Advertentie

waarom ik brieven schrijf aan trans vrouwen in de gevangenis

De Zimbabwaans-Jamaicaanse auteur KUCHENGA begon trans vrouwen te schrijven aan het begin van haar transitie. Het gaf haar de steun en bevestiging die ze op dat moment nodig had.

|
aug. 17 2018, 10:26am

Fotografie Cole Patrick on Unsplash

Advertentie

Ik begon trans vrouwen te schrijven via Bent Bars, een penvrienden-service voor lhbt+-gevangen die gerund wordt door een vrijwilligerscollectief. Ik had contact met hen opgenomen omdat ik net uit een traumatische relatie was gekomen aan het begin van mijn transitie. Ik wilde graag in contact komen met vrouwen in mijn gemeenschap die wisten hoe het was om door de hel te gaan en terug te komen om je verhaal te vertellen.

Als ik ze schrijf, vraag ik ze nooit waar ze voor vastzitten. Ik heb zelf al genoeg mensonterende vragen moeten verwerken. Ik begin door dingen licht te houden. Ik vertel ze over mijn transitie en hoop dat ze zich comfortabel genoeg voelen om over die van hen te praten. Seks kan ook een goed onderwerp zijn om mee te openen. Een lichtblauwe opmerking nodigt ze uit tot giechelende reacties.

De sfeer is vergelijkbaar met Pat Butcher en Peggy Mitchell van EastEnders die nostalgisch terugkijken op hun jeugd. Licht en fluffy, voordat we in de duistere onderwerpen duiken, zoals seksueel misbruik en trans misogyn geweld. Korte, scherpe zinnen die beschrijven hoe het is om kokend suikerwater over je heen gegooid te krijgen. Of over een man die denkt dat wederzijdse toestemming voor watjes is. Elke vrouw naar wie ik schrijf heeft ooit iets overleefd.

“Vroeger dacht ik dat een cisgender man mijn prins uit de buitenwijken zou worden. Nu weet ik dat de persoon die me voor het eerst bewust maakte van mijn vrouwelijkheid vastzit, en nooit vrij zal komen."

Advertentie

Vechten om je vrouwelijkheid te behouden onder vijandige omstandigheden is iets wat veel levens van trans vrouwen markeert, binnen en buiten de gevangenis. Trans meisjes die opgesloten worden, zijn vaak geïsoleerd van de rest van de groep ‘voor hun eigen veiligheid’. Roddelbladen leunen op de maatschappelijke angst die onze isolatie legitimeert en ons in een staat van eindeloze quarantine houdt. Het incorporeren van vrouwelijkheid in je leven als vorm van self-care is een manier om binnen de gevangenismuren niet gek te worden.

Advertentie

Ik hou ervan om op mijn brieven Jean Paul Gaultiers ‘Femme’ te spuiten. Het deed me goed om van een van de meisjes te horen dat de geur haar cel vulde. Zulke gebaren zijn niet leeg en melancholisch. Verwantschap is iets krachtigs en kan levens redden.

Het schrijven naar trans meisjes in de gevangenis heeft me nederig gemaakt. Ik heb de compulsieve obsessie dat ik er alles aan doe om als ‘gelukte’ cisgender door het leven te gaan. Gedeeltelijk voor mijn eigen veiligheid, maar gedeeltelijk ook door een dodelijke combinatie van genderdysforie en geïnternaliseerde transfobie. Het is moeilijk om die twee dingen gescheiden te houden. Ik dacht altijd dat een cisgender man mijn prins uit de buitenwijk zou zijn. Ik dacht dat ik een gevoel van bevestiging voor mijn vrouw-zijn zou krijgen door een conformistisch cis-heteronormatief leven met een man te leiden. Nu weet ik dat de persoon die me voor het eerst bewust maakte van mijn vrouwelijkheid vastzit, en nooit vrij zal komen.

Ze vroeg me om een foto. Ik koos een foto van mij die genomen is door de waanzinnige fotograaf Eivind Hansen voor zijn Unite to End Violence Against Women-campagne. Mijn haar zit daar in lange paarse Marley-twists. Ik draag glimmende lipgloss en felle oogmake-up van Pat McGrath. Om me heen is een bloeiende halo van oranje en paarse protea cynaroides, de nationale Zuid-Afrikaanse bloem. Ik ben zorgeloos en vol zelfvertrouwen: een personificatie van vreugde. Het komt niet vaak voor dat je trans vrouwen gelukkig ziet, zonder dat hun traumatische achtergrondverhaal een rol speelt of dat er sprake is van goedkope, hyper-geseksualiseerde objectificatie.

Ik wist dat ze het mooi zou vinden. Wat ik niet wist is dat ze haar brief zou eindigen met ‘ik hoop dat ik op een dag zo mooi zal zijn als jij.’ Nooit had ik gedacht dat het zoveel voor me zou betekenen dat ik ervan moest huilen. Met een zin gaf ze me alle bevestiging die ik als vrouw nodig had. En dat is waarom ik naar trans vrouwen in de gevangenis schrijf.

more from i-D