Advertentie

we spraken dansers tony en keren over hun nieuwe show 'emotional porn'

De beeldende kunsttentoonstelling en dansperformance in één gaat op 7 september tijdens het Amsterdam Fringe Festival in première.

|
aug. 31 2018, 11:58am

Beelden eigendom Tony en Keren

Advertentie

“Stel je voor hoe het is om de hele dag in je telefoon te lopen. Zo voel ik mij hier de hele tijd,” begint choreograaf en performer Keren Rosenberg. “Het is alsof mijn gevoel van realiteit helemaal in de war is. Als ik hier wegga duurt het even voordat ik weer in de echte wereld landt.” ‘Hier’ is de de set van Emotional Porn - Exhibition of the Self, de dansperformance waar ze samen met ontwerper Tony Markus Sacharias al twee jaar aan werkt en die 7 september in première gaat in Amsterdam.

Als ik zelf de set van Emotional Porn binnenstap vallen de vele schermen op verschillende hoogtes in de ruimte meteen op. “Het is eigenlijk een beeldende kunsttentoonstelling en dansperformance in één”, vertelt Tony. Terwijl hij praat raak ik afgeleid door mijn eigen silhouette dat ik op een van de schermen zie bewegen: vanuit verschillende hoeken wordt het podium gefilmd. Zelfreflectie en zelfonderzoek zijn de kern van het project. Als kunstenaars zijn Tony en Keren samen op zoek naar hoe ver je kunt gaan in het exposeren van jezelf, en hoeveel van wat je over jezelf laat zien echt is.

i-D: Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?
T: Twee jaar geleden, tijdens een Gaga-dansles, droeg ik een shirt van een vriend van mij waar 'gender' op stond met een streep erdoorheen. Keren kwam na de les naar me toe om te zeggen hoe geweldig ze dat shirt vond.

K: Het was echt alsof het universum ons bij elkaar had gebracht. Twee weken voor ik Tony ontmoette had ik net een project afgerond dat GenderFucker heette. Ik vroeg hem of hij professioneel danste, en hij antwoordde dat hij modeontwerper was. Logisch, dacht ik, want hij zag er heel gelikt uit. We begonnen onze inspiratie met elkaar te delen: Tony zijn tekeningen en collecties, ik mijn werk en teksten. We waren zo ontroerd door elkaars werk omdat er een gedeelde kern in leek te zitten.

Hoe kwamen jullie op het onderwerp van self-exposure?
T: Toen we steeds vaker samen koffie gingen drinken, begon ik Keren af en toe een vraag te stellen die ze volgens een paar regels moest beantwoorden. De vragen die ik stelde waren gebaseerd op een bepaald systeem dat ik ook gebruikte toen ik mijn eigen werk maakte. Artiesten willen vaak bij nul beginnen en alles zelf opbouwen. Maar zelf dacht ik: wat als je de kern neemt van iets wat al bestaat en daarmee blijft spelen? Ik tekende niet elke dag iets nieuws, maar tekende één object en vanuit dat object probeerde ik verder te ontdekken wat ik er nog meer mee kon doen. Je neemt bijvoorbeeld een shirt en vanuit daar kijk je wat je ermee kan doen: je kunt het langer maken of de mouwen verkorten, en ga zo maar door. Op een vrij minimalistische manier kun je zo vanuit de kern van iets een hele collectie ontwerpen. Maar toen ik Keren ontmoette dacht ik: wat als je dat systeem op een persoon toepast?

Advertentie

K: Dus de overkoepelende vraag is: hoeveel facetten van mij als mens kunnen we ontdekken? Het begin van Emotional Porn was dus een collectie van mijn eigen identiteit. Tony stelde me 25 vragen, waarop ik antwoordde in filmpjes. Uiteindelijk hadden we 125 filmpjes van 1 minuut over mijn antwoorden.

T: De vragen die ik haar stelde waren bijvoorbeeld: “Wat mis je?”, "wat haat je?” of “beschrijf jezelf als mens”?

K: Op een gegeven moment wilden we het project verder uitbreiden, dus nodigden we dansers uit om via dat systeem ook een aantal vragen te beantwoorden. We gaven ze drie vragen en een filmcamera waarmee ze - op welke manier ze wilden - hun antwoorden konden opnemen. Dit soort zelfonderzoek werkt verslavend: Je wilt steeds meer over jezelf te weten komen, en steeds meer delen. Hoe meer je dat doet, hoe bevredigender het voelt. Maar als kijker voelt het bijna alsof je pornografie aan het kijken bent.

Op welke manier?
T: Mensen gedragen zich anders als er een camera op ze gericht staat. Ze gaan verschuiven, proberen het licht te vinden..

K: Er zit bijvoorbeeld een heftige scène in de performance waarin ik dingen laat zien die ik meestal niet wil laten zien, omdat ze voelen als teveel, of te krachtig, of te kwetsbaar. We proberen wat we van onszelf laten zien altijd in een soort nette bundeltjes aan mensen te presenteren, zodat zij gemakkelijk kunnen denken: ah, zij is zo’n persoon. Dat gevoel van bekeken worden speelt heel ver door, zelfs als je eerlijk probeert te zijn.

Advertentie

Tony, heeft deze performance je kijk op mode veranderd?
T: Het heeft eerder bevestigd wat ik al vond. Toen ik als modeontwerper begon was ik vooral geïnteresseerd in conceptueel werk, zoals dat van Rei Kawakubo en Martin Margiela. Margiela werkt ook binnen een bepaald systeem. Mijn laatste collectie ging over imperfectie. Wat betekent het dat mode de mens nog mooier wilt maken? En kan dat eigenlijk wel: een mens mooier maken? Dat is wat ik eigenlijk wil bevragen. En als we alle imperfecties van de mens laten zien, kunnen we daar ook schoonheid in vinden? Als mens proberen we zo perfect mogelijk te zijn, maar waarom? Dat wil ik met mijn werk onderzoeken.

K: Het is ook interessant dat we in kunst de dingen die we in het echte leven vreselijk vinden juist mooi vinden. Kijk maar naar World Press Photo: je kiest de ‘mooiste’ foto van iemand die zojuist zijn huis is kwijtgeraakt. Waarom proberen we dan in het echte leven de hele tijd die nare dingen te verbergen?

Keren, heb je het gevoel dat je door het laten zien van je eigen imperfecties tijdens de performance je ze makkelijker kunt overkomen?
K: Niet helemaal, maar dat is ook niet het punt. Sowieso is het voor mij confronterend om een danser te zijn. Ik heb nooit een traditioneel lichaam gehad, maar door Gaga-dans leerde ik mijn lichaam beter te accepteren. Vaak zien mensen me op het podium als een danser die haar rondingen omarmt. Maar dat betekent niet dat ik buiten het podium mijn rondingen of imperfecties omarm. Als een danser word je al heel vroeg meegegeven wat het perfecte lichaam zou moeten zijn, en wetende dat mijn lichaam zo ver af staat van het perfecte ideaal is heel confronterend. Maar dan vraag ik mezelf altijd af, wat is belangrijker: de zoektocht van de performance of mijn eigen ego?

Advertentie

De performance begint met een video geïnspireerd op Robert Mapplethorpe en Patti Smith. Waarom koos je ervoor die twee artiesten te laten zien?
K: Ik hou ervan om naar artiesten te kijken die zichzelf ontmaskeren terwijl ze hun kunst maken. Vaak positioneren artiesten alleen hun eigen visie: ze leggen iets of iemand anders op een bepaalde manier vast. Maar Patti Smith en Robert Mapplethorpe stelden zichzelf echt kwetsbaar op en lieten delen van zichzelf zien. Mapplethorpe was niet zoals Helmut Newton, die vrouwen gewoon op een bepaalde manier voor de camera vastlegde. Hij gaf zichzelf ook bloot. Hij heeft mij geïnspireerd om me als kunstenaar nog meer open te stellen.

Tony, heb jij de vragen die je aan Keren stelt voor de performance zelf ook beantwoord?
T: Ja, op een gegeven moment vond Keren dat ik dat moest. Ze vroeg me: "Omschrijf jezelf als een mens.". Ik antwoordde daarop door mezelf te scannen. Ik scande mijn gezicht, mijn voeten, mijn handen.. Ineens dacht ik: we zijn eigenlijk heel veel mensen aan het verbinden door dit project, dat moeten we op een bepaalde manier documenteren. Een archief van mensen bouwen. Tijdens de show zetten we daarom buiten een scanner neer. Zo kunnen we de bezoekers vragen: wil jij deel uitmaken van onze wereld?

Emotional Porn gaat 7 september tijdens Amsterdam Fringe Festival in première en is daarna ook in Leeuwarden te zien.

more from i-D