Advertentie

waarom dit seizoen de plastic tas overal te zien is

Bij Burberry, Balenciaga en Céline werden er al varianten gezien op de plastic tas. Is het tijd om je designertas de deur uit te doen en de boodschappentas te omarmen?

|
mrt. 1 2018, 3:10pm
Advertentie

Inmiddels zijn we allemaal wel gewend aan de modetrends die op het randje balanceren van briljant en idioot. Het komt vaak genoeg voor dat er ontwerpen op de catwalk verschijnen, om vervolgens dertig seconden later online als lachwekkend te worden bestempeld: lelijke sneakers, afgehakte hoofden, orthopedische schoenen, onpraktische kleine zonnebrillen… Het volgende? Plastic tassen. Zo. Trendy. Nu. Eerst heel gewoon, maar nu subversiever (en duurder) dan je ooit voor mogelijk hield.

Waar deze trend vandaan komt? Zoals het geval met de meeste trends die ons tegenwoordig shockeren, lijkt het erop dat Raf Simons de aanjager was. Voor zijn lente/zomer collectie 2011 voor Jill Sander onthulde hij een goudvis-oranje boodschappentas van acetaat waar klanten wild van werden. De prijs was 135 dollar (wat veel is voor een boodschappentas, maar niet zoveel voor een ontwerp van Raf) en de tas was bijna meteen uitverkocht. Bloggers en modewebsites noemden het de “Anti-It Bag”. In een tijdperk waarin het een gedeelde modedroom was om ooit eigenaar te zijn van een Hèrmes Birkin tas of een Baguette van Fendi, daagde Raf de standaard van een gewilde handtas uit, om zo een verhitte discussie te starten in de modewereld.

“In een tijdperk waarin het een gedeelde modedroom was om ooit eigenaar te zijn van een Hèrmes Birkin tas of een Baguette van Fendi, daagde Raf de standaard van een gewilde handtas uit, om zo een verhitte discussie te starten in de modewereld.”

Vanaf dat moment in 2011 zijn er slechts een aantal keer soortgelijke ontwerpen voorbij gekomen op de catwalk (een hoogtepunt was het model met verdraaide supermarktlogo’s en pailletten voor Ashish spring/summer 14) en was het wachten op de terugkeer van het populaire accessoire. Dit jaar was het dan eindelijk zover.

Advertentie

Met dank aan Phoebe Philo kwam er een doorzichtige boodschappentas met Cèline-logo, met een prijskaartje van 590 dollar, waar verontwaardigde twitteraars en kranten overheen vielen. Daarna was er boosheid en verbazing over de lamsleren shoppers van Demna Gvasalia voor Balenciaga die – hoewel een stukje steviger dan die van tien cent – geïnspireerd waren op de kitscherige esthetiek van de Duitse supermarkten. Een tas uit de collectie, met een verkoopprijs van 1150 dollar, was al in de pre-order uitverkocht. En deze opgevoerde satire van de iconische Ikea tas zijn we ook nog niet vergeten.

De pastelblauwe en pastelgele latex-achtige shoppers uit de Burberry show van afgelopen februari zijn daarentegen niet in de winkel verkrijgbaar. In plaats daarvan gebruikt Christopher Bailey de tassen waarvoor ze eigenlijk bedoeld zijn: als winkeltassen voor iedereen die iets koopt van zijn Swansong-collectie. En afgelopen week liet de winnaar van de LVMH prijs, Marine Serre, haar versie op de boodschappentas zien tijdens Paris Fashion Week: een rode plastic tas, in de vorm van een snoepverpakking.

Burberry autumn/winter 18. Photography Mitchell Sams

Het lijkt misschien alsof deze eerbetonen aan de bescheiden boodschappentas toevallig overal te zien zijn, maar een verassing is het zeker niet. Met Demna Gvasalia aan het roer zitten we nog steeds in het ultieme prozaïsche tijdperk van ironische normcore, niets is heilig. Simpele t-shirts, capuchontruien en jeans zijn in veel collecties statement stukken geworden. Pronken met rijkdom op een opvallende en saaie manier is niet langer cool, ontwerpers lenen nu uit de dagelijkse tropen van de straat en verkopen die vervolgens als luxe. Het ironische is dat je nog steeds welvarend moet zijn om mee te kunnen doen.

Advertentie

Misschien zijn deze luxe, langhoudende versies van de plastic tas op de eerste plaats ecologische statements, en als tweede pas uitingen van mode? In een industrie die gebouwd is op het idee van weelde en succes, is het concept van duurzaamheid iets waar vaak later aan wordt gedacht. Maar Demna Gvasalia heeft aangegeven dat het “grote vraag, snelle aanvoer” businessmodel van Vêtements zowel een reactie is op de vervuilende overproductie in de mode-industrie, als een slimme strategie om de waarde van het merk te laten stijgen.

Afgelopen jaar ontdekte milieuorganisatie WRAP dat de kledingindustrie op de vierde plek staat als het gaat over de uitstoot van CO2 in het Verenigd Koninkrijk, wat gedeeltelijk veroorzaakt wordt door onze obsessie met het kopen van goedkope rommel in plaats van te investeren in kwalitatieve stukken. Kijk eens door die lens naar de trend van dure plastic tassen: elk jaar kopen we een triljoen stuks, en het grootste deel wordt weggegooid na één keer gebruiken. Je zou niet durven om die van Cèline in de prullenbank te gooien, of wel?

“Elk jaar kopen we een triljoen plastic tassen, en het grootste deel wordt weggegooid na één keer gebruiken. Je zou niet durven om die van Cèline in de prullenbank te gooien, of wel?”

Als je sceptisch bent, bedenk je dan dat we de oude collecties van hedendaagse ontwerpers vaak zien als antiek: ze worden weggestopt in musea of geveild voor exorbitante bedragen. Neem bijvoorbeeld een cape van Raf Simons uit zijn herfst/wintercollectie voor 2001 Riot! Riot! Riot!, die vandaag ergens rond de 10.000 dollar zou kosten – een flinke prijsstijging, alleen omdat Raf gezien wordt als de visionair van dat seizoen.

Advertentie

Er wordt ons verteld minder te kopen en stukken te kopen die langer meegaan. Ondanks het feit dat een boodschappentas niet de veelzijdigheid heeft van zijn duurdere Hermès-zus, blijven deze ontwerpen wel in onze gedachten hangen en worden ze zo kenmerken van het Philo-tijdperk bij Céline, of het Balenciaga van Demna. Tien jaar later zou je er zomaar achter kunnen komen dat die onverantwoordelijke aankoop een stuk meer waard is geworden.

De tijden waar we nu in leven – vol conflicten op sociaal-, politiek en klimaatgebied – worden weerspiegeld in het werk dat voorbij komt op de catwalk. Dus wat is absurder: dat je een plastic tas van 600 dollar kunt kopen, of het feit we elke dag een miljoen van zijn goedkope wederhelft gebruiken?

Als je de volgende keer in de supermarkt staat om snel nog een fles wijn en een reep chocola te halen, laat dan die plastic tas achterwege. Voor je het weet sta je de volledige inhoud van je leren tas erin leeg te storten.

Het originele artikel verscheen eerder op i-D UK.

more from i-D