De VICEChannels

      cultuur Olga Kortz 2 juni 2017

      lara en amanda in jamaica

      Lara Verheijden en Amanda van Hesteren maakten een reis door Jamaica, en documenteerden hun ervaringen en ontmoetingen. Vanavond tijdens ‘Lost & Found’ kun je hun avontuur in losse fragmenten bekijken.

      Lost & Found is een nacht waarbij kunstenaars, schrijvers en muzikanten hun lopende, nog onafgemaakte werk, processen en experimenten presenteren. Van te voren is er nog weinig echt duidelijk, wel weten we dat er vanavond onder andere een acteur zijn collages zal tonen, een kunstenaar die met Beyoncé werkte zijn VR-werk zal laten zien, en Lara en Amanda fragmenten van de film vertonen die ze maakten tijdens een reis op Jamaica. Dit duo kenden we toevallig, dus we stelden ze een aantal vragen om toch alvast meer te weten te komen over wat ons vanavond te wachten staat.

      Kunnen jullie in een zin zeggen waar jullie docu over gaat?
      Lara: Ik weet niet helemaal zeker of ik het een docu zou noemen, misschien is 'journal' een beter woord. Maar, oké, een zin: wij zijn naar Jamaica gegaan en hebben elkaar en onze ervaringen met een jongen daar gefilmd.

      Waarom Jamaica?
      Amanda: Vorig jaar zijn we samen met twee andere vrienden naar Thailand gegaan, en dat was zo episch. We gingen vaak 's ochtends vroeg rond een uur of vijf, zes het strand van Pattaya op, om te filmen en te fotograferen en om te zien wat we zouden tegenkomen. Hier ontstond het idee om vaker samen te reizen en toen we terug waren in Amsterdam zijn we gaan samenwonen en hebben we een zomer lang alles samen gedaan.
      Lara: Ja, die zomer fietste ik een keer terug van de Lidl en toen kwam ik een vriendin van een vriendin tegen, en zij vertelde over een last-minute naar Jamaica en dat het echt fantastisch was geweest. En omdat Amanda en ik sowieso al heel veel dancehall luisterden, leek het opeens echt de meest logische stap ooit om daarheen te gaan. In Thailand had ik vooral gefotografeerd, maar ik merkte daar wel al dat ik zin kreeg om te filmen omdat Amanda daar toen mee bezig was en een videocamera bij zich had. Zo ontstond het plan om samen te gaan filmen in Jamaica.

      Waar logeerden jullie?
      Amanda: We hadden alles geboekt via Airbnb omdat we graag bij Jamaicanen wilden slapen. We hadden van tevoren uitgedacht naar welke plekken we toe wilden en hadden expres de laatste week open gelaten. Na tien dagen kwamen we in Port Antonio, dat was een veilige en leuke plek waar we konden filmen. We zaten in een guesthouse in een typische volkswijk met een straatje met allemaal vrijstaande huizen en 'yards' waar alle buren bij elkaar naar binnen lopen en waar de hele dag luide muziek te horen is.
      Lara: We hadden van tevoren bedacht dat het een goed idee zou zijn om de eerste week een beetje te acclimatiseren in een rustig natuurgebied, dus hadden we een guesthouse in de natuur geboekt. Het heette de Rastalove Inn of iets dergelijks, en in de beschrijving stond dat je er 'helemaal tot jezelf kon komen' en dat de huisbazen je konden helpen met wat dan ook en dat ze echt Jamaicaans eten voor je konden bereiden. Uiteindelijk bleek dat een hele dubieuze en saaie situatie te zijn, waarbij wij dus in the middle of nowhere met twee oude tandeloze mannen in een huis zaten die ons de hele tijd massages aanboden en lange monologen wilden houden over het Rastafari-dom.

      Wie ontmoetten jullie verder?
      Amanda: In ons guesthouse in Port Antonio zat een superleuke Zweedse vrouw die letterlijk 24/7 skaffa was en al drie jaar naar Jamaica komt om een paar maanden te overwinteren. Dit jaar kwam ze ook wel een beetje omdat ze haar Jamaicaanse ex-vriend wilde opzoeken. Om aan hem te bewijzen dat ze niet te gretig was wilde ze pas na een maand op het eiland te hebben gezeten naar hem toe gaan, na Kerstmis. Het hartverscheurende is dat hij op tweede Kerstdag werd vermoord. We waren bij haar toen ze gebeld werd, dat schept wel een band. Ze wilde vanaf dat moment veel met ons zijn en ze voelde zich vertrouwd bij ons. Ze zit ook in de film, het verhaal overigens niet.

      Hoe pakten jullie het aan, hoe benaderden jullie mensen?
      Lara: We filmden in eerste instantie natuurlijk veel elkaar, en vanuit die vibe konden we makkelijk mensen erbij betrekken die daarvoor open stonden, zoals bijvoorbeeld die Zweedse vrouw in ons guesthouse. Mensen op Jamaica zijn over het algemeen niet zo panisch voor film en foto's en een handycam is vrij onschuldig en maakt dingen toegankelijk. Wat het 'benaderen' betreft: in landen als Jamaica hoef je niet echt te benaderen want mensen komen toch wel op je af. Omdat we van te voren wel het idee hadden om een jongen en onze 'relatie' met hem te filmen, waren we wat dat betreft wel iets directer en doelgerichter misschien.
      Amanda: Ja, we hadden geen geluids of- cameraploeg bij ons die de mensen zouden kunnen afschrikken of iets dergelijks. Ik ben uiteindelijk wel zelf op de jongen afgestapt die ik heb gefilmd. Terwijl ik het normaal leuker vind als een jongen op mij afstapt en mij versiert.

      Waarom is het een interessante film geworden?
      Amanda: We hebben alles gefilmd met een handycam waardoor je het gevoel hebt alsof je erbij bent. En ja dat kun je juist net wel of niet interessant vinden. De film gaat over de jongens met wie wij afspreken en over relaties, seks, monogamie, etcetera. Maar ook over onze vriendschap.
      Lara: Ja inderdaad: het is persoonlijk en expliciet geworden. Ik kan natuurlijk moeilijk invullen voor andere mensen of dit een interessante film is. Maar ik vind zelf ook de combinatie van het docu-achtige verhaal en de wat arty manier hoe het is gefilmd, leuk om te zien. Ik vond het zelf interessant om nu naast mooie beelden proberen te maken, ook dieper op andere dingen in te kunnen gaan zoals sociale structuren, onze psychologie of die van de jongens die we daar filmden. 

      Hoe moet ik het precies voor me zien? Jullie gingen op jacht naar een jongen, knoopten daar een relatie mee aan, en filmden dat?
      Lara: Ja eigenlijk wel. Gewoon wat je normaal in Nederland zou doen, hebben wij daar in Jamaica gedaan. We hebben het er met onze jongens nooit over gehad dat we een docu aan het schieten waren. We hebben gewoon gezegd dat we van filmen houden en dat we alles van onze vakantie wilden vastleggen.
      Amanda: In Thailand had ik vorig jaar een filmpje gemaakt waarin ik mijn vakantielover interview over liefde, seks en relaties en ik vond het interessant omdat als je eenmaal een gesprek hebt rond die thema's, je iemand op een hele andere manier leert kennen. We wilden ook gewoon graag naar Jamaica en zien hoe mensen daar zijn en hoe ze met elkaar omgaan. Jongens zijn dan eigenlijk een makkelijke en interessante ingang.

      Ik zou zeggen dat het not done is om mensen in een documentaire mee te laten doen zonder dat ze dat weten. Geldt die regel niet voor jullie omdat jullie kunst maken?
      Lara: Ik snap waarom je dat zou kunnen vinden, maar in dit geval vond ik het niet not done om te doen en ik sta ook nog steeds achter die beslissing.
      Amanda: Volgens mij hoeven we hier niet heel moeilijk over doen. Het was allemaal heel lieflijk en gezellig en het is uiteindelijk ook een leuk verslag geworden.

      Spreken jullie 'jullie jongens' nog? Hebben ze bijvoorbeeld het resultaat gezien?
      Lara: Jamaicanen zijn over het algemeen heel trouw en zonder schroom als het over contact onderhouden via social media gaat. Het kan bijvoorbeeld makkelijk dat je iemand één keer ontmoet, en dat je elkaar maar tien minuten spreekt, en dat diegene je meteen toevoegt op facebook en nu zes maanden later af en toe nog steeds een videochat begint via messenger en onder elke foto een reactie achterlaat. Hij heeft het resultaat nog niet gezien, maar ik spreek Andre nog wel af en toe via Whatsapp, en dan belt hij om een beetje te kletsen en te vragen hoe het gaat en wanneer ik terugkom. Gewoon heel lief eigenlijk, maar voor mij ook altijd een beetje gek omdat ik nu niet meer zo goed weet wat ik moet zeggen na zes maanden. Toen we daar waren, viel het me sowieso op dat zij hele andere 'regels' hebben wat betreft bellen. Mensen bellen gerust zeventien keer achter elkaar binnen tien minuten.
      Amanda: Toen we net terug waren in Amsterdam appte ik nog regelmatig met mijn jongen en nu krijg ik zo nu en dan een "Hey, how are you". Ik weet ook niet zo goed meer waar ik het over moet hebben met hem, maar het is opzich wel gezellig. We leven ook wel echt in een andere wereld.

      Vanavond krijgen we fragmenten te zien van de film. Wanneer mogen we 'm helemaal zien?
      Lara: Dat hangt een beetje van wat de toekomst ons brengt.

      Credits

      Tekst Olga Kortz

      Fotografie Lara Verheijden en Amanda van Hesteren

      Connect met i-D! Like ons op Facebook en volg ons op Twitter en Instagram.

      Onderwerpen:cultuur, jamaica, lost & found, lara verheijden, amanda van hesteren, film

      comments powered by Disqus

      Vandaag op i-D

      Laad Meer

      featured on iD

      Meer Features