel ook nog samenwerkt. “Het voelt goed in LA,” een vredige afsluiter van Sophie. Maar het draait niet allemaal om een goed gevoel, zoals een wijs kind ooit zei.

Jas Paco Rabanne. Coltrui Topshop.
Jas Simone Rocha. Top Y/Project. Shorts Erika Cavallini. Broek vintage van The Contemporary Wardrobe Collection. Schoenen Costume studio.
Jas Pringle of Scotland. Shirt vintage van The Contemporary Wardrobe Collection. Broek Martine Rose. Oorbel Swarovski.

Credits


Advertentie

Fotografie Lea Colombo
Styling Emilie Kareh

Haar Cyndia Harvey bij Streeters. Make-up Niamh Quinn bij LGA gebruikt Chanel Les Beiges Tinted Moisturiser. Fotografie assistent David Mannion. Styling assistent Camille Marchand. Haar assistent Blake Henderson. Make-up assistent Libby James.

more from i-D