De VICEChannels

      film Wendy Syfret 30 mei 2017

      een spa in de jaren negentig met een heleboel neon

      In 'Apollo Health Club, 1995' van James J Robinson en Rachael Morrow loopt een feministisch sprookje uit in een voyeuristische nachtmerrie.

      In de nieuwe korte film Apollo Health Club, 1995 presenteert regisseur James J Robinson een dromerige, op vrouwen gerichte wereld die langzaam uit elkaar begint te vallen wanneer mannen zich ermee gaan bemoeien. In de mooiste sportschool die we ooit hebben gezien - met superveel leuke outfit-ideeën - onderzoekt Apollo Health Club wat er gebeurt wanneer plekken die we doorgaans als veilig beschouwen door de mannelijke blik worden aangetast. 

      In de film wordt een ronddolende camera gebruikt om de buitenwereld naar binnen te zuigen, waarmee het de ruimte in iets sinisters verandert. De subjecten worden zich plotseling bewust van de aanwezigheid van een gezichtsloze voyeur en worden geconfronteerd met de realiteit dat dit zogenaamde paradijs niet echt is - dat het slechts een fantasie kan zijn.

      We spraken regisseur James J Robinson en producer Rachael Morrow over het tot leven brengen van hun artistieke ideeën.

      Dit begon als een schoolproject, maar wat we hier zien is behoorlijk uitgewerkt. Kun je ons vertellen hoe je bent begonnen en hoe het uiteindelijk deze film is geworden?
      James: Apollo Health Club, 1995 was mijn afstudeerfilm voor mijn universitaire opleiding. Ik zei altijd tegen mezelf dat ik geen film zou regisseren en schrijven in mijn laatste jaar, tenzij ik plots de inspiratie zou krijgen om iets te maken, in plaats van alleen iets voor een cijfer te maken. Ik wilde iets creëren waarbij het publiek echt zou worden ondergedompeld in een bepaalde atmosfeer en wilde daarbij gelijk een aantal onderliggende thema's aankaarten. Op de filmacademie, en zeker als je een beurs hebt gekregen, ging het gevoel van poëzie en intensiteit verloren omdat docenten het in een vorm wilde gieten waarin verhalen een rigide en logisch plot volgen. In de loop van het semester veranderde mijn idee van een kort gedicht in een volledig twaalf minuten durende thriller. De begeleiding van een aantal docenten op mijn school was goed, maar ik werd te makkelijk overtuigd om niet al te experimenteel of uniek te doen, wat een fout is die ik niet snel meer zal maken.

      Rachel, kun je ons wat vertellen over jouw deelname aan het project?
      Rachel: Toen James naar me toe kwam met Apollo Health Club, 1995 was de film nog niet af, maar hij had een duidelijke artistieke visie. Ik voelde me gelijk aangetrokken tot de film en de visuele aspecten ervan, maar ook de kracht van het achterliggende idee, wat me het laatste duwtje in de rug gaf. Ik zag aanvankelijk niet per se een inhoudelijk sterke film voor me - maar toen werd het toch een film waarin de focus op het onderliggende semiotische kader lag, een kader dat de invasieve patriarchie deconstrueert. Gedurende het jaar veranderde het concept door feedback van de docent, waardoor het een clichématig stuk werd in plaats van het atmosferische experiment dat we voor ogen hadden. Ik was tevreden met de laatste versie die we hadden ingeleverd, maar teleurgesteld dat we we zo snel hadden ingestemd. Uiteindelijk besloten we om de film opnieuw te maken na onze studie. We wilden terug naar de oorspronkelijke vorm: een atmosferisch stuk dat inspeelt op de ondeugende soundtrack door Maxwell Roberts en de getextureerde cinematografie van Amy Dellar.

      Waarom wilde je een verhaal maken rond een health club?
      Rachael: Apollo Health Club vindt plaats in een utopische wereld waarin mensen die zich identificeren als vrouwen van elke kleur, grootte, gender en leeftijd kunnen leven zonder de blik van hen seksualiseren en beheersen (ook wel bekend als de mannelijke blik).

      We wilden Apollo als een veilige ruimte neerzetten door goed na te denken over de cameraposities en het productiedesign, wat ons de mogelijkheid gaf om de mannelijke blik te ontleden. Een verborgen camera staat symbool voor de antagonist; de mannelijke blik. Met deze camera verandert de toon van de film en wordt hij angstiger, waarna de karakters worden geconfronteerd met de realiteit. Dit idee wordt onderzocht in het begin van de film, die begint met een stem van een gezaghebbende man die snel door een vrouwelijk karakter wordt gesust, zodat er ruimte ontstaat voor de utopie.

      Het is een prachtig project, hoe hebben jullie de look gecreëerd?
      James: Ik ben altijd geïnspireerd door Yasujiro Ozu, mijn favoriete regisseur, omdat hij een diepere betekenis verwerkt in zijn films. Hij maakt gebruik van lange shots van personages die een vaas bekijken of door het huis lopen, wat niet belangrijk is voor het plot, maar het publiek uitnodigt om na te denken over waar het nou echt om gaat. Ik wilde dit gevoel van poëzie ook gebruiken in Apollo. Niet poëzie als een vorm of structuur, maar poëzie als een manier om naar de wereld te kijken. Dit was een centraal thema voor mijn cinematograaf Ay en mij - alles moest kunnen ademen. Ik wilde het verhaal niet overhaasten.

      We besloten om met een Super 16mm-film op te nemen om de film textuur te geven; een van de belangrijkste onderliggende thema's van de film is de broosheid van veilige ruimtes - dat, ongeacht waar je bent, onderdrukkende machtsstructuren invloed uitoefenen. We hebben hierbij gespeeld met de cinematografie en het ontwerp van de productie. Onze productieontwerper Claire Melna bouwt een utopische wereld waar alle kleuren bij elkaar passen en alles een beetje té perfect is - om vervolgens te worden ondermijnd door de korrelige textuur en de 4x3-beeldverhouding waardoor de karakters zich gevangen voelen. Onze productie-ontwerp is op een esthetische manier geïnspireerd op de film Safe van Todd Haynes uit 1995.

      Waarom vindt het plaats in de jaren negentig?
      James: We hebben daarvoor gekozen omdat we op die manier het ontwerp van de productie nog leuker konden maken, maar het was ook een belangrijk voor de ondertoon van de film. Het idee van ons centrale karakter Maya dat een camera in deze veilig sportschool vindt, werkt op meerdere niveaus - het vertegenwoordigt de manier waarop de patriarchie mensen onderdrukt die zich identificeren als vrouw, reflecteert de manier waarop ik als schrijver en regisseur van de film de ruimte door de mannelijke blik observeer, en laat het publiek zich afvragen of hun rol als kijker van de film net zo voyeuristisch is als de antagonistische camera. Om deze polysemie te realiseren, moest het verhaal plaatsvinden in een tijd voordat er camera's in telefoons zaten en voor het internet een fotografische tentoonstelling was. De aanwezigheid van een camera in de health club moest iets betekenen.

      De film is behoorlijk abstract, maar wat waren de thema's of vragen die jullie wilden onderzoeken?
      James: Visual Pleasure and Narrative Cinema van Laura Mulvey was een belangrijk thematisch referentiepunt bij het schrijven van de film - het verkennen van de bioscoop als een vorm van voyeurisme. Ik ben een gekleurd queer persoon en Rachael is ook gekleurd, dat heeft ons de motivatie gegeven om een film te schrijven die de rol van onderdrukking op het scherm deconstrueert. Een inclusieve cast en crew was niet alleen maar om iets af te kunnen vinken. Onze film was de enige samen met een andere film op onze universiteit die mensen van kleur toonden. Ik zou willen dat ik aan het overdrijven was, maar diversiteit is nooit een discussiepunt geweest in de klas.

      Rachael: Om door te gaan op wat James zei, met het oog op de recente discussies over 'whitewashing' in film en het gebrek aan diversiteit (vooral binnen de Australische filmindustrie) gingen we ervan uit dat onze klasgenoten meer te weten zouden willen komen over deze problematiek. Maar, doordat je op de academie vrijwel je eigen gang kon gaan, is zo'n belangrijke discussie nooit echt aangemoedigd. Ik maakte het mijn missie om als gekleurde vrouw ervoor te zorgen dat deze diversiteit niet alleen in de cast maar ook in de crew weerspiegeld werd, zodat iedereen zich veilig voelde om op een creatieve manier mee te denken. Apollo probeert vraagtekens te plaatsen bij deze verouderde manier van denken door middel van beelden en toon. Deze laatste versie van de film was onze manier om onze stemmen als gekleurde mensen in te zetten en deze te laten horen, zonder invloed van een instituut dat daar niets mee doet.

      Credits

      Tekst Wendy Syfret

      Fotografie James J Robinson

      Connect met i-D! Like ons op Facebook en volg ons op Twitter en Instagram.

      Onderwerpen:film, cultuur, feminisme, apollo health club, james robinson, rachael morrow

      comments powered by Disqus

      Vandaag op i-D

      Laad Meer

      featured on iD

      Meer Features