Advertentie

de show van ninamounah tijdens amsterdam fashion week vierde onze wildste kanten

We volgden fotograaf Floris Leeuwenberg terwijl hij de modellen in al hun dierlijkheid vastlegde.

|
sep. 11 2018, 8:58am

Wij mensen proberen ons met mode wanhopig te onderscheiden van de dieren, die immers de hele dag in hun nakie rondlopen. Maar we kunnen niet ontkennen dat we net zo goed deel zijn van het dierenrijk. Ninamounah laat als ontwerper zien dat we ons daar helemaal niet voor hoeven te schamen: haar creaties bevrijden het innerlijke beest.

“Celebration of Species” is een overdadige, levenslustige overzichtsshow van zestig looks. Het is een mix van de eerste drie collecties met een gloednieuwe capsule-collectie. Ninamounah laat zien hoe ze al sinds haar afstuderen bezig is om een wereld te creëren die geregeerd wordt door natuurlijke driften. Tegen een decor van rondzwemmende cellen en baarmoedermuziek van Ohslo komt een avantgardistisch biologieboek tot leven. Exemplaren in alle verschillende levensstadia vieren hun diepste verlangens, fantasieën en fetishes. Hier geen gestandaardiseerde modellenloopjes, maar expressieve baltsdansen, speels gehuppel en onbeholpen verlegenheid. De chique krijtstreeppakken en korsetten stonden nooit eerder zo strakgespannen van de wilde energie die eruit los wilde barsten.

Ninamounah vroeg haar stiefvader en prijswinnende reportagefotograaf Floris Leeuwenberg om alle dierlijkheid vast te leggen. Hij heeft namelijk ook een uitgebreid trackrecord als natuurfotograaf, en schoot voor onder andere National Geographic. We gingen de hele avond met hem mee op safari, op zoek naar de ware aard van het gevaarlijkste dier uit het dierenrijk. Ondertussen vertelde hij stoere verhalen en onthulde hij de geheimen van een goede wildlife-reportage.

Advertentie

“Om dieren vast te leggen moet je zelf ook op je instincten vertrouwen. Als ik mijn prooi in het vizier heb, gaan mijn schouders naar voren, ik maak mezelf klein, ik kruip in mijn camera, en ik ben weg,” vertelt Floris. Zigzaggend, en laag over de grond gebogen schiet hij op de modellen af, denkbeeldig steppegras ontwijkend.

Als ik hem weer gevonden heb staat hij backstage, bij de make-up. “Dit is het moment om dichtbij te komen,” legt hij uit, terwijl hij close-ups schiet met een enorme telelens. “Als ze stilzitten. Dieren die net een prooi hebben gevangen en zitten te eten, kun je makkelijker benaderen. Normaal gesproken moet je geduld hebben op safari. De beste beelden krijg je als je je verstopt in een klein hokje, in camouflagekleren en een week blijft zitten. Een vriend van me heeft ooit twee maanden op een tijger moeten wachten.” De backstage van de Fashion Week is dus een eitje vergeleken met een uitgestrekte savanne. “Hier heb je je prooi eigenlijk al. Het is een kwestie van uitzoeken op wie je afgaat, en diegene gaan volgen.”

Hij isoleert zijn favoriete dieren zoveel mogelijk van de roedel en speurt naar een nietsvermoedend, afgedwaald dier. “Daar is iemand lekker zijn eigen ding aan het doen. Hij voelt zich veilig. Maar dan ruikt hij je, kijkt op en loopt weg. Dán moet je toeslaan!” Hij maakt een foto tussen de coulissen door, van een jongen die verschrikt zijn ogen opslaat.

Tijdens de finale van de show staat Floris tussen de andere fotografen, aan het einde van de catwalk. Het doet hem denken aan die keer dat hij in Kenia op een safaritoren stond. “Die is op palen gebouwd, de dieren kunnen er onderdoor lopen. Toen kwam er een hele kudde buffels op me af, met enorm veel stof erachter. Ze kwamen steeds dichterbij.

Er zijn altijd één of twee leiders, daar focus je automatisch op. Iedereen voelt dat leiderschap, dat merk je ook hier op de catwalk. De zwangere vrouw bijvoorbeeld, dat is zo iconisch. Je hoort ineens de camera’s van de andere fotografen klikken, die allemaal voor hetzelfde model gaan. Daar kijk je dan eerst naar, terwijl de rest van de kudde steeds dichterbij komt en het stof doet opwaaien. Dat stof mis ik hier wel. Het zou leuk geweest zijn als ze een zandbak hadden gebouwd.”

Nadat ze het applaus in ontvangst hebben genomen stormt de kudde weer terug de backstage in, kleren gaan uit en champagneflessen gaan rond. Floris staat ondertussen in een hoekje zijn camera in te pakken. Hij is niet per se van plan om nog een wilde avond te hebben op de afterparty. “Ik kijk even wat de rest van de groep doet.” Het is een smoes - eigenlijk is de solitaire jager moe van de jacht. Hij kan niet wachten om zijn buit mee naar huis te slepen en die nog even goed te gaan bewonderen. En anders dan op de savanne deelt Floris de buit gul met ons, op i-D, en voegde er ook nog wat van zijn safarifoto’s aan toe. Je hoeft geen sluwe gier of hyena te zijn om mee te genieten, maar het mag natuurlijk wel. Houd je niet in en laat je emoties de vrije loop.

De hele eerste capsule-collectie van Ninamounah is te koop bij Zeedijk 60 in Amsterdam.

Credits


Schoenen in samenwerking met Naomi Hille
Latex door DeMasK
Visuals Thomas van Kalmhout
Styling JeanPaul Paula
Sieraden van Cristel Ball

more from i-D