Advertentie

hoe het is om te daten wanneer je een handicap hebt

We spraken studenten, modellen, kunstenaars en activisten met een beperking over hun liefdesleven.

|
mei 30 2018, 1:23pm
Advertentie

Daten is niet gemakkelijk. We kennen allemaal de oppervlakkige gesprekken via Tinder en Happn, die soms leiden tot een nog ongemakkelijkere eerste date, waarop je jezelf moet weerhouden om steeds op de klok te kijken of wanhopig probeert de lichaamstaal van de ander te lezen. Maar hoe is daten voor iemand met een beperking? Hoe en wanneer snij je dat onderwerp aan? En ook al definieert die beperking jou niet als persoon, hoe ontmoet je dan iemand die dat ook snapt?

We spraken een groep jonge creatievelingen die leven met verschillende beperkingen en chronische ziektes, om zo meer te leren over hun weg binnen romantische relaties en dating-apps.

Mama Cax

“Ik ben achtentwintig, en een blogger, model en activist uit Haïti. Mijn doel is om vrouwen de kracht te geven om hun lichamen te omarmen en stereotypes over mensen met een beperking te verminderen.

Ik denk dat er veel wordt gedacht dat mensen met een beperking niet daten of aseksueel zijn. Maar we zijn net als iedereen, maar dan met wat extra hindernissen. In New York is daten moeilijk, zeker wanneer een relatie je doel is. Mijn ervaring is bitterzoet; ik heb fantastische dates gehad, maar ook mannen ontmoet die hun interesse verloren wanneer ze erachter kwamen dat ik een prothesebeen heb.

Mijn handicap is niet iets wat ik in mijn profiel op een datingapp zou zetten – mijn ras, geslacht of seksuele oriëntatie zet ik er ook niet op. Soms plaats ik wel foto’s waar mijn prothese op te zien is, maar niet om die reden. Voor mij zijn dating-apps een veilige plek om erachter te komen hoe iemand met je beperking omgaat. Wanneer je bang bent voor hun reactie, kun je het online al laten zien, en omgaan met die eventuele afwijzing nog voordat je elkaar ontmoet.

Advertentie

"Ik hoop dat er in de toekomst meer beelden te zien zijn van mensen met een beperking die normale dingen doen, en dat dat als iets normaals wordt gezien, en niet als iets om te bewonderen."

Ik herinner me de eerste keer dat ik uitging met een man nog goed. Ik had niet verteld dat ik een prothese had, dat zei ik pas op de tweede date. Voordat het moment daar was kreeg ik paniekaanvallen en had ik moeite met ademhalen. Maar hij reageerde positief toen ik het vertelde.

Ik hoop dat er in de toekomst meer beelden te zien zijn van mensen met een beperking die normale dingen doen, en dat dat als iets normaals wordt gezien, en niet als iets om te bewonderen. Maar de misvattingen komen soms ook door mensen met beperkingen zelf, omdat ze niet geloven dat ze iets kunnen bereiken of dat mensen met hen zouden willen daten.

Waarom worden we zo vaak gereduceerd tot een stereotype, zoals de tech-nerd of de grappige vriend? Waarom zijn we niet de ouder, de geliefde, de hoofdrolspeler in het verhaal? In het echte leven daten we, worden we verliefd, dealen we met liefdesverdriet, maken we slechte keuzes, en doen we fantastische dingen. We beleven dezelfde hoogte- en dieptepunten als ieder ander.”

Sebastian Rosemarie

Ik ben geboren en getogen in Brooklyn, New York. Ik ben eenentwintig jaar oud, en geef seksuele voorlichting via social media. Ik heb een borderline persoonlijkheidsstoornis, PTSD, depressie en een sociale angststoornis. Mensen beseffen niet altijd dat het voor mij op sommige dagen heel moeilijk is om hier mee om te gaan. Het hebben van een kleine sociale kring om je heen, die je ondersteunt en af en toe langskomt, is van levensbelang.

Advertentie

Mijn ervaringen met daten met een chronische ziekte zijn niet gemakkelijk geweest. Ik heb altijd het gevoel dat ik mijn hart uitstort als me openstel, en dat vergt veel geduld en openheid. Ik ben meestal heel eerlijk op een eerste date, daar probeer ik nu een middenweg in te vinden.

"Voor mijn gevoel zijn we de stigmas rondom geestesziektes en beperkingen aan het doorbreken."

Ik gebruik dating-apps, vooral Tinder. Op het platform zelf ben ik niet open over mijn beperking, maar wanneer ik de ander voor mijn gevoel kan vertrouwen vertel ik na een par dates wel wat er aan de hand is. Dat ik moeite heb met veel dagelijkse taken, dat ik geen vast schema heb en dat ik moet leren omgaan met verlammende PTSD.

Wanneer het aankomt op het zoeken naar een partner, vind ik geduld en open communicatie het belangrijkste. Die dingen komen voort uit compassie. Ik wil graag oud worden met iemand die begripvol is en zich kan inleven. De stigma's rondom geestesziektes en beperkingen zijn er nog steeds. Steeds meer mensen praten gelukkig over hun depressie, of maken er iets lichts van door memes, maar niemand vertelt graag dat ze verlammende paniekaanvallen hebben iedere keer dat ze naar buiten willen gaan. Het klinkt misschien ontmoedigend, maar dat is wel iets waar we over moeten praten."

Cam Lawrence
“Ik ben een negentienjarige kunstenaar en schrijver, geboren, opgegroeid en woonachtig in New York. Momenteel heb ik een jaar pauze voordat ik in de herfst begin aan een opleiding. Ik werk aan een stripboek, maar de grootste reden voor deze pauze was om om te leren omgaan met mijn epilepsie. Mijn aanvallen begonnen in de lente van 2016.

Advertentie

De meeste partners met wie ik ben geweest doen heel nonchalant over mijn beperking, wat zowel voor- en nadelen heeft. Mijn epilepsie is onzichtbaar, behalve tijdens mijn aanvallen, en meestal probeer ik het op een vluchtige, niet-alarmerende manier te vertellen. Het kan lastig zijn wanneer mensen het vergeten. Het is belangrijk dat ik goed slaap bijvoorbeeld, en mensen zijn soms verontwaardigd als ik afzeg omdat ik mijn rust moet nemen. Sommige mensen met wie ik datete ergerden zich eraan dat ik niet tot laat kon afspreken.

"Mijn epilepsie definieert mij niet, maar het is wel een groot onderdeel van mijn leven. Daar moet je samen een weg in vinden.”

Ik heb het lang ontweken, maar een paar weken geleden heb ik toch Tinder gedownload. Ik heb niet op mijn profiel staan dat ik epilepsie heb. Ergens voel ik me daar toch best onzeker over. Zelfs in een nieuwe offline relatie zeg ik niet meteen dat ik epilepsie heb, dat komt pas later.

Mijn ervaring met daten (en eerlijk gezegd, gewoon het bestaan zelf) als een persoon met een beperking, is dat ik twee soorten mensen ontmoet: de mensen die mijn diagnose negeren, of de mensen die overbezorgd zijn. Ik ben onafhankelijk, en mijn ideale partner hoeft zich niet als een verpleegkundige of beschermer te gedragen. Mijn epilepsie definieert mij niet, maar het is wel een groot onderdeel van mijn leven. Daar moet je samen een weg in vinden."

Aaron Philip
“Ik ben Aaron Philip, een zeventienjarige non-binaire transvrouw die in de Bronx woont met mijn vader en broer. Ik ben geboren op het kleine eiland Antigua in het Caribisch gebied. Ik heb een hersenverlamming, waardoor ik een elektrische rolstoel gebruik. Ik werk momenteel als freelance model, maar mijn doel is om een contract binnen te slepen en succesvol te worden in zowel het luxesegment als het commerciële. Daarmee wil ik werken aan de representatie van transgenders en lichamen met een beperking in de industrie..

Advertentie

"Een romantische relatie aangaan terwijl je lichamelijk beperkt en transgender bent is moeilijk en voelt soms zelfs onmogelijk"

Ik heb nog niet zoveel ervaring met daten, omdat ik op de middelbare school zit en veel werk. Een romantische relatie aangaan terwijl je lichamelijk beperkt en transgender bent is moeilijk en voelt soms onmogelijk. Naar mijn mening zetten mensen gehandicapten vaak weg als dom, ze zien ons niet als potentiële geliefden, en er worden vaak grappen over ons gemaakt.

Ik gebruikte online dating-apps vaak voor de lol, maar ik werd veel lastig gevallen omdat ik openlijk transgender ben en mijn handicap laat zien. Uiteindelijk werd ik van de apps gegooid, wat voor mij laat zien dat er blijkbaar geen ruimte is voor een zwarte, fysiek beperkte transvrouw, binnen een voornamelijk cisgender, heteronormatieve, witte plek vol niet-fysiek beperkte mensen. Ik denk dat de ontwerpers van deze apps de tijd moeten nemen om het gedrag richting queers te onderzoeken, en moeite moeten doen om online wel een veilige plek aan ons te kunnen bieden.”

Eleanor Wheeler
“Ik ben een achttienjarige activist, schrijver en student. Momenteel woon ik in Orange County in Californië. Deze herfst verhuis ik naar Boston om politicologie en journalistiek te studeren. Ik ben gehandicapt en schaam me daar niet voor. Ik heb het syndroom van Ehlers Danlos en een aantal andere aandoeningen. Ik ben heel open over mijn beperking en ziekte op social media. Het heeft lang geduurd, maar ik ben nu echt heel trots op mezelf.

Advertentie

Ik heb mijn handicap nooit verborgen. Dat zou ook niet mogelijk zijn omdat ik bijna altijd in een rolstoel zit, sondevoeding krijg en een centraal veneuze kathether heb. Mijn huidige partner heeft hier geen problemen mee. We hadden het er in het begin zelfs niet over, pas nadat we closer werden heb ik uitgelegd wat mijn ziekte en beperking inhoudt. Mijn vriendin is geduldig, verwacht niet teveel van me en vind me mooi zoals ik ben. Ze wordt niet afgeschrikt door al die medische dingen, en kan me ook helpen wanneer dat nodig is.

"Ik ben beminnelijk, waardig, en mooi. En ik ben gehandicapt en heb een chronische ziekte. Het een doet niet af aan het ander."

Dat ervaarde ik nooit in eerdere relaties. Ik heb partners gehad die me manipuleerden en beledigden over mijn ziekte en beperking, die me zagen als een liefdadigheidsgeval of gewoon giftig waren.

Als een queer, gehandicapte vrouw heb ik altijd het beeld opgelegd gekregen dat er ooit een jongen zou verschijnen die me zou redden van mijn tragische, gehandicapte leven. Toen ik uit de kast kwam zeiden mensen tegen me dat ik lesbische gevoelens had omdat ik wist dat jongens niet houden van meisjes die ziek zijn. Ik weet dat dat niet zo is. Ik ben beminnelijk, waardig, en mooi. En ik ben gehandicapt en heb een chronische ziekte. Het een doet niet af aan het ander.”

T. Sydney Bergeron Mikus
“Ik ben een non-binaire schrijver, creatieveling en organisator uit Pennsylvania. Ik heb de ziekten van Lyme, Bartonella, en Ehrlichia – ontstaan door een tekenbeet. Vijf jaar lang woonde ik in New York, maar ik ben onlangs terug verhuisd naar Lancaster om bij mijn moeder te wonen en me te focussen op mijn behandeling.

Ik date niet echt. Eigenlijk ben ik daar gewoon niet zo in geïnteresseerd, gedeeltelijk omdat ik aseksueel ben. Seks is voor mij niet belangrijk in een relatie, en ik heb nog nooit gezoend. Vriendschap vind ik veel belangrijker.

Advertentie

"Het is jammer dat de verantwoordelijkheid om aanpassingen te doen in de maatschappij en meer begrip te creëren, enkel bij de groepen lijkt te liggen die hier last van ondervinden. Maar toch geloof ik dat het belangrijk is om daar mee door te gaan, en de verandering na te streven die we verdienen."

Wanneer ik iemand nieuws ontmoet vertel ik meteen over mijn ziekten. Deels omdat ik het belangrijk vind dat mensen meer te weten komen over de mogelijke gevolgen van een tekenbeet. Maar ook omdat mijn chronische ziekte altijd invloed heeft op mijn relaties. De neurologische en fysieke symptomen die ik ervaar verschillen dagelijks. Ik functioneer anders dan mensen zonder deze chronische ziektes. Dat hebben mensen niet altijd door. Bijvoorbeeld, wanneer ik vertel dat ik door mijn slechte geheugen snel namen vergeet, grappen de meeste mensen dat ze daar ook altijd last van hebben. Inmiddels durf ik dan te vertellen dat het bij mij komt door deze aandoeningen, die mijn geheugen en andere cognitieve functies aantasten.

Soms ben ik bang dat het juist averechts werkt om erover te praten, dat het potentiële nieuwe vrienden afschrikt. Natuurlijk kan ik ervoor kiezen om te zwijgen, je ziet immers niks aan me, maar dat zou betekenen dat ik me aanpas en continu moet doen alsof ik gezond ben. Het is jammer dat de verantwoordelijkheid om aanpassingen te doen in de maatschappij en meer begrip te creëren, enkel bij de groepen lijkt te liggen die hier last van ondervinden. Maar toch geloof ik dat het belangrijk is om daar mee door te gaan, en de verandering na te streven die we verdienen."

more from i-D