Advertentie

waar komt onze liefde voor neon toch vandaan?

Voor onze generatie is het gloeiende licht een vorm van escapisme – al is het maar voor een paar uur in de bioscoop of een nacht op de dansvloer.

|
aug. 7 2018, 1:08pm

Signe Pierce 'Synthetic Lust'; Still from 'The Neon Demon' 

Advertentie

Als kind was ik al dol op neon. Tijdens onze tripjes naar familie in grote Russische steden, hadden de neonlichten in de drukke straten een bijna magisch effect op me. Toen ik als tiener een Tumblr-account aanmaakte, trok de neonstijl me dan ook meteen aan. Ik wilde alles in mijn leven in neon hullen – van het licht in mijn slaapkamer en de kunst die ik maakte, tot de gevoelens die ik had. Ik wilde dat alles gloeide en pulseerde, met het risico dat het te warm werd en uitbrandde.

Nu, in 2018, vertegenwoordigt neon deze samensmelting van extravagantie en verval. Neon is overal. Je vindt het in luxe clubs en louche kroegen, en het vult de musea en films die voor en door millennials zijn gemaakt. Maar waarom is onze generatie zo dol op neon? Wat is er zo aantrekkelijk aan dit licht dat al meer dan een eeuw bestaat? Is het iets psychologisch? Of gewoon een trend die – zoals zoveel dingen – aan ons wordt opgelegd door een of andere startup uit Silicon Valley?

In een wereld waarin reality-sterren president kunnen worden en alles schijnbaar nep(nieuws) is, vertegenwoordigt neon ons onderbewuste verlangen om de hyperrealiteit te omarmen. Voor onze generatie is neon een vorm van escapisme – een kleurenpalet dat ons laat genieten van het onwerkelijke, al is het maar voor anderhalf uur in de bioscoop of een nacht op een verlichte dansvloer.

Advertentie

Neon werd in 1910 voor het eerst ontwikkeld door scheikundige Georges Claude, in Parijs. Al snel werd het wereldwijd gebruikt, verlichtte het de straten van Hollywood en was het te zien in films als Sunset Boulevard. Het Pepsi-Cola billboard straalt 70 jaar later nog steeds in kersenrood licht langs de East River in New York City. Het staat symbool voor de zomerse Americana-stijl. Ooit was neon de meest luxe lichtvorm die men zich kon voorstellen, maar naarmate de tijd vorderde, wees neon steeds meer op verval. Het was het licht dat flikkerde in aftandse kroegen en smoezelige seksshops.

Als je niet onder een gigantische steen hebt geleefd, is de kans groot dat je het werk van Signe Pierce voorbij hebt zien komen op internet. Haar extreem verzadigde foto’s zijn op Tumblr honderdduizenden keren gereblogd en is wereldwijd in galeries te zien geweest, van NYC tot Wenen.

Ik bel haar op, en vanuit haar kantoor op Times Square vertelt ze me dat haar liefde voor neon ontstond toen ze naar Los Angeles verhuisde. “Voor ik naar LA verhuisde, had ik het gevoel dat ik iets miste in mijn leven hier in New York. Toen ik in LA aankwam, besefte ik dat het deze elektrische gloed was,” vertelt ze. “LA is de grootste culturele stad aan de westkust, wat het de rand van de moderniteit maakt. Het is het land der simulatie; het land van de media, het creëren van fantasieën en het tot stand laten komen daarvan in de realiteit.”

Maar niet alleen LA inspireerde haar, de film Spring Breakers van Harmony Korine uit 2013 maakte ook veel in haar los: “Ik voelde me enorm aangetrokken tot de stijl en belichting van die film. Ik vond het een interessante weergave van deze gekke periode van het kapitalisme in Amerika.”

Still via YouTube

Voordat Spring Breakers in première ging hadden we zelden iets gezien dat zo heftig fluorescerend was, met de meisjes in hun roze maskers en felgekleurde bikini’s. De film was het eerste commerciële succes voor productiemaatschappij A24. Sindsdien domineren ze de jeugdcultuurcinema met andere visueel overweldigende films, zoals Hot Summer Nights (met Call Me by Your Name-ster Timothée Chalamet), Moonlight en The Florida Project. Een soortgelijk bedrijf genaamd NEON maakt (je zag ‘m al aankomen) films vol neonverlichting. Bekijk een willekeurig shot uit The Bad Batch , Gemini of het langverwachte Asassination Nation en je begrijpt wat ik bedoel.

In ‘neon-noir’-films (een moderne variant op het klassieke film noir-genre) worden de schaduwen met neon geaccentueerd en komt de paranoia in verzadigde en duizelingwekkende tinten op je af. David Lynch is een van de kunstenaars die onze liefde voor escapistische films perfect in zijn sets weet te verwerken. Een aantal van zijn grootste werken, van Twin Peaks tot Mulholland Drive, zijn gehuld in neon. Regisseur Nicolas Winding Refn is kleurenblind, evenals zijn neon-noir-films. Denk maar aan de contrasterende primaire kleuren in The Neon Demon en Drive. Gaspar Noé, een andere favoriet binnen dit gewelddadige en escapistische genre, wist creatievelingen als Frank Ocean en Harmony Korine voor zich te winnen toen hij in 2009 zijn felgekleurde Tokyo-thriller Enter the Void uitbracht. Korine gebruikte Benoît Debie, de cinematograaf van Noé’s thriller, vervolgens in zijn eigen film Spring Breakers. Hij wilde namelijk dat de film er “heel kleurrijk en zoet” uit zou komen te zien. Hierna werkte Debie mee aan de neon-noir-videoclip voor Rihanna’s Bitch Better Have My Money – het lijflied van menig millennial.

Bedrijven zoals A24, filmmakers als Gaspar Noé en kunstenaars als Signe Pierce lieten de neonverlichte beelden gelijkstaan aan jongerencultuur. Toch zijn er ook andere bedrijven, zoals Let There Be Neon uit Manhattan, die inmiddels samenwerken met grote klanten om deze trend voort te zetten. Hoewel dit bedrijf al 40 jaar bestaat, hebben ze nu meer opdrachten dan ooit tevoren en maken ze zelfs neonlogo’s voor merken als Nike.

Advertentie

“Neon legt een interessante link tussen het heden en verleden,” zegt eigenaar Jeff Friedman. Hij vindt het fantastisch dat de liefde voor neon zich zo snel verspreidt en vindt het mooi om te zien dat jonge kunstenaars vol inspiratie met het medium werken. “Ik vind neon erg romantisch. Rudi Stern – de oprichter van ons bedrijf die elf jaar geleden is overleden – was een geweldige schrijver. Hij schreef altijd dat neon onderdeel was van het Amerikaanse landschap. Dat vind ik een prachtig beeld, en het is ook zeker waar.”

Misschien is neon vandaag de dag zo populair omdat we allemaal behoefte hebben aan wat meer romantiek in ons dagelijks leven. Of is het meer dan dat? Als ik aan Signe Pierce vraag of ze denkt dat neon een esthetische stijl met een politieke boodschap kan zijn, zegt ze:

“Weet je, ik denk dat de aanwezigheid van neon in de popcultuur niet zozeer een politiek statement is, maar meer een teken dat we aan de realiteit willen ontsnappen. Het maakt onze fantasieën werkelijkheid. Toch is dat ook best politiek, aangezien alles momenteel zo gestoord is dat we de behoefte hebben om een filter over het leven te plaatsen. Soms vraag ik me af of mijn werk ook het verlangen verbeeldt om in een andere realiteit te stappen. Dat is waar mijn fotoserie Faux Realities om draait. Mijn werk is af en toe iets te escapistisch.”

Neonkunstenaar Kate Hush, die kunst maakte voor de neonverlichte Netflix-serie Riverdale, is het hiermee eens. “Neon is zonder twijfel een vorm van escapisme voor mensen,” zegt ze. “Als ik thuiskom en in bed ga liggen, zet ik mijn donkerroze neonlicht aan. Soms voelt het daardoor alsof ik op een veel meer stimulerende plek ben dan wanneer ik gewoon een ledlampje aan zou doen. Ik vind het zo rustgevend, het omsluit me. Ik ben thuis, maar tegelijkertijd ben ik op een buitenaardse plek.”

Advertentie

Misschien gloeit de wereld om ons heen momenteel in neon omdat de kleuren en therapeutisch en escapistisch effect op ons hebben. Of misschien houden we er gewoon van omdat het zo onnatuurlijk is en je het in de echte wereld nergens kunt vinden. Of zou het toch door de samensmelting van extravagantie en verval komen? Wat het ook is, het is duidelijk dat onze generatie onlosmakelijk is verbonden met de neon-esthetica. Het gloeiende licht vertelt ons dat het niet meer is dan gas en licht, maar dat het tegelijkertijd realistischer is dan al het andere om ons heen.

“Deze neonstijl zal absoluut symbool komen te staan voor het tijdperk waarin Obama aftrad en Trump president van Amerika werd,” vertelt Signe, terwijl ze vanuit haar raam naar een belachelijke advertentie van Fox News over ‘echt nieuws’ kijkt. “Op een dag zullen we terugkijken op dit kleurenpalet en denken: ‘Oh ja, dat was het Trump-tijdperk, die tijd waarin we allemaal aan de realiteit probeerden te ontsnappen.’”

more from i-D