De VICEChannels

      film Oliver Lunn 17 maart 2017

      hoe je een goeie anime maakt over zelfmoord, pesten en depressie

      ‘A Silent Voice’ van Naoko Yamada is een Japanse animatiefilm die belangrijke problemen in de samenleving behandelt.

      hoe je een goeie anime maakt over zelfmoord, pesten en depressie hoe je een goeie anime maakt over zelfmoord, pesten en depressie hoe je een goeie anime maakt over zelfmoord, pesten en depressie

      Zelfmoord onder tieners, pesten en depressie zijn niet thema's die je gewoonlijk niet ziet in anime. Hoe kun je op een tweedimensionaal platform zulke complexe en veelzijdige onderwerpen behandelen? We vroegen het aan iemand die er verstand van heeft.

      A Silent Voice is een bewerking van de razend populaire manga door Yoshitoki Ōima. De film gaat over een tiener die het wanhopig goed probeert te maken met een doof meisje, dat hij altijd pestte toen hij nog een irritant punkjongetje was. De anime is geregisseerd door Naoko Yamada en is een emotionele weergave van het leven van een depressieve tiener die nauwelijks mensen in de ogen durft te kijken.

      De release van de film volgt op het ongelofelijke succes van de anime Your Name van Makoto Shinai. A Silent Voice opende achter die film op nummer twee in de Japanse boxoffice, een enorm succes dus. Staan we aan het begin van een nieuwe gouden tijdperk van anime over emotionele bagage in plaats van de gebruikelijke geesten en demonen? Ik sprak de regisseur van A Silent Voice, Naoko Yamada, om haar te vragen hoe ze deze zware onderwerpen aanpakt. 

      A Silent Voice is oorspronkelijk een superpopulaire manga. Was het makkelijk om die te vertalen naar een film?
      Op een bepaalde manier wel, maar toch ook niet. Iedereen heeft namelijk al een bepaalde indruk bij het verhaal. Ik moest dus die indruk gaan ontleden en opnieuw opbouwen voor de speelfilm, en een andere invalshoek vinden.

      Was je zenuwachtig over de verwachtingen van de fans?
      Ik was natuurlijk erg nerveus, maar ik probeerde er niet teveel over na te denken. Ik heb niet gevraagd naar de interpretaties van de fans, want ik wou als regisseur mijn vertolking van het verhaal laten zien. Mijn eigen interpretatie was ook belangrijker voor me dan de verwachtingen van anderen. Ik heb veel gesproken met de auteur, Yoshitoki Ōima, dus ik wou haar passie en essentie overbrengen.

      Hoe heb je de gevoelige kwesties rond depressie en zelfmoord aangepakt op het tweedimensionale scherm?
      Ja, het zijn gevoelige kwesties, dus ik moest er voorzichtig mee omgaan. Maar wat ik zeker wou voorkomen is dat alles grappig of te dramatisch zou overkomen. Het publiek moest gaan meeleven met de karakters in de film, daar was ik erg bewust mee bezig.

      Maar toch is de film ook grappig, mede dankzij de gekke sidekick die af en toe voor wat luchtigheid zorgt.
      Ja precies - hij, maar ook Yuzuro, het zusje van Shoko. Ze zorgen voor een goede balans met de duistere kant van het verhaal.

      Heb je ervaring met de problemen die worden besproken in de film?
      De thema's waren er al, ze komen niet uit mijn persoonlijke ervaring. Ik wou eerlijk zijn. Ik wou niet veroordelend overkomen.

      Heb je onderzoek gedaan naar het pesten op Japanse scholen?
      Nee, want het pestgedeelte is wel belangrijk, maar het gaat om het grotere geheel. Het is niet het belangrijkste aspect van de film. Daarom vond ik het niet belangrijk om dat deel tot in de details weer te geven.

      Wat is het belangrijkste aspect dan?
      Emoties, menselijke emoties, en de connecties met andere mensen. Voor mij gaat het om het innerlijk. Je wilt dat mensen je begrijpen, maar je wordt altijd verkeerd begrepen. Je wilt zeggen dat je van iemand houd, maar je weet niet hoe je dat moet doen. Het gaat om wat je in je hebt, maar misschien niet naar buiten komt.

      Het besluit om letterlijk een kruis op de gezichten te tekenen (als je ze ziet vanuit het perspectief van de hoofdpersoon) getuigt van lef. Hoe ben je daarbij gekomen?
      Dat was ook in de manga zo, dus dat moest ik overnemen. De auteur wou dat ook graag, die kruisen op de gezichten. Ik bedacht me dat het er cool uit zou zien, en Soya's gedachten goed zou weergeven.

      Heb je veel veranderd ten opzichte van de manga?
      Er zijn een heleboel kleine veranderingen, maar de belangrijkste is het weglaten van een groot gedeelte waarin de sidekick een regisseur wil worden en een film maakt. Dat was lastig, omdat het een belangrijk onderdeel van de manga is, en ik verwachtte dat de fans het zouden willen zien. Ik wilde ze niet teleurstellen, maar ik wilde het stuk er gewoon graag uit hebben. Hopelijk hebben ze het niet gemerkt.

      Was er iets dat je wilde vermijden?
      Ik wilde geen standaard karakters portretteren. En ik wou niet te lang blijven hangen bij de negatieve gedeeltes, ook al gaat de film over negatieve emoties.

      Hoe ziet de toekomst van anime eruit na het buitengewone succes van Your Name en jouw film?
      Het geeft me een soort van hoop. Ik ben nu in Londen om mijn film te promoten. Ik denk dat we al ver zijn gekomen, en het doet me goed dat mensen van over de hele wereld naar Japanse animatiefilms kijken. Dat is gewoon geweldig. Ik denk dat de meeste filmmakers niet alleen denken aan het Japanse publiek, maar zich meer richten op de hele wereld. Ik hoop dat meer mensen Japanse animatiefilms gaan kijken. Dat zou echt leuk zijn.

      Je maakt televisieprogramma's en films: wat zijn je verwachtingen en dromen voor de toekomst?
      Ik wil graag beide doen. Ik zou graag films en programma's willen blijven maken die zich bezighouden met thema's als menselijke emotie, empathie en sympathie.

      Je favoriete anime?
      Studio Ghibli... [lacht] Ze zijn allemaal leuk. 

      Credits

      Tekst Oliver Lunn

      Connect met i-D! Like ons op Facebook en volg ons op Twitter en Instagram.

      Onderwerpen:film, cultuur, japan, a silent voice, interview, yoshitoki Ōima

      comments powered by Disqus

      Vandaag op i-D

      Laad Meer

      featured on iD

      Meer Features