Advertentie

drie jonge trans mannen vertellen over hun weg naar zelfacceptatie

“Ik realiseerde me dat het omarmen van mijn vrouwelijke kant me niet minder mannelijk maakt.”

|
aug. 23 2018, 10:14am
Advertentie

Hoewel de transgendergemeenschap steeds meer zichtbaarheid geniet – zo was er afgelopen Pride ook een Trans Pride – blijven sommige verhalen van mensen op het trans spectrum nog vrijwel onbelicht. Zo lezen we veel over transgender vrouwen, terwijl de transmasculiene gemeenschap vaak minder zichtbaar is. i-D sprak drie jonge Nederlandse transgender mannen over maatschappelijke verwachtingen, het tegelijkertijd omarmen van je masculiene en feminiene kant en het vinden van innerlijke acceptatie.

Sean-Claude Neufville, 31

Ik ben geboren en getogen in Portmore in Jamaica. Jamaica is van oudsher een christelijk en religieus land, wat voor lhbt’ers niet altijd makkelijk is aangezien christenen hen openlijk afkeurden. Gelukkig had ik een familie die mij al op jonge leeftijd ondersteunde, en mij hielp mijn identiteit te onderzoeken. Ik realiseerde me al op jonge leeftijd dat ik op vrouwen viel, wat voor mij een indicator was dat ik anders was. In die tijd was ik zelf christelijk, maar dat weerhield me er niet van mijn seksualiteit te exploreren. Mijn genderidentiteit was echter een ander verhaal. Ik herinner me dat ik op de middelbare een vriendin vroeg of zij haar borsten eraf zou laten halen als het kon. Zij reageerde hier negatief op, terwijl het voor mij niet meer dan een logische gedachte was. Ik voelde er geen connectie mee – het voelde als extra huid dat op mijn borst groeide. In de wetenschap noem je dat ‘genderdysforie’, een term waar ik als tiener nog niet bekend mee was.

Op de middelbare school werd ik geïntroduceerd aan de de Jamaicaanse lhbt+-scene via een homoseksuele vriend van me. Op een dag ontmoette ik tijdens een workshop een vrouw die vertelde dat ze transgender was. Het deed me realiseren dat er meer mensen waren die zich voelde zoals ik en na afloop vertelde ik de aanwezigen dat ik vanaf dat moment liever Sean-Claude genoemd wilde worden en met ‘hij’ aangesproken wilde worden.

Advertentie

Zes maanden later maakte ik een persoonlijke videoboodschap waarin ik naar mezelf uitkwam als transgender. Dat moment markeerde het begin van mijn transitie, wat zowel bevrijdend als beangstigend voelde. Het was alsof ik voor de wereld voor een tweede uit de kast moest komen. Mijn omgeving had geaccepteerd dat ik lesbisch was, maar zouden ze dat ook doen als ik zei dat ik voortaan als man door het leven wilde?

In die tijd werkte ik als buschauffeur op Jamaica. Ik was nieuwsgierig hoe mijn collega’s zouden reageren op het onderwerp transgenders dus begon ik een gesprek over Caitlyn Jenner, wiens transitie op dat moment wereldwijd enorme zichtbaarheid genoot. Mijn collega’s reageerden met afschuw, en bleven haar consequent ‘hem’ noemen. Ik voelde me er heel erg oncomfortabel onder. Op dat moment besloot ik mijn leven te wijden aan activisme. Ik wilde voor mezelf en voor de rest van de lhbt’ers om mij heen opkomen. Vervolgens kreeg ik toen niet al snel asiel in Nederland op basis van genderdiscriminatie. Dit ervaar ik nog steeds als een bitterzoet moment omdat het empoweren van de lhbt+-gemeenschap in Jamaica mij erg aan het hart ging.

Advertentie

In Nederland ben ik vervolgens echt gegroeid als persoon. Hier heb ik twee kanten in mijzelf weten te herenigen. Zo had je mijn mannelijke kant Sean, die alfa wilde zijn, terwijl mijn vrouwelijke kant Sáde – de naam die ik bij mijn geboorte kreeg – free-spirited wilde zijn, maar nog moest dealen met haar trauma’s. Sáde en Sean waren dus constant in conflict met elkaar. Mijn masculiene kant kon pas vrede krijgen met mijn vrouwelijke kant na een hoop persoonlijke ontwikkeling en zelfliefde. Ik kon eindelijk mijn vrouwelijkheid begrijpen en realiseerde me dat dat me niet minder mannelijk maakt. Niet lang daarna begon ik met hormoontherapie en groeide ik mijn haar in lange dreadlocks. Ik was niet bang meer om dat feminiene te laten zien. Vandaag de dag tolereren Sean en Shade elkaar, en kunnen ze co-existeren. En dat ontroert me. Er zijn nog zoveel trans mannen die zich verstoppen achter hypermasculiniteit, en alleen staan in hun weg naar zelfacceptatie.

De groei die ik heb doorgemaakt is op de eerste plaats mentaal en spiritueel, en op de tweede plaats fysiek. Hoewel ik de fysieke veranderingen heel dankbaar ben, ben ik vooral onder de indruk van mijn mentale groei.

Noah Záborszky, 24

Als tiener was ik heel onzeker en was ik, zoals zovelen in die fase, bang er niet bij te horen. Ik ging toen nog als meisje door het leven en zag met tegenzin het tijdperk aanbreken waarin van meisjes verwacht werd dat ze meisjesachtige dingen gingen doen, zoals bh’s dragen. In die fase wil je alleen niet opvallen, dus conformeerde ik me naar wat sociaal wenselijk was. Ik werd er doodongelukkig van. Als ik nu terugkijk op die tijd voelt die persoon als een vreemde. Als ik toen had geweten dat er andere opties waren was ik zoveel sneller in transitie te gaan. In die tijd waren er maar weinig voorbeelden of informatie beschikbaar – de enige transgender personen waar ik over gehoord had waren trans vrouwen, die toen nogal oneerbiedig ‘omgebouwde mannen’ genoemd werden.

Advertentie

Het was pas tijdens een uitwisseling in Berlijn dat ik in aanraking kwam met queer theory en over het bestaan van genderdysforie leerde. Niet veel later besloot ik om als trans uit de kast te komen. Dit is heel wat anders dan als gay uit de kast komen. In dat laatste geval was mijn omgeving vooral blij voor me. Maar als je als transgender uit de kast komt, is de eerste reactie van mensen toch voornamelijk zorgelijk: “Weet je het wel zeker, wat betekent het voor je lichaam, en voor je toekomst?” Mensen ervaren het als een enorm drastische verandering – wat het natuurlijk ook is – maar voor mij voelde het vooral als een positief nieuw vertrekpunt. Mijn moeder beschreef het ook als een soort rouwproces; ze moest afscheid nemen van de persoon die ik was.

Mijn transitie naar man was een geleidelijk proces. Zo ging er eerst een fase aan vooraf waarin ik mezelf als non-binair identificeerde. Noem het problematisch, maar voor mij was het een soort tussenfase waar ik me prettig bij voelde. Toen ik vervolgens in het openbaar door het gros van de mensen werd aangezien als jongen, realiseerde ik me dat ik me daar eigenlijk heel goed bij voelde. Ik ben toen met testosteron begonnen, wat direct allerlei veranderingen in gang zette. Zo was mijn stem binnen een maand al flink gedaald, wat fantastisch was. Opeens kreeg ik ook weer zin om mezelf te verzorgen, terwijl ik voorheen vooral mijn best deed om mijn lichaam te negeren.

Het gekke is is dat als je eenmaal in transitie bent gegaan naar man, je tegen struikelblokken aanloopt waar cis-mannen ook tegenaan lopen. Zo ga je je afvragen of bepaalde gedragingen ‘nog wel kunnen’. Ik werd me er opeens heel bewust van dat anderen mijn gebaren misschien als ‘niet mannelijk’ zouden interpreteren. Ik geef bijvoorbeeld vaak een knuffel als ik een bekende tegenkom, maar nu was ik opeens bang dat dat als vrouwelijk gezien zou worden. Ook vond ik het moeilijker om opeens openlijk te kunnen praten over gevoelens. Dat wordt namelijk maar al te vaak weggezet als ‘gay’. De schadelijke patronen van traditionele mannenrollen gelden dus ook voor trans mannen.

Advertentie

Het is een misvatting dat alle trans mannen een heel mannelijk ideaal nastreven, en bijvoorbeeld per se een penis-operatie willen. Mensen kijken er gek van op als je openlijk dat ideaalbeeld afwijst. En dat is zonde. Je zou jezelf nooit moeten hoeven aanpassen zodat voor anderen het plaatje klopt – niet als cis persoon, maar ook niet als trans persoon.

Sky Bronkhorst, 20

Toen ik vier was zei ik tegen mijn ouders dat ik nooit meer een rokje aan wilde. De reactie die ik kreeg van mijn ouders was een reactie die ieder kind zich wenst: volledige acceptatie. Ik mocht vanaf dat moment naar believen rondlopen in jongenskleren en mijn haar op een jongensachtige manier dragen. Mensen op straat zeiden tegen me moeder dat ze een schattig zoontje had, en wat mij betreft hoefde ze dat niet te corrigeren.

Op de basisschool kende iedereen mij als een van de gasten – ik voetbalde veel, speelde buiten en bouwde hutten. Rond mijn elfde begon het ingewikkelder te worden. Ik ging naar de middelbare school en kreeg het advies mee om me minder stoer te gaan kleden – dit om het risico te vermijden dat ik gepest zou worden. Iets wat geen een jonge tiener wil.

Advertentie

Ook op de middelbare school bleef ik vooral met jongens rondhangen. Dit veranderde toen ik vijftien was. Ik kreeg een aantal vriendinnen waarmee ik goed overweg kon en die mij in mijn waarde lieten. In die periode werd mijn vader ernstig ziek en bij hen vond ik de steun die ik nodig had. Niet veel later kwam ik uit de kast als lesbisch. Dit leek niet meer dan logisch: ik was een meisje en voelde me aangetrokken tot meisjes. Toch begon er iets te wringen: ik voelde me niet prettig in mijn lichaam en begon strakke onderkleding te dragen om mijn borsten en heupen te verbergen. Daar overheen droeg ik dan grote oversized kleren. Ik was mezelf aan het verstoppen.

Op dat moment voelde ik wel de behoefte om open kaart te spelen over wat er in mij op ging, maar doordat mijn vader ziek was voelde ik er de ruimte niet voor. Ik wilde niet die aandacht claimen. In 2013 kwam hij te overlijden.

Een aantal maanden na zijn overlijden vertelde ik mijn moeder dat ik in transitie wilde. Samen kwamen we in actie en nog geen jaar later zat ik in het psychologische traject. Inmiddels zijn we vier jaar verder en neem ik om de twee weken een injectie met mannelijke hormonen. Dit heeft naast fysieke veranderingen, ook mentale veranderingen in gang gezet. Ik begin steeds meer mezelf te worden.

Ondanks dat ik momenteel in transitie naar man zit, ben ik me gaan beseffen dat er niet maar alleen de optie vrouw of man bestaat. Ook met het behoud van je vrouwelijke kenmerken ben je een man. Ikzelf behoor een beetje tot het midden van het spectrum en dat is prima. Als mensen me nu misgenderen vind ik dat niet meer erg. Sterker nog, ik vind dat het z’n charme heeft. Dat is in het verleden anders geweest. Toen kon ik kwaad worden als mensen mij met het verkeerde voornaamwoord aanspraken. Het was op zo’n moment frustrerend dat ik niet ‘succesvol’ door kon gaan als jongen, en dat kostte me veel energie.

Advertentie

Inmiddels voel ik die behoefte niet meer. Ik ben gelukkig met de stappen die ik zet. Ik hoef geen macho man meer te zijn, en ben er zelf een aversie voor gaan ontwikkelen. Ik vind het niet meer erg als ik voor een meisje aangezien word, of als mensen mijn lange haar vrouwelijk vinden. Ik durf veel meer.

Voor mij betekent in transitie gaan niet dat je de ‘gehele’ oversteek hoeft te maken om jezelf te mogen definiëren hoe jij je voelt. Ik weet uit eigen ervaring dat het bevrijdend is je los te maken van verwachtingen van anderen.

Credits


Fotografie Casper Kofi

more from i-D